Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Zoetstof

Alweer de laatste theaterkijkers voorstelling van het seizoen voor mij. Ik sloot het jaar af met Zoetstof van theatergroep De Vlieg. De theatergroep maakt theater over kleinmenselijk gedrag. Net als het woordenboek wist ik niet precies wat kleinmenselijk gedrag was maar het prikkelde wel mijn nieuwsgierigheid.

Het toneelstuk heeft drie personages. Het zijn broers van elkaar die samen komen na het overlijden van hun vader. Er zit een mooie evolutie in de voorstelling. De gesprekken beginnen onwennig en bevatten veel ongemakkelijke stiltes. Je voelt dat de personages van elkaar vervreemd zijn en hun echte emoties achterhouden. Gedurende de voorstelling vertellen ze mondjesmaat hoe het gaat in hun leven en de verzwegen emoties komen naar voren. Deze resulteren soms in vurige ruzies of mooie kwetsbaarheid. De personages zijn in het leven niet zo ver gekomen als ze hoopten. Ze zijn allemaal een beetje vast komen te zitten. Het is fascinerend om te zien hoe ze elk op een andere manier daarmee omgaan. Voor mij maakten de complexe karakters, natuurlijke dialogen en ruime dosis ongemakkelijke humor het een verrassend leuke voorstelling. Ik hou de theater agenda's in de gaten voor meer kleinmenselijk gedrag.

Liefhebben

Een vragenronde aan het einde van de voorstelling! Hier heb ik op gewacht. Hier kan ik mij onderscheiden als theaterkijker. Enthousiast dompelde ik mezelf een week onder in het leven van Laura Dolron. Ik begon bij Wikipedia, maar daar stond schandalig weinig over haar, dus door naar interviews. Ik las interviews in We Are Public, NRC, Viva, Humanitas magazine. Ik keek interviews in bewegend beeld “De Nachtzoen” uit 2014. Ik luisterde Interviews op de radio tijdens het fietsen. Een uur lang te gast in “Nooit meer slapen” en een  half uur “Ongelofelijk, Humanisme in Overijssel”. Ik ging er doorheen als een warm mes door de boter. Ik las de recensies over de voorstelling in alle kranten die ik maar vinden kon. Nadat de traditionele media was uitgeput begon ik aan de reacties van fans op haar site. Mijn bureaubladachtergrond veranderde ik in een quote van haar. Mijn leven was compleet Laura Dolron. Ik droomde zelfs dat ik een toets moest maken over Laura Dolron. Door dit grondige onderzoek ben ik goed voorbereid voor het gesprek en kan ik met zekerheid de zaal in, althans dat dacht ik.

Ik loop de theaterzaal binnen en schrik. Het angstzweet breekt me uit. Er hangt een gigantische mobile met allemaal voorwerpen eraan. Een fietslampje, een zak sinaasappels, boeken en nog veel meer voorwerpen zweven door de lucht. Hierover heb ik niet gelezen! Hoe heb ik dit over het hoofd kunnen zien! Hoe kan ik dit cruciale onderdeel van het decor gemist hebben in mijn zoektocht! Ik ga aarzelend op mijn plek op de eerste rij zitten. De zo bekende ogen van Laura doorboren mij, ze weet dat ik niet weet waarom de mobile daar hangt. Ze heeft me door. Hoe kan ik mezelf redden? Ik kijk naar de mobile, de voorwerpen zweven als aasgieren door de lucht. Op zoek naar een makkelijke prooi zoals ik. Ik moet snel iets bedenken. Kan ik de mobile met mijn Laura kennis ontrafelen? De voorstelling begint, maar dit ken ik toch al uit de interviews, ik focus mij op de mobile. Er komt een boek langzaam naar mij toe gezweefd, ik kan de titel net ontcijferen, Slaughterhouse Five, de klassieker van Kurt Vonnegut. Ik kan weer ademhalen, dit ken ik. Kurt Vonnegut is een van haar helden (gelezen in het NRC). Voorwerp na voorwerp zie ik hoe ze bij Laura horen. Ik vorm langzaam een theorie over de betekenis van de voorwerpen. Tijdens de voorstelling wissel ik tussen de verhalen van Laura en als ik ze al ken kijk ik weer naar de mobile. Het geloof in mijn theorie neemt toe. De voorstelling is voorbij en de vragenronde begint. Ik kan zoveel interessante vragen stellen, maar er is er maar eentje die op mijn tong brand. Is mijn theorie van de mobile juist? Het duurt een paar vragen van anderen voordat ik de moed kan opbouwen. Dan is het moment daar, ik struikel half over mijn woorden maar krijg de vraag eruit. Wat is de betekenis van de mobile? Ze bevestigt mijn theorie. Het zijn voorwerpen uit haar leven die belangrijk zijn. De spanning verlaat mijn lichaam, ik heb het mysterie opgelost.

De interviews hadden niet een tipje van de sluier opgelicht maar de complete voorstelling weggegeven. Ik wist bij elk nieuw thema al waar ze zou eindigen. Voor mij was het niet grappig genoeg om echt te lachen en niet diepgaand genoeg om mij echt te laten nadenken. Bij het opstaan zeiden de mensen om mij heen “oh wat bijzonder” en “dat was echt speciaal”. Een mede theaterkijker verklaarde na afloop dat dit een voorstelling was die ze niet snel meer zou vergeten. Om eerlijk te zijn kon ik na de voorstelling me nog maar een paar dingen herinneren. Voor mij zegt het veel dat ik voor een groot deel van de voorstelling de mobile spannender vond dan de voorstelling zelf.

De Notenkraker

Lukt het me deze kerst om dans als toeschouwer te kunnen waarderen?

