Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Solo Stories | Emma wil leven

Ik wil leven,

Naar het hoogst haalbare streven.

Stemmen in mijn hoofd, die mij de controle belooft.

Het geeft mij het gevoel dat ik ergens goed in ben.

En toch word ik gek van die ene stem.

Als microfonen dreunen ze door mijn gedachtes, Zo lezen ze mij de les.

Het leven zo mooi, maar zo complex.

Een strijd met die microfonen in mij.

Niemand komt meer dichtbij.

De stemmen houden mij gemotiveerd... ook al doe ik in hun ogen alles verkeerd.

Ze trots en tevreden houden is wat ik wil, toch zijn deze stemmen nooit stil.

Ik wil leven, de wereld ontdekken in plaats van calorieën checken.

De microfonen in mijn hoofd beheersen mij meer en meer, ze gaan als zangeressen tekeer.

Uitzetten gaat niet meer, hoe hard ik er ook tegen vecht, elke keer weer.

Ook al wil ik leven, naar het hoogst haalbare streven, hoe hard ik ook tegen de microfonen strijd in mijn hoofd, ik heb geleefd maar mijn gedachtes zijn gedoofd.

Nasrdin Dchar | Ja

JA, ja, ja! Als mensen mij vragen of de voorstelling van acteur Nasrdin Dchar de moeite waard is om te bezoeken is dit mijn antwoord.

De voorstelling JA! heeft mij een mooie, kwetsbare, grappige, herkenbare en onvergetelijke theateravond gegeven.

Anderhalf uur lang neemt Nasrdin Dchar je mee in een van de bijzonderste gebeurtenissen van zijn leven. Trouwen. De voorstelling begint en al snel zit je helemaal in het verhaal. Hij vertelt hoe situaties in een Marokkaanse familie gaan als het gaat over tradities en relaties. Hoe zijn ouders elkaar hebben ontmoet. Over de Marokkaanse tradities die zijn ouders graag door willen geven aan hun kinderen en dat dit ook wel verwacht wordt van ze.

Dan wordt Nasrdin verliefd op een Nederlands meisje Amy. Nasrdin neemt je mee in hun liefdes verhaal van 15 jaar, dit vanaf het moment dat zij elkaar ontmoeten tot de dag van de bruiloft. Naarmate zij langer samen zijn lopen zij tegen situaties en meningsverschillen aan. De culturen botsen. Wat doe je als je heel veel om iemand geeft maar dat je er samen niet altijd uit komt? Is de liefde voor elkaar dan genoeg? Het is erg leuk dat hij af en toe een ander personage aanneemt. Zijn beste vriend, de vader van zijn beste vriend, Amy, zijn familie en nog wat mensen in zijn omgeving komen aan bod. Dit geeft een leuke, speelse touch aan het stuk.

In het begin is het decor alleen gemaakt van een wit doek. Ik ben nog nooit naar een voorstelling als deze geweest, en weet niet wat ik moet verwachten. Alleen dit witte doek lijkt mij dus wel wat saai en makkelijk. Later wordt het duidelijk dat het witte doek bedoeld is als een achtergrond van het uitbeelden van de geschiedenis van van zijn voorouders en ouders. De doek wordt later ook nog eens gebruikt als trouwjurk. Hierna valt het doek op de grond en komt er een groot draaiend blok tevoorschijn. Erg functioneel en de eenvoud is mooi. Als je een boeiend verhaal vertelt heb je niet veel meer attributen nodig.

De voorstelling geeft hele herkenbare situaties neer en Nasrdin doet dit op een hele mooie, grappige, herkenbare maar wel respectvolle manier. Hij zet geen mens of geloof slecht neer maar is wel kritisch. Hij komt over als een sympathiek, bescheiden en vriendelijk persoon. Hij bouwt in de anderhalf uur durende voorstelling een band op met zijn publiek en ik krijg gaandeweg steeds meer waardering voor hoe hij onderwerpen aan het licht brengt.

Als Nasrdin weer een nieuwe voorstelling heeft in de toekomst ga ik hier zeker heen. Hoe hij je meeneemt in een verhaal over een belangrijke gebeurtenis die voor iedereen over de hele wereld een van de speciaalste dagen in zijn/haar leven is indrukwekkend. Ik kan het iedereen aanbevelen om deze getalenteerde man een keer te zien in het theater.

In Vrede | Berg & Bos

Het huis. Het huis waar zich zoveel heeft afgespeeld en waar nu vrede is.

Een plek met zoveel herinneringen, mooie en verdrietige.

Meerdere mensen, meerdere ogen en zielen die getuige zijn van eenzelfde gebeurtenis.

Hoe dit verleden en heden hen verbind.

Hoe verleden en heden met elkaar verbonden zijn. Altijd, ook al is er nu vrede. Deze gebeurtenis heeft tot op heden grote gevolgen.

De voorstelling ’In vrede’ neemt het publiek van de eerste tot de laatste seconde mee in een toneelstuk, waarbij je op het puntje van je stoel zit. Hoe een verhaal meerdere mensen die weinig tot niks met elkaar te maken lijken te hebben, vraagt om een interessant en beetje een mysterieus toneelstuk. Wat vrede en identiteit voor mensen betekend in het heden en verleden is iets van alle tijden en spreekt hierdoor ook vele mensen aan. De acteurs spelen zo overtuigend dat je voelt hoe de karakters in het toneelstuk zich voelen. Humor afgewisseld met onzekerheid en de vragen die de personages met zich meedragen, maakt de voorstelling erg boeiend om naar de kijken. Het decor wat erg eenvoudig is, maar ook heel functioneel gebruikt wordt, maakt de voorstelling af. Als de spelers zo goed een rol vertolken is alles eromheen bijzaak en maakt het niet uit in wat voor theater en decor ze staan.

Deze voorstelling is zeker een aanrader en een mooie ervaring. Hiernaast geven de regisseurs en acteurs je ook een boodschap mee en zetten ze je aan het denken. Hoe leven we in vrede? Neem je een verhaal klakkeloos van iemand aan die een gebeurtenis op zijn/haar manier beleefd, of ga je op onderzoek uit en trek je hier je eigen conclusie uit?

Coco Chanel | Ulrike Quade Company

Een creatieve voorstelling over het leven van Gabrielle -Coco- Chanel.

Maanden had ik naar deze voorstelling toe geleefd en kon niet wachten deze te mogen bekijken voor theaterkijkers. Door mijn werk ben ik erg gefascineerd door Gabrielle Chanel als mens, haar creaties en wat dit betekend heeft voor haar en ons tot vandaag de dag. Door meerdere malen op training geweest te zijn bij de Chanel Academy wist ik al veel over haar leven en keek ik er erg naar uit om te zien hoe de makers dit in de voorstelling zouden hebben verwerkt.

Gabrielle was een bijzondere vrouw met een sterke visie. Hoe de voorstelling vorm was gegeven met de poppen en het decor maakte het erg sterk en creatief. In de vorm van muziek theater kwam het leven van Gabrielle Chanel tot leven. Hoe ze verschillende poppen en attributen gebruikte om haar levend te krijgen en je mee te nemen in het verhaal was goed gelukt. Het is super knap hoe iemand dit verzint en er een geheel van maakt. De kleuren van het decor waren eenvoudig en strak zoals de stijl van Chanel ook echt was. Ook werd er veel zwart en wit en beige in het decor en de kleding van de acteurs verwerkt wat een van haar lievelingskleuren waren. Dit was leuk om terug te zien. Ook de muziek die gebruikt werd paste goed in de voorstelling.

Sommige scenes waren niet helemaal duidelijk. Sommige scènes kwamen minder over en de tijdlijn klopte niet helemaal. Van te voren wetende dat het geen biografie over het leven van Chanel was, verwachtte ik ook niet dat dit de hoogste prioriteit had van de makers. Door gevolgde trainingen over Chanel ben ik misschien wat kritischer dan een ander die de voorstelling bezocht maar als je als kijker niks over Chanel haar leven weet was de voorstelling misschien lastiger te begrijpen.

Chanel haar voornaam is Gabrielle. Doordat zij in Parijs geld is gaan verdienen (voordat zij Arthur Capel leerde kennen) als zangeres in een cafe waar zij altijd een liedje zong over een hondje genaamd Coco, heeft zij door haar vrienden deze bijnaam gekregen. Het was leuk geweest als dit op de een of andere manier terug was gekomen. Nu hoorde je alleen maar de naam Coco, terwijl zij officieel Gabrielle heet.

Haar grote liefde die verongelukt bij een auto ongeluk, een van haar grote inspiraties die haar heeft geholpen haar eerste winkel te kunnen openen werd in een minuutje uitgebeeld. Dit vond ik jammer omdat zij hierna nog wel verliefd is geweest maar nooit meer zo erg als op Arthur Capel. Daardoor vond ik het gek dat er scenes volgden waarin zij erg flirtte met andere mannen (wat zij ook wel heeft gedaan na de dood van Arthur) ,voor een kijker niet heel relevant en ik had het mooier gevonden als er meer was uitgebeeld hoe groot haar liefde voor Arthur was. Er was een scene die dit mogelijk uitbeeldde met een pop die Gabrielle tot leven liet komen waarvan ineens het hoofd van haar werd opgegeten door een tasje in de vorm van een skeletten hoofd. Moest dit dan haar gedachte zijn over Arthur Capel en hoe hij haar hielp om haar dromen en ideeën waar te laten worden?

Een scene met een kale pop in de foetus houding was onduidelijk wie en wat het moest voorstellen. Was het haar grote liefde Arthur -boy- Capel? Was het zijzelf (haar geest).

Er ging een klein stukje over Chanel NR5 haar iconisch parfum die tot op de dag van vandaag wereldwijd een ongekend succes is. De scene ging vooral over de rechten van het parfum? Hier had ook een naar mijn mening andere draai aangegeven kunnen worden gegeven met de tekst van Chanel; ‘’Ik wil niet naar een bloem ruiken. Ik wil naar een vrouw ruiken’’. Chanel was erg bijgelovig en nummer 5 was haar lievelingsgetal. Dit zijn leuke, iconische dingen die je mooi terug kan laten komen in de voorstelling.

Hoe ze Gabrielle -Coco- Chanel over lieten en levend maakten in de vorm van een pop was wel erg sterk. De sigaret die zij vaak opstak, Het hoedje en het tweed jasje en de parelketting was echt Gabrielle -Coco- Chanel. Wat ik ook erg mooi vond was de catwalk scene met de actrice met de grote zwarte hoed. De belichting en het contrast van de zwarte kleding, sigaret en de hoed gaven een mooi geheel. Dit kwam over als hoe op de dag van vandaag Chanel nog steeds heel veel invloed heeft op de mode en cosmetica wereld. Ze zei ook niet voor niks; ‘’ Ik wil onderdeel zijn van datgene dat komen gaat’’ en dit is haar zeker gelukt.

Al met al heb ik een mooie en vooral hele creatieve voorstelling gezien. Misschien had ik er wat anders van verwacht en moest ik mijn verwachtingen wat bijstellen. Ik vind het knap hoe ze in een uur tijd een compact verhaal hebben gemaakt en keuzes hebben gemaakt over wat ze wilden belichten uit het leven van Chanel en wat niet. Hierin had ik wat andere keuzes verwacht maar ben alsnog blij dat ik deze ervaring van muziek theater heb mogen beleven.

Turks Fruit met Chris Peters, Bart Klever, Ali Zijlstra en Debbie Korper

Na het veel besproken boek wat 50 jaar geleden uitgebracht werd door Jan Wolkers en de best bezochte Nederlandse film ooit is er nu een theater versie van Turks Fruit die ik mocht bezoeken in Cultura.

Met mijn moeder en zusje heb ik deze voorstelling bezocht. Mijn moeder had ooit de film gezien, het boek gelezen en  mijn zusje alleen het boek, ik geen van beide. Zij hadden mij ook niets verteld. Ik was dan ook erg benieuwd hoe ik, en ook zij, deze voorstelling zouden ervaren.

Bij het betreden van de zaal viel het mij gelijk op dat er aandacht was besteed aan het decor. Ik  kon er al snel uit opmaken dat het een atelier moest voorstellen. De voorstelling begon al gelijk vrij grof met seksuele teksten. Gaandeweg besefte ik mij dat dit ook wel bij het verhaal hoort, en als je het boek en de film kent niet vreemd voorkomt.

Toch.... vond ik het nog wel kunnen qua teksten. De acteurs  brachten de teksten bijna poëtisch. Het was vrij theatraal opgezet qua spel en wat er gezegd werd paste er wel bij. De grove seksuele teksten duurden gelukkig niet de hele voorstelling anders zou ik mij hier, denk ik, op een gegeven moment wel aan zijn gaan storen.

Ook al kende ik het verhaal niet, ik zat gelijk goed in het verhaal en de spelers namen  mij gelijk mee in het toneelstuk. De acteurs, Erik en Olga als hoofdrolspelers, gaan hun schaamte voorbij, stappen in de rol van iemand anders. Het is een liefdesverhaal tussen twee mensen opzoek naar zichzelf, niet zonder en niet met elkaar kunnen en zich afzettend tegen de buitenwereld.

Iets wat veel gebeurd, toen en nu. De obsessieve liefde van de kunstenaar voor de jonge vrouw, overheersend en niet gelijkwaardig, de jonge vrouw die zich probeert te ontworstelen aan het beklemmende gezinsleven waaruit ze komt, zonder dat ook zij een doel voor ogen heeft en weinig assertief is. Het vrij-denken, en leven wat botst met de verwachtingen van de gemiddelde burger, en de daardoor ontstane conflicten, ruzies, irritaties.

Voor mij hebben alle vier de acteurs het echt heel sterk gespeeld. