Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Zoetstof

Herkenbaar en absurd tegelijk. Dat is de beste omschrijving van deze voorstelling. De ongemakkelijke stiltes tussen broers die elkaar al jaren niet gezien hadden. De verwijten tussen broers dat moeder of vader meer hield van de één dan van de ander. De liefde die er toch stiekem ook wel is tussen allen. Deze aspecten maken de voorstelling honderd procent herkenbaar. Tegelijkertijd is het absoluut, hoop ik, niet de gewone gang van zaken tussen families. Het feit dat er een van de broers verdwijnt en niet meer terugkomt. De onpersoonlijkheid van de relatie tussen de broers en de ouders. De eeuwig durende boosheid van de jongste broer. Misschien dat ik te jong en naïef ben, maar ik hoop toch dat ik niet de enige ben die deze familierelatie absurd vindt. Dit contrast zorgt er voor dat je als publiek haarfijn in de gaten krijgt hoe familieleden zich gedragen in elkaars aanwezigheid.

De speelstijl van de acteurs vond ik perfect passen het stuk. De eerst minuten dacht ik: “Wat is dit nep.” Tot ik doorkreeg dat het erbij hoorde. De broer gedroeg zich als het ware “nep”, omdat hij zich geen houding wist te geven. Hij had zijn broer al jaren niet gezien en speelde dus een rol van hoe hij dacht dat hij zich moest gedragen. Door zo realistisch te spelen wordt de herkenbaarheid enorm benadrukt. Al met al een heerlijk stuk om naar te kijken door herkenbaarheid, absurditeit en speelstijl.

 

Ma

Ik loop de zaal met lichte vrees naar binnen. De vorige solovoorstelling die ik over dit onderwerp heb gezien, sprak mij niet erg aan. Ik zit op het balkon, niet mijn favoriete plek. De zaal was al een kwartier voor het begon open gegaan, waardoor ik mijn thee vluchtig naar binnen moest werken. Al met al, niet de ideale omstandigheden om een voorstelling in te gaan. Gelukkig wordt mijn vrees niet bevestigd. Integendeel, ik word geraakt. Het is geen man die even zijn verhaal komt presenteren op een blaadje. Nee, er staat een man die kan acteren. Een man die zijn verhaal niet alleen wil vertellen, maar zijn verhaal wil overbrengen. Een man die mij raakt met zijn spel. Hij laat me lachen, zet de tranen in mijn ogen en verveelt me geen moment. Moeiteloos verspringt hij van zijn rol als zoon naar moeder naar verpleegster. Ik geloof alles. Ik geloof hoe hij moeder speelt en alles echt vergeten is. Ik geloof dat hij bang is om zelf ook dement te zijn. Ik geloof dat hij boos is op het zorgsysteem. Deze man vertolkt het verhaal zoals theater dat moet doen: hij brengt een boodschap over door het publiek te raken, met een lach en met een traan.

Volgens mij is het wel duidelijk: ik was onder de indruk van dit stuk. En hoewel ik eigenlijk al genoeg geschreven heb over alleen het spel van Eric Corton, kan ik het niet laten mij nog even te laten gaan over het decor. Want ook dat was prachtig. Overal liggen stapels papier; hoge en lage. Ik vraag me af hoe het allemaal blijft liggen, maar vraag me nog meer af: waarom zoveel wit papier. Af en toe stopt het spel, dooft het licht, gaat de muziek aan en vallen er meer witte papiertjes naar beneden. Ik blijf me afvragen wat het betekent. Plotseling vallen er een heleboel papiertjes naar beneden en Eric Corton probeert tevergeefs alles op te ruimen. In een klap snap ik het. Altijd fijn dat alles in het theater iets betekent.

Afbeelding: Anna-LoesLuca

Spectacle Coupé

Zaallicht uit. De muziek gaat aan: “The Tupperware woman.” Marja van Katendrecht loopt op met een boodschappen tas in haar handen. Meteen lig ik in een deuk. En de daaropvolgende tien minuten kan ik niet meer stoppen met keihard lachen. Stuk voor stuk laat ze alle producten niet alleen zien, maar ze verkoopt ze ook met al haar enthousiasme, fantastische humor en goed-gebektheid. Het doet me lichtelijk denken aan zo’n TelSell reclame waar ze ook altijd veel te overdreven alle producten aanprijzen. Maar het was beter. Het was live, ingespeeld op het publiek en belachelijk overdreven. We mochten allemaal een kaart van Marja meenemen en ik zit er serieus over te twijfelen om Marja eens uit te nodigen voor een Tupperware party, want zo’n avond als deze wil ik heel graag nog een keer.

Je kan je misschien al een beeld schetsen van wat ik van deze voorstelling vond: dit is was goud. Nee. Platinum. Een voorstelling als deze is de reden dat ik verliefd ben op theater. De hele avond na de voorstelling kan ik niet stoppen met glimlachen. Want wat heb ik gelachen. Halverwege de voorstelling was ik de draad even kwijt. Ik dacht nog: “Waar gaat dit heen?”. Gelukkig kwam Marja toen met haar Tupperware party. En ja, we moeten inderdaad bekennen dat het een bij elkaar geraapt zooitje was, maar wat een prachtig zooitje. Een zooitje waar ik kei maar dan echt keihard om gelachen heb. Want dat was het: puur vermaak.

De Notenkraker

Dansende prinsessen
Een eenogige koning
Een levende pop
Springende muizen

Ze wordt betoverd
Raakt verliefd
Ze vechten
En winnen

Tot in de details
Zie ik de muizen
Met hun gestreepte vachten
Zie ik de kastelen
Met gordijnen rijkelijk versierd
Zie ik prinsessen van adel
Met hun fladderende rokken

Ik waan me in een sprookje
Die tot leven komt door dans

Breivik

Een koptelefoon op, de zaal is vrij donker en we zitten in een cirkel rondom wat instrumenten en een acteur die ons stuk voor stuk aankijkt. Door de koptelefoon hoor ik zee geluiden. De combinatie van de onheilspellende golven en de donkere zaal, zorgen ervoor dat ik schrik als de acteur, die Anders Breivik speelt, begint met praten. Meteen zit ik in het verhaal, door de speciale geluidstechniek voelt het alsof Breivik tegen mij praat, tegen mij alleen. Af en toe doe ik mijn ogen dicht om alleen maar te horen wat er gezegd wordt. Langzaam volgen we Breivik op weg naar zijn gruwelijke daad. Hij vertelt, maakt muziek, gamet en opeens is het stil en donker. Althans de acteur is stil, maar ik hoor van alles: mensen kuchen, mensen op hun stoel schuifelen, mensen die zuchten, allerlei geluiden van het publiek. Tijdens het nagesprek kom ik erachter dat op dit moment de microfoontjes in de zaal extra hard zijn gezet. Breivik lijkt steeds meer gedesocialiseerd en vertelt ons over zijn ideeën. De ideeën en hoe hij erover praat worden steeds angstaanjagender. Tot hij plots wegloopt. Ik verwacht dat hij terugkomt, dat er nog een climax komt. Maar terwijl de minuten verstrijken, begin ik te twijfelen of hij wel terug zal komen. Het publiek blijft stil en sommigen zetten hun koptelefoons af. Ik weet het nu zeker: dit is het eind. Maar het blijft stil. Na het besef dat dit het einde is, lijkt er een last van mijn schouders te vallen. Ik denk na over wat ik gezien heb en hoop dat deze stilte nooit ophoudt. Een stilte die eindeloos lijkt te duren en waar ik oneindig van geniet. Een bizar eind, waarbij niet eens geklapt wordt, maar een einde waar ik van genoot, die ik nooit zal vergeten en die de voorstelling net iets extra’s gaf.

Met de Mantel der Liefde

We lopen de zaal binnen van Cultura. Een zaal die mij inmiddels wel behoorlijk bekend is. Het open plafond vol buizen en stangen, de rode stoelen en het platte toneel. Op mijn kaartje had ik gezien dat ik op de eerste rij zat, waar ik mij erg op verheugde. Maar zodra ik de zaal binnenloop, zie ik dat we niet op de rode stoelen moeten plaatsnemen: er staan stoelen in een cirkel op het podium met in het midden een bed en een celliste. We mogen dus nog dichterbij zitten. Lichtelijk verbaasd ga ik toch maar wel op de eerste rij zitten, maar dan van de neergezette zwarte stoelen. Man, wat is die acteur dichtbij, nog dichterbij dan op de eerste rij. Deze voorstelling moet wel intiem worden. Deze voorstelling moet mij wel raken. Vol verwachting zit ik in deze intieme setting in de zaal. De celliste begint te spelen waardoor mijn verwachtingen waar lijken te worden. Prachtige, rustige, mysterieuze klanken door een combinatie van zang en cello. Vervolgens begint de acteur te vertellen. Ik hoop nog steeds dat hij mij gaat raken met zijn verhaal over mantelzorg. Hij vertelt over hoe het steeds slechter ging met zijn vader, hoe hij steeds meer zorg op zich nam en hoe zijn vader hulp van anderen weigerde. Hij blijft vertellen, speelt af en toe ook vader en ik blijf wachten op het moment dat ik geraakt wordt. En wachten. En wachten. Ik kijk af en toe op het horloge van degene naast mij. Het moment komt niet. Hij blijft vertellen alsof het een presentatie is, maar ik wil weten hoe het voelde voor hem. En begrijp mij niet verkeerd, deze voorstelling heeft mijn begrip en kennis over mantelzorg vergroot. Het gevoel erbij bleef echter uit, terwijl ik hoopte dat het aan zou gaan.

Afbeelding: Anna - Nieuwe Familie

Nieuwe Familie

De tranen staan in mijn ogen. Een brok zit in mijn keel. Muayad zit op een stapel stapelbedden. Sanne zit ervoor. Samen vertellen ze het verhaal van Muayad. Over zijn leven in Syrië. Over hoe hij daar een gewone jongen van negentien was en elke dag naar de sportschool ging. Over zijn reis van ruim drie weken naar Nederland. Ik hoor ze vertellen over hoe hij door mensenhandelaren is vervoerd. Ik kan niet anders dan diep geraakt worden door deze aangrijpende verhalen.

En dat is slechts een fragment uit deze twee uur durende voorstelling. Het enige woord dat ik uit kon brengen toen ik de zaal uit kwam: wauw. Twee uur heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten, of eigenlijk ben ik eraf geblazen. Ik werd gegrepen door de heftige waargebeurde verhalen. Zeker twee keer stonden de tranen in mijn ogen en de brok in mijn keel die bleef. Maar ik heb ook gelachen. Om het plezier wat er was, de vrolijkheid van de spelers, de gekke dansjes en de katten gemaakt van dekbedden. Een fijne afwisseling in een stuk waarin ik omvergeblazen ben door de waarheid. Wat ze vertellen is echt. Het is onze wereld waarin wij leven. Ik kan het haast niet bevatten. Het verhaal van twee Syrische jongemannen die naar Nederland gevlucht zijn. En het verhaal van een Nederlandse jonge theatermaker Sanne Vogel die ze opgevangen heeft, die het vluchteling probleem wil oplossen. Met deze voorstelling doet ze dat. Nee, niet het hele vluchtelingenprobleem, maar ze levert een zeer belangrijke bedrage: ze creëert begrip, laat zien dat vluchtelingen mensen zijn en leert ons dat liefde haat zal overwinnen. Een voorstelling die je raakt. Een voorstelling die vooroordelen wegneemt. Een voorstelling die iedereen zou moeten zien.

Neelie!

Een glimmend zwarte vloer. Een witte achterwand. Een vrouw loopt over het toneel. De start van een indrukwekkend biografisch toneelstuk.  Een biografie van Neelie Kroes, gespeeld door Carine Crutzen. Ze leeft in een wereld vol mannen met maar één ambitie: carrière maken in deze harde wereld. We zien haar veranderen in een gevoelloze carrièretijger. In sneltreinvaart leren we Neelie en haar harde mannenwereld kennen. Een mannenwereld die op het toneel wordt weergegeven door de zes mannelijke acteurs. Na deze voorstelling weet ik wie Neelie Kroes is, hoe haar wereld in elkaar zit en ben ik gaan twijfelen aan de rollen van mannen en vrouwen in onze samenleving.

Open lesweek

Kom van maandag 10 tot en met zaterdag 15 september sfeer proeven en gratis proeflessen volgen tijdens onze Open lesweek. Zo krijg je meteen een goed beeld van de inhoud van de cursus en docent.

BEKIJK AANBOD