Dat was de vraag die ik mezelf stelde naar aanloop van deze voorstelling. Ik was namelijk een dansofoob (angst voor dansen). Dans vond ik lastig omdat het niet een emotionele snaar bij mij raakte zoals muziek of film. Ernaar kijken of in participeren maakt mij uiterst ongemakkelijk. De dansofobie uitte zich bijvoorbeeld in het in het overslaan van de verplichte dansvoorstelling voor CKV en ik heb daarom de samenvatting van een medeleerling geparafraseerd (sorry Mevrouw Heller). Met de tijd durfde ik mijn eerste stapjes op de dansvloer te zetten. Ik werd dan overladen met complimentjes als “je danst precies als mijn vader”. Dit sloeg zelfs door in overmoed met als toppunt dat ik een meisje verzekerde dat ik de salsa kon om haar vervolgens onbedoeld een kopstoot te geven tijdens het dansen. Het is mij gelukt om mijn angst voor zelf dansen grotendeels te overwinnen, nu is het de tijd om als toeschouwer bij een voorstelling mijn angst te overwinnen. Wat is een betere dag om dit te doen dan 3e kerstdag met de Notenkraker. De Notenkraker is hét klassieke ballet dat tijdens kerst wordt uitgevoerd over de hele wereld.

Ik kan verklappen dat dit zeker lukte, de Notenkraker liet mij zien dat ik van dans kan genieten. De voorstelling voelde als een Disney film. Vrolijk, romantisch en prachtig vormgegeven. De duetten tussen de hoofdrolspelers waren het beste van de voorstelling. De dansers leken echt chemie te hebben en verzot op elkaar te zijn. Dit soort momenten gaven de voorstelling een emotioneel hart en lieten dat van mij smelten. De muziek van Tchaikovsky is heerlijk, veel typische kerst melodieën waarvan ik nooit echt wist waarvan ze kwamen, laten zichzelf nu plaatsen. Ik werd helemaal meegezogen in de dans. In de zeldzame momenten dat ik even uit de bubbel kwam, realiseerde ik pas dat ik naar 14 levensgrote in tutu’s gehulde muizen keek, die een sneeuwvlokjesdans uitvoerden. Van deze absurditeit kon ik wel genieten. Vooral in de tweede helft dook het dansstuk in het surrealisme, zonder te vreemd te worden. Ik was niet de enige die heel blij werd van de voorstelling. In de pauze was een klein meisje vol passie aan het uitleggen wat het verhaal precies was aan haar ouders en in het atrium waren nog enige kinderen pirouettes aan het draaien. De voorstelling zorgde ervoor dat voor mijn kerst nog een extra dagje duurde en met Tchaikovsky in mijn oren en dansen in mijn hart naar huis fietste.

Eenzame Begeerte

Ik snap er helemaal niks van.
Dat was de gedachte toen ik de zaal verliet.
Ik snapte het verhaal op een plotpunt na. Ik kon de zware zinnen met alliteraties volgestopte volzinnen volgen. Maar ik snapte het toneelstuk niet.
Ik snapte niet, welke emoties ik moest voelen, wat de boodschap was en waarom mensen die al 20 jaar met elkaar getrouwd zijn onironisch viben en swag gebruiken.

Lot van Lunteren en Stefan Rokebrand spuwen lange dialogen naar elkaar als een territoriale terrier naar een passerende poes, vol verwijten en buitengewone beschuldigingen. Het komt het over alsof de schrijver, Ingmar Heytze,  expres eindeloze epistels exposeert om zijn kunstzinnige kunde te benadrukken. Zinnen vol met magische metaforen en alleszins aardige alliteraties als een typische trein in de spits. Doordat de zinnen bol staan van metaforen en met ontzagwekkend ongebruikelijke woorden zijn overladen verliezen ze voor mij eerlijke emotie. De ziedende emotie die ontspringt als iemand een ander intens veracht. De prachtige poëzie leidt voor mij af als een 17de eeuwse lijst om een schilderij van Mondriaan, mooi en apart maar afleidend voor de boodschap en kern emotie. Het helpt ook niet dat de karakters zo onsympathiek zijn als twee lachende hyena’s bij een stervende zebra. Wat het voor mij lastig maakte om empathie te voelen voor het zinderende zelfmedelijden. Dit werd bovendien bemoeilijkt doordat ik een totaal tegenovergestelde ervaring heb met liefde. Misschien ben ik nog niet verbitterd door de tijd als een appel die de storm nog heeft overleeft in plaats van op de grond langzaam ligt te verrotten en snap ik over 30 jaar pas de pijnlijke perikelen.

Andere recensenten geven 4 van de 5 sterren, dus het toneelstuk zou goed moeten zijn alleen ik kon er niet echt van genieten. Ik denk dat het aan mij ligt, dat ik niet genoeg theater achtergrond heb om te begrijpen wat er zo goed aan is. Mij bekroop een gevoel wat ik ook bij sommige vormen van hedendaagse of moderne kunst tegenkom, ik heb te weinig achtergrondkennis om het te begrijpen. Ik kijk over de abstracte ideeën of subtiele symbolen heen. Dus als jij geletterd bent in de taal van het theater zal dit een voortreffelijke voorstelling zijn maar mocht je net als ik niet veel theaterervaring hebben is het misschien beter om deze even over te slaan.

Met de Mantel der Liefde

Open lesweek

Kom van maandag 10 tot en met zaterdag 15 september sfeer proeven en gratis proeflessen volgen tijdens onze Open lesweek. Zo krijg je meteen een goed beeld van de inhoud van de cursus en docent.

BEKIJK AANBOD