Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Gedichten van Stadsdichter Larissa Verhoeff

Info & Tickets
Datum
ma 15 juni tot di 01 september
Aanvang
0:00 uur
Afbeelding: thumbnail_image3

Gedicht: Het zachte theatervacuüm

Het mooiste moment is 
kort voor het theater begint
- het doek opgaat
of de eerste tonen klinken -
het zachte vacuüm 
dat alles omvat

De artiesten, nog niet in hun rol, 
maar ook niet meer zichzelf 
wachten in de coulisse
er kriebelt spanning
op wat gaat komen
maar er nog niet is

Het publiek dat met de jassen 
ook al het dagelijkse 
heeft afgegeven in de garderobe
zit als levend onderdeel al in hun stoelen
klaar om te voelen

De techneuten checken 
nog één keer de knoppen
Moleculen beginnen onhoudbaar te beven
dan breekt het vacuüm
en met één hoorbaar diepe ademteug
komt alles tot leven

Larissa Verhoeff
Stadsdichter Ede

Afbeelding: thumbnail_image3

Gedicht: Theater

Hallo lief nieuw theater

Ik bekijk je van een afstandje
En vind je nog steeds mooi
Zoals je klinkt, de tonen
Het echoot wat meer,
Maar de blik in je ogen
Blijft het leven spiegelen
het schittert zelfs weer
wrikt aan dichte deuren
meandert om beren

Ik kriebel je met mijn
onzichtbare telescooparm
zachtjes op je fontanel
Ik ben dichterbij dan je denkt
Ik zit in elke cel
Ik zal klappen van geluk
Voor jou. Heel hard
Dat mag gelukkig nog wel

Ik kom tot je van een afstandje
Naar jou wil ik met al je artiesten
en al je publiek
Je trekt me aan, lokt me
Je raakt me zelfs
en ik jubel het uit
Liefde overbrugt alle beperkingen
Alle afstanden, alle tijd
Liefde gaat altijd tot diep onder de huid

Larissa Verhoeff
Stadsdichter Ede

Gedicht: De luchtbel

volmaaktheid is zinloos
er zit altijd wel een vlekje op
een deukje in
een rafelrand aan
elk bestaan

maar niemand vindt de weg
terug uit het doolhof
van misplaatste 
grootheidswaan
en met egoïsme
kom je uiteindelijk alleen
alleen alleen te staan

tuur diep in je geweten
gun je de ander net zoveel
vrijheid als je zelf neemt?
zul je daarin die ander
niet vergeten?

eigen belang is een ijdele luchtbel
de beste versie van jezelf te zijn
en daarmee ruimte te creëren 
voor een ander
dat kan gelukkig wel

Larissa Verhoeff
Stadsdichter Ede

Beluister hieronder het gedicht De luchtbel

Afbeelding: thumbnail_image3

Gedicht: Het feest van normaal

Het mooiste woord
van allemaal
- wie had dat ooit gedacht -
dat is het woord normaal

weg afstand van elkaar en
zwaaien achter glas
We snakken naar straks
naar vastpakken
als we weer mogen
doodknuffelen,
omhelzen,
platkussen
en alles daartussen

Wat een feest zal dat zijn
voor ons allemaal
het bijzondere feest
van normaal

Larissa Verhoeff
Stadsdichter Ede

Beluister hieronder het gedicht Het feest van normaal

Afbeelding: thumbnail_image3

Gedicht: Uitzicht op Ede

Op het museumplein kun je een speld horen vallen
Op de uitgedunde markt is het al niet beter
We maken macabere dansjes om elkaar heen
Dansjes van anderhalf meter
Dat is in Lunteren ook zo
en in Bennekom en Otterlo
De heidekoninginnen plukken werkloos
aan hun mooie jurken in de kast
Dit jaar geen purperen heideweek
Alle feesten zijn afgelast
De schrik zit te erg in de benen
Zelfs de fietsfiles zijn verdwenen

Maar Edenaren, dit gaat voorbij
we zullen - straks als het weer mag
met zijn allen opstaan en naar buitengaan
Dan kloppen we het stof uit de gordijnen
de zorgen uit ons hoofd
we knippen ons haar weer netjes
gaan naar terrassen de zon tegemoet
We zullen ook die
die op hun knieën zitten
onder de armen grijpen
dat is wat je als goede gemeenschap doet

We zullen langzaam weer tot elkaar komen
weer opnieuw durven dromen
Ede zal naar buiten treden,
de schade opmaken
de wonden likken en doorgaan
Zo heeft Ede het altijd gedaan
Zo wordt het kaf van het koren gescheiden
Hou vol! Blijf alert! En let op elkaar!
De zomer komt eraan
en daarmee betere tijden

Larissa Verhoeff
Stadsdichter Ede

Beluister hieronder het gedicht Uitzicht op Ede

Afbeelding: thumbnail_image3

Gedicht: Jongen met Bolderkar

We zitten allemaal binnen
Praten doen we digitaal
of af en toe met de buren
een moderne vorm van schuttingtaal
of met bejaarden achter glas
Op sommige dagen
is het enige woord dat ik overdag spreek
tegen een gehaaste koerier
of tegen een kassière achter plexiglas

De bel gaat. En nog - en nog een keer
Ongedurig. Ik schrik
Ik verwacht een mens
met een kort lontje
maar niets daarvan
Ik zie een jongetje
met de lach in zijn blik

Ik schat hem hooguit acht
en met een grijns van oor tot oor
op twee meter afstand
buigt hij en zegt: Ik breng u wat gezelligheid
Dag mevrouw, ik moet weer door

Ik zie een bosje gele tulpen
voor mijn voeten
In zijn bolderkar nog meer
Ik voel een traan
en voor ik dankjewel kan zeggen
is hij al weg

Hij belt met veel genoegen
bij de buurvrouw aan
Hij heeft nog de hele straat te gaan

We kunnen spreken
over een noodlot
en over honderden doden
en dagen van grote eenzaamheid
zelfs over een gapende afgrond
die onze angsten leidt
Maar ik durf voorzichtig
naar lucht te happen;
er bestaat geen beter vooruitzicht
dan kinderen die het snappen

Larissa Verhoeff
Stadsdichter Ede

Beluister hieronder het gedicht Jongen met Bolderkar