Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Solo Stories | Emma wil leven

Alweer de laatste voorstelling van het 'theaterkijkersjaar'. Niet bepaald een luchtige afsluiter, een voorstelling over een meisje met anorexia die eraan onderdoor gaat en dus komt te overlijden. Heftig, maar daardoor ook intrigerend. Hoe zal de actrice dit gaan neerzetten? 'Emma wil leven' is namelijk een solovoorstelling. Dat is nogal wat, tachtig minuten lang in je eentje op het podium staan. En dan ook nog in een emotioneel heftig stuk (tenminste, dat is uiteraard wel de verwachting). Er was een voorbespreking voorafgaand aan de voorstelling om alvast in het thema te komen. Hierbij werd gesproken over een Emma 1 en een Emma 2. Als het ware de twee verschillende stemmetjes in Emma's hoofd. Emma 1; de gezonde stem, het kleine meisje dat ook best graag een koekje wil eten, want het is nu eenmaal heel erg lekker. Emma 2; de harde stem van de eetstoornis. Wat een tweestrijd in dat hoofd.

Ik vond het echt ontzettend knap hoe Lisse Knaapen de rol van Emma heeft neergezet. De switch tussen Emma 1 en 2 maakte ze telkens heel overtuigend. De beul, zo zou je Emma 2 ook kunnen noemen, is streng en meedogenloos. Ze steekt overal de kop op en laat haar niet met rust. Twaalf jaar was Emma toen ze de diagnose anorexia kreeg. Achttien was ze toen ze overleed. Een strijd van zes jaar. Het heftigste moment in de voorstelling vond ik dat ze de snoeren van de microfoons pakte en zichzelf ermee vastzette. Ze beeldde uit dat ze onder dwang in het ziekenhuis voeding kreeg en vocht ertegen. Ze schreeuwde, huilde, beet van zich af en vocht tegen de doctoren die haar in bedwang hielden. De rauwe emoties waren heel intens. Choquerend.

Ik ging automatisch meevoelen met Emma. Het vrolijke meisje dat droomt over New York. Tegelijkertijd het radeloze meisje dat kraanvogels begint te vouwen omdat ze heeft gehoord dat er in Japan een gezegde is dat als je er duizend vouwt, je een wens mag doen. Haar wens zou zijn om te genezen... Het mocht niet baten. Ik vond het mooi dat de organisatie het publiek uitnodigde om na de voorstelling ook zo'n kraanvogel te vouwen. Met deze voorstelling zetten ze mensen aan het denken en wordt een hele pijnlijke werkelijkheid voor ogen gebracht. Ondanks het ongelukkige eind spreekt er toch ook hoop uit het stuk. Ik vind het heel krachtig dat Emma's ouders open stonden voor de verfilming van haar verhaal en uiteindelijk ook deze theatervoorstelling. De positieve momenten die Emma beleeft heeft kwamen ook zeker aan bod. En Emma wilde weer leven, ze koos voor het leven. Alleen was haar lichaam zodanig aangetast dat het het begaf. Er is nog hoop voor de meiden én jongens die hiermee kampen.

Ik heb zelf twee kennissen die kampen met anorexia. Het verhaal kwam dus erg dichtbij. Deze voorstelling gaf me een intiem beeld van de innerlijke strijd die zij waarschijnlijk ook voeren. Ik heb nog meer respect voor hen gekregen. En ik voel me trots op hen als ik zie dat er een mini hapje van een koekje wordt gegeten. Want elke hap, elke stap, is er één in de richting van herstel.

Nasrdin Dchar | Ja

Een voorstelling over trouwen, de voorbereidingen voor de grote dag en alles wat daarbij komt kijken. Dat leek me wel wat, aangezien mijn vriend en ik volgend jaar willen gaan trouwen. Hij wilde ook wel mee en wie weet konden we hier nog wel wat van leren op een vermakelijke manier? De folder van de voorstelling, met de verschillende gezichten van Nasrdin Dchar erop, doet in ieder geval denken aan een humoristisch stuk.

Het stuk begon met een groot wit doek waarop een circel van licht geprojecteerd werd. Door het gebruik van schaduw en licht werd het begin van het verhaal verteld, of in ieder geval waar het mogelijk begonnen kon zijn. Dit was misschien wel bij Achmed en Aïsha, de opa en oma van Nasrdin. Het kon ook wel eens begonnen zijn bij de grootouders van Amy, de vrouw met wie Nasrdin deze avond ging trouwen. Het is maar hoe je ernaar kijkt, welk perspectief je kiest.

Wat ik heel bijzonder vond in deze solovoorstelling is hoe Nasrdin steeds van rol veranderde. Zo’n anderhalf uur heeft hij in zijn uppie het publiek weten te vermaken. De switch die hij telkens maakte tussen zichzelf, Amy, zijn vader, zijn vriend Mike, of diens vader, was verbluffend. Niet alleen zijn stemgebruik (en bijbehorend accent) veranderde, ook zijn houding en lichaamstaal. Zowel verbaal als non-verbaal stapte hij telkens overtuigend over in een andere rol. Dit vind ik heel sterk neergezet als acteur.

Wat ik niet verwacht had was het spanningsveld tussen Nasrdin en Amy wat betreft de verschillende culturen waaruit zij komen. Hoe ga je om met een huwelijk tussen een moslim en een niet-moslim? Wordt er gedronken op de bruiloft? Geven ze elkaar een kus op de mond? Zitten mannen en vrouwen gescheiden? Allemaal vragen die met name voor Nasrdin een loyaliteitsconflict oproepen. Hij wil zijn ouders eren en alles gewoon doen zoals het hoort. Maar dat is niet hoe Amy het graag ziet. Wat doet hij nu? Het stel heeft een crisis doorgemaakt, waarin ze een jaar uit elkaar zijn gegaan. Uiteindelijk kwamen ze toch weer bij elkaar. Maar nu moesten ze de moeilijkheden echt onder ogen komen. Er niet over praten en daarmee doen of het er niet is, werkte niet.

Ik vond het bijzonder om te zien hoe Nasrdin zo’n persoonlijk verhaal durft te delen op het podium. Van zoenen met Amy in het park (wat je écht niet doet waar je ouders bij zijn) tot seks voor het huwelijk (dat mag gewoon niet), hij behandelt allerlei taboes waar in de Marokkaanse cultuur niet over gepraat wordt (dit heet ‘hashoema’, iets als schaamte, taboe). De verscheurdheid waar Nasrdin tegenaan liep raakte me. Enerzijds haat hij het dat er in zijn cultuur nergens over gepraat kan worden en dat alles volgens bepaalde regels moet gaan, anderzijds houdt hij zielsveel van zijn cultuur. Hij is Marokkaan én Nederlander. De voorstelling krijgt door deze thema’s zelfs een politieke lading. Het gaat hier namelijk over individualisme en inclusiviteit.

Wat ik zelf meeneem uit de voorstelling wordt samengevat in de volgende uitspraak van Nasrdin: “Als je tijd geeft aan moeilijk, wordt moeilijk makkelijk.” Het is en blijft zó belangrijk om te blijven praten met elkaar. Juist ook over moeilijke dingen, ook al ga je die liever uit de weg. De vader van Nasrdin zei te gaan zingen op de bruiloft. Dit zingen is iets dat Marokkaanse mannen doen om een soort zegen uit te spreken over het huwelijk. Ik vond het heel mooi dat Nasrdin uiteindelijk de stap durfde te zetten om het zijn vader te vertellen en dat deze zo positief reageerde. Door het moeilijke niet uit de weg te gaan, kan het makkelijk worden. Door het uit de weg te gaan blijft het moeilijk. Een wijze les. Mijn vriend en ik gingen geïnspireerd naar huis.

Holland Dance | Talent on the move

Zeven totaal verschillende dansen.
Eén dansfilm.
24 verschillende dansers,
persoonlijke verhalen uit Japan, Duitsland en Frankrijk.

Derdejaars studenten, jong talent.
Op tournee door Nederland
en daarbuiten.
Grote namen en nieuwe choreografen.

Veel indrukken op één avond.
Hoe doe ik recht aan al deze performances?
Wat indruk maakt,
dat kies ik. Daar schrijf ik over.

Twee dansers, elk in hun eigen wereld.
Onhandige bewegingen, nonchalante houdingen.
Single Manoeuvres.
Wat moet je toch aan met jezelf?

Een lamp midden in je gezichtsveld.
De dans begint: A Sentimental Waltz.
Een jongeman alleen op het podium.
De lamp flikkert; hij gaat uit, de dans is klaar.

L E V E L: een film.
Lopende band werk.
Machines, herhaling, patronen.
Verlies van identiteit, opgaan in het systeem.

Mijn favoriet van de avond: Sortijas.
Een duet.
Gebiologeerd starend naar het podium,
ga ik op in de rustige muziek en de krachtige bewegingen.

Power, passie, emotie, complexiteit en herhaling.
Dat is Political Mother.
Thuis de muziek opgezocht en in de woonkamer staan dansen.
Mijn ode aan deze dansers.

Q4: Quantified powered by ISH

Een beetje uitgeblust nam ik vrijdagavond plaats in de theaterzaal. Ik had een zware week achter de rug en was blij dat het weekend voor de deur stond. Het leek mij een zware taak voor de dansers om mensen in het publiek die, zoals ik, wat vermoeid hadden besloten de voorstelling maar over zich heen te laten komen, te boeien. Maar het is ze gelukt!

Het stuk begon met een dame die met haar haren vast zat aan een touw. Ze hing dus met haar hele gewicht aan haar haar. ‘Hairhanging’ wordt dit genoemd, lees ik achteraf op de website van ISH Dance Collective. Wat moet dit nu weer voorstellen? Ze droeg een huidkleurig pak met touw om zichzelf heen in dezelfde kleur. Ook om haar nek wikkelde dit touw. Al hangend aan het plafond gaf het een wat lugubere aanblik. Ik wist van te voren al dat dit stuk over de psyche van de mens zou gaan. Dit leek me dan wel over de duistere kanten te gaan. De plekken waar onderdrukking, gevangen zitten, pijn en dus zelfs zelfmoordgedachten realiteit zijn.

Na de introductie hairhanging kwamen andere dansers al kruipend het toneel op. Ze omgaven de danseres en maakten met hun handen vloeiende bewegingen die mij deden denken aan een anemoon of ander organisme dat in zee leeft. Vervolgens gingen de dansers in een rij achter elkaar staan en doordat er alleen belichting was van voren gaf het een mooi effect op de achterliggende muur als de dansers om beurten of juist tegelijk hun armen bewogen. De schaduw deed me denken aan één van de Hindoe-goden met vele armen. Sowieso zat er wel een spirituele dimensie in het stuk. De zanger had een lang gewaad aan met daaronder een shirt waarop chakra’s te zien waren met Sanskriet. Was dit een verkapte aanbiddingsdans?

Gedurende de rest van het stuk maakten de dansers vele (soms bizarre en snelle) bewegingen. Er werden kaders geschetst door middel van tape op de vloer. Ontstane vlakken werden belicht en één of meerdere dansers bewogen in de vlakken. Of juist erbuiten. Soms waren delen onbelicht en was een danser daar toch in beweging. Felle spots omgaven het hele toneel, behalve van voren. Soms gingen ze allemaal tegelijkertijd aan en dit verblindde ons als publiek. Is dit een metafoor voor hoe we soms verblind door het leven kunnen gaan? Wat je ziet hangt af van je waar je staat: je ‘point of view’. De teksten van de muziek gingen hier ook over, maar ook over identiteit en ego. Best een diepzinnige voorstelling dus!

Ik vind het erg leuk om te ontdekken dat deze voorstelling over kaders ging, evenals bij Thron, een dansvoorstelling die ik ook als theaterkijker heb bijgewoond. Waar het bij Thron op mij over kwam als gevangen zitten in patronen (binnen de kaders blijven), ging het hier voornamelijk over eruit losbreken. Over lijnen stappen, ongelijke bewegingen maken, van licht naar duister verplaatsen, jezelf in de knoop werken, maar er ook weer uitkomen, bij Q4: Quantified kon het allemaal.

Op de website van ISH Dance Collective vond ik het volgende over de voorstelling:

Q4: Quantified is een uur lang genieten. Het zet je aan het denken en geeft je inspiratie om de kracht van je eigen geest te ontwikkelen en buiten de kaders te durven denken. Hierdoor worden je dromen werkelijkheid en je problemen overkomelijk. Je verlaat de voorstelling vol energie!

Gedeeltelijk ben ik het hiermee eens: ik heb zeker een uur genoten en me verwonderd, zowel over het stuk als over de individuele kwaliteiten van de dansers. Ik ben aan het denken gezet, maar dan wel voornamelijk over wat de choreografe over wil brengen. Tijdens het kijken van de voorstelling kon ik daar niet helemaal achter komen, ik vond het voornamelijk verwarrend. Er kwamen veel vragen in me op. De inspiratie, kracht, dromen die werkelijkheid worden en problemen overkomelijk, herkende ik niet. Maar ik ging wel met íets meer energie weg dan dat ik gekomen was.

Carmen van Kiev Ballet

In een goed gevulde zaal wachtten we tot de voorstelling zou gaan beginnen. Dit keer mét achtergrondgeluiden van onder andere gelach, gepraat en geklap. Tijdens de theaterkijkersworkshop over licht en geluid werden we erop gewezen dat dit vroeger veel werd gebruikt om mensen in de juiste stemming te krijgen. Tegenwoordig gebeurt het niet veel meer, dus des te meer viel het nu op. Het zette een gemoedelijke sfeer neer die je zou verwachten in een klein boerendorpje waarin iedereen elkaar kent en bij elkaar zit voor een of andere gelegenheid. Er is wat haantjesgedrag onder de mannen. Dit verhaal speelt zich af in Sevilla, Spanje, is te lezen in de inleiding in het theaterboekje.

We zien een wat verlegen ogend meisje voor een oude tv gaan zitten. Ze draait de knop aan en het verhaal begint. Dames in vrolijke jurken, Carmen die opvalt vanwege haar unieke jurk. Mannen in uniformen. Ik merk dat ik moeite heb om het verhaal te begrijpen. Wat gebeurt hier nu allemaal? Tegelijkertijd zit ik gefascineerd toe te kijken naar de krachtige en gepassioneerde dansers. Ik verwonder me over de lenigheid, kracht, behendigheid en ingewikkelde passen. Er gebeurt van alles op het podium. Als ik kijk naar de dansers aan de linkerzijde mis ik wat er gebeurt aan de rechterzijde. Ik kom ogen tekort.

Carmen en een andere dame raken in gevecht. Zelfs het vechten wordt sierlijk uitgevoerd en soms ondersteund door schoppen in de lucht met behulp van een paar sterke mannen die de dames optillen. Het verlegen meisje komt soms tussenbeide. Terwijl er een kritiek moment is en iedereen muisstil is blijven staan (een freeze), komt zij langs om de daad bij het woord te voegen: ze verandert de houding van een enkele danser en steekt daarmee iemand neer. Zij lijkt degene te zijn die verliefd is op de man die juist verliefd is op Carmen. Later zijn twee mannen in gevecht. Hier is duidelijk jaloezie in het spel. Ook hier zorgt het verlegen meisje voor de doodssteek.

Zoals je vast gemerkt hebt, ken ik het verhaal niet. Enerzijds jammer, want ik ben veel aan het gissen. Anderzijds geweldig, want ik kan zelf een invulling geven en mijn eigen interpretatie erop loslaten. Hoewel er dan wel wat open eindjes en vraagtekens overblijven. Maar is dat erg? Eigenlijk helemaal niet! Ik word meegenomen in een bizarre, hyperactieve wereld vol kleur, sensualiteit, intriges en emoties. Liefde en haat lijken hand in hand te gaan. Het ene moment liefkozing, het andere moment worsteling en minachting. Liefde draaft zo ver door dat moord een optie wordt.

De muziek was niet mijn smaak, maar door de synchroniteit van de dansers en de supersnelle bewegingen precies kloppend met de muziek kon ik het geheel zeer waarderen.

Ik vond het ook heel sterk dat waar de dans mee begon (Carmen die uit een soort juten zak kruipt en enkele passen doet) hetzelfde was als waar het weer mee eindigde. Alleen aan het eind zat het verlegen meisje samen met de man van wie ze houdt voor de tv. Het is een vertederend beeld en een mooi, rustig einde na een wilde en energieke voorstelling. Nu thuis maar even bijkomen op de bank met mijn man... al dan niet voor de tv.

Laatste Paar Dagen van Kees Hulst & Esther Scheldwacht

Bij het binnenlopen van de zaal zag je op het podium steriele muren in een vaal blauw-groene kleur. Er stond een bed met een menselijke vorm onder een deken (ligt daar echt iemand onder, vroegen wij ons af). Het deed mij eerder denken aan een mortuarium dan aan een ziekenhuiskamer. Het was toch echt een ziekenhuiskamer, bleek toen verpleegster Engeltje Donderdag binnen kwam om de routinehandelingen te verrichten die bij haar werk horen. En inderdaad, onder de deken lag Rein Tas, een oudere man die niet lang meer te leven heeft. In het begin is er een professionele afstand die vooral door Engeltje in stand wordt gehouden. Ik merkte in het begin ook dat ik niet meegenomen werd in het verhaal en het (letterlijk) als van een afstand, bijna verveeld zat te bekijken. Maar naarmate de karakters meer naar elkaar toegetrokken werden, werd ik ook het verhaal ingezogen.

Van te voren had ik al gelezen dat Esther en Kees in het echt een stel zijn. Dat ze verliefd op elkaar zijn geworden tijdens hun werk, bij de voorstelling ‘Hoe mooi alles’. Dat ze beiden hun huwelijk hebben opgegeven om bij elkaar te kunnen zijn. Heftig! Er zijn in deze voorstelling dan ook veel paralellen met hun eigen verhaal. De innerlijke strijd, de oordelen van anderen over hun keuze voor deze ongebruikelijke liefde, de vraagtekens bij het bestaan van alledag. Met deze voorkennis zie je het stuk heel anders dan wanneer je zonder iets te weten over het privéleven van de acteurs ernaar kijkt. Hier zit echt een persoonlijke boodschap in. Het lijkt bijna een verontschuldiging of uitleg naar de mensen om hen heen. ‘Het zit zó. Heb niet gelijk je oordeel klaar, het is ingewikkelder dan het lijkt.’

Toch blijft het lang bij mij knagen. In het stuk komt ook een gedicht van Leo Vroman voor. ‘Kijk, dit heb ik wel geleerd: alles, alles heeft waarde en geen soort liefde op aarde is ooit verkeerd.’ Het klinkt zo mooi, zo romantisch. Maar het heeft een nare bijsmaak in het persoonlijke verhaal van de actuers. Want door deze liefde zijn twee huwelijken gestrand, hebben ex-partners en kinderen een hoop pijn te verdragen gekregen. Een offer dat het waard is voor de liefde? Het is een liefde die een ander ontzettend pijn doet. Dat kan ik niet verkroppen, omdat ik zelf uit een gezin kom met gescheiden ouders en daar veel pijn en verdriet van heb gehad en daar helaas ook een deel van heb meegenomen mijn volwassen leven in. Maar goed, het stuk zelf gaat over een alleenstaande man die verliefd wordt op een verpleegster in een ongelukkig huwelijk. Een (deels) andere situatie. Ik merk dat ik meer wil weten over de andere mensen in het verhaal. De ‘partners van’. Waarom loopt dat huwelijk niet lekker? Viel er niet meer te praten? Konden ze niet in therapie? Was er dan helemaal niets meer aan te doen, hadden ze alles wel geprobeerd? Vragen die onbeantwoord blijven, ook in dit stuk en het verhaal van Engeltje Donderdag en haar ongelukkige relatie. Het antwoord bij een ander zoeken is in mijn ogen een zwaktebod, weglopen voor de moeite die het kost om de eigen relatie weer op de rit te krijgen. De makkelijke (?), lichte weg gaan van de prettige, verliefde gevoelens voor de ander. Maar ja, ik ben een buitenstaander en ken de details niet. En ik zou daarover helemaal niet mogen oordelen. Toch is dat wat bij mij boven komt drijven bij deze voorstelling.

Er kwam nog veel meer aan bod, uiteraard. Bijvoorbeeld het feit dat wij mensen zo geneigd zijn iets voor lief te nemen, tot je het niet meer hebt, iemand er niet meer is. Dan realiseer je je pas hoe gezegend je was vóór je verlies. Deze voorstelling leert je ook dat je mag genieten van wat je nu hebt, met wie je nu bent. En dat vind ik dan weer een hele mooie les om mee naar huis te nemen.

THRON van Krisztina de Châtel

Ik zit vast in gedachtePATRONEN

Tijdens het zien van de voorstelling kreeg ik echt het gevoel dat wat de dansers uitbeeldden gedachtepatronen in je hoofd kunnen zijn. Het malen, herhalen, herkauwen van een (vaak) negatieve piekergedachte werd zichtbaar in de repetitieve bewegingen binnen het strakke kader dat op de vloer te zien was. Ik heb dit kader nagetekend en een heel stel gedachten waar ikzelf, maar ik meen ook veel andere millenials last van hebben. Je gedachten vormen zo een beperking en worden een keurslijf. Dit is uiteraard mijn interpretatie van de voorstelling, maar ik vind het bijzonder dat er zo’n psychologische lading uit te halen valt.

Afbeelding: babette thron1

WO-MAN van Golden Palace

Voorafgaand aan de voorstelling was er een voorprogramma in het teken van Coming-out Dag. Ik deed mee aan de schrijfworkshop en was toeschouwer bij de Open Mic. Het was heel bijzonder om in een klein groepje alvast na te denken over dit thema, dat overigens breder is dan homo of lesbienne zijn. Op allerlei gebieden kan je een coming out hebben. Het gaat erom dat het spannend kan zijn om iets van jezelf te delen; er komt vaak schuld, schaamte en angst voor afwijzing bij kijken. Ik hoorde dat ook in alle verhalen die zowel tijdens de schrijfworkshop als bij de Open Mic werden gedeeld. De roep om geaccepteerd te worden zoals je bent. Eén deelnemer sloot zijn verhaal af met de volgende conclusie over zichzelf: “ Ik, naam, mag er zijn. Dat is in essentie volgens mij wat we allemaal verlangen. We willen allemaal geaccepteerd worden zoals we zijn, zonder masker. Ik vond het heel bijzonder op deze avond zo te ervaren hoe menselijk we allemaal zijn. Die menselijkheid delen we allemaal. Het verbindt ons, en daar zouden we meer op moeten focussen.

De nieuwe stadsdichtster van Ede, Larissa Verhoeff, droeg twee prachtige gedichten voor waarvan er een aantal zinnen bij mij zijn blijven hangen. Ze sprak over de lente en hoe alles bloeit en uitkomt.

“Alles van waarde komt uit.
Komt uit voor zichzelf en uit zichzelf.
De waarheid, leef het leven.
Je kunt de zon niet zeggen dat ze niet mag stralen.”

Een jongen deed een rap en sloot af met “Accepteer me zoals ik ben!” Inspirerende teksten en woorden die resoneerden in mijn hart. Ik ben zelf namelijk ook aan het worstelen met (zelf)acceptatie en oordelen van anderen. Deze avond voelde als een warm bad.

En dan heb ik nog geen woord gezegd over de voorstelling! Ik heb genoten. Het ene moment serieus of pijnlijk, het volgende moment kreeg ik gewoon tranen in mijn ogen van het lachen. Ik vond het heel origineel dat we gedurende de voorstelling meerdere filmpjes te zien kregen over wat dieren doen. Dit vervolgens uitgebeeld te zien worden door mensen was hilarisch. Vooral het stuk over de platwormen die tweeslachtig zijn was interessant. Ze doen als het ware een heel gevecht en de winnaar wordt het mannetje, de verliezer het vrouwtje. Ritzah en Dionne wisten deze ‘dans’ en het gevolg boeiend uit te beelden. Het was lachwekkend toen Ritzah verloren had en in een jurkje met hakken gehesen werd en mocht gaan schoonmaken.

Beide dames hadden in dit stuk last van gender-stress. Hoe hoor je je te gedragen als vrouw? En wat te denken van hun mannelijke kanten die niet te ontkennen zijn? Ik vond het mooi om te zien hoe er telkens weerstand was bij het wisselen van rol. Ritzah wilde eerst absoluut niet voldoen aan het vrouwelijke stereotype. Maar toen ze daar eenmaal in zat wilde ze het weer niet loslaten. Door steeds ongemakkelijk te lachen als Dionne zich ‘te mannelijk’ (wijdbeens zitten, boeren) of ‘ te vrouwelijk’ (heel sexy dansen) gedroeg merkte je dat ze helemaal in de rol van stereotype vrouw was gedoken. Telkens was één van de twee de aanjager van een nieuw type gedrag. De ander toonde hierbij eerst weerstand, maar ging later toch over op dit gedrag. En vervolgens was het weer moeilijk om dat los te laten.

Het was een interessant kijkje in de menselijke psyche en de invloed van groepsdruk en normen in de maatschappij. En dat op een vermakelijke manier. De avond zette je aan het denken en prikkelt. Want in hoeverre ben je zelf immuun voor dit soort zaken? Waarschijnlijk minder dan je in eerste instantie denkt!

DE VLOER OP – Theaterversie van het TV programma

De eerste voorstelling die ik als theaterkijker bij Cultura mocht zien was De vloer op.

Ik had het tv-programma nog nooit gezien en besloot me te laten verassen. Eerst wilde ik misschien nog een uitzending terugkijken om te weten wat het precies is, maar ik koos er toch voor dat niet te doen.

Het leek mij een interessante voorstelling omdat ingegaan zou worden op het vak van acteur. Het afgelopen half jaar ben ik als figurant op enkele televisie- en filmsets geweest en vind dat altijd weer een interessante ervaring. Ik was benieuwd wat er in deze voorstelling over gezegd zou worden.

Wat ik vooral waardeerde bij deze voorstelling was de interactie en het ‘huiskamergevoel’. Er was een ontspannen en open sfeer. Er werd ook gesproken over podiumangst en Oda gaf aan dat ze het soms behoorlijk spannend vindt, zo vlak voor een opname of voorstelling. Manieren om in je rol te blijven werden besproken. Zo kwam het voorbeeld van sommige Amerikaanse acteurs naar voren, die enkele weken in hun rol blijven, zelfs als ze niet op de set zijn. Peter en de vier acteurs kenden geen Nederlandse acteurs die dat ook deden. Peter noemde dat Amerikanen in alles wat extremer zijn dan Nederlanders, iets dat ik uit persoonlijke ervaring ken, aangezien mijn vriend half Amerikaans is en ik als tiener een jaar in Amerika heb gewoond.

Vincent gaf nog aan dat als je een slechte of gemene rol speelt, je echt in jezelf moet zoeken naar deze emoties of gedachten, je moet dat naar boven halen en gebruiken. Peter zei daarop dat in ieder mens iets moordzuchtigs en slechts aanwezig is, maar bij de meesten wordt dat keurig onderdrukt. Maar wil je een rol spelen waarin dat een plekje krijgt, dan zul je bij jezelf iets moeten lenen om te gebruiken in je rol. Dit vond ik een interessante opmerking. Ik merkte bij het toneelspelen als student dat ik een emotie als boosheid moeilijk vond om uit te beelden. In het dagelijks leven vind ik boosheid ook moeilijk. Ik voel het niet snel en kan het ook niet goed uitten als het er is. Dat komt terug in mijn spel, dus ik zie zeker waarde in de opmerkingen van Peter en Vincent.

Daarnaast was er volop ruimte voor leuke, grappige en ontroerende improvisatieopdrachten. De allereerste maakte eigenlijk ook de meeste indruk op me. Het ging over een man die zes jaar onterecht vast had gezeten voor moord. Hij kwam op een bankje in het park zitten waar de rechter zat die hem had veroordeeld. Je zou misschien verwachten dat het een boze scene zou worden waarin geschreeuwd werd. Niets was minder waar in dit geval. Het was ingetogen en rauw. Oda (de rechter) had een rollator gepakt van de verzameling rekwisieten. Tijdens de ontwikkeling van het verhaal kwam naar voren dat ze slecht liep doordat een verdachte in de rechtszaal met een mes in haar rug had gestoken. Er ging echt een bepaald verdriet uit van haar rol. Vincent (die de man speelde) gaf Oda een bos bloemen aan het eind. Daarmee zette hij een grootse, sterke figuur neer die over zijn boosheid en mogelijke wraakgevoelens heen stapte en de mens zag achter de rechter. Ik vond dit heel mooi en des te sterker doordat dit allemaal geïmproviseerd was.

Ook leuk vond ik de onverwachte wendingen die de acteurs soms opgooiden. Zoals in het stuk over de directrice en de meester die op de mat moest komen. Toen haalde Saskia (de directrice) ineens naar voren dat ze een relatie hadden. Ze begon haar volgende zin met “Toen we gisteren in bed lagen...”. Dit had niemand zien aankomen en er werd gelachen in de zaal. Guido (de meester) moest hier natuurlijk in meegaan en het werd des te grappiger. Het uiteindelijke resultaat was wel dat beiden moesten vertrekken van de school, maar het was een grappig en luchtig stuk.

Het zien van deze opdrachten die door de acteurs werden uitgevoerd gaf mij ook het verlangen iets dergelijks te doen met vrienden. Een avondje waarbij we om beurten een opdracht verzinnen en twee mensen moeten die dan uitvoeren. Dat is vast heel leuk om te doen!

Ik vond het een fijne avond. Hoewel de voorstelling redelijk lang was, vloog de tijd voorbij. Dat is altijd een goed teken! Ik was ook verrast dat we werden verwelkomd met een drankje, we kregen een pauzedrankje en er waren allerlei hapjes. Het was al met al een verzorgde avond uit bij Cultura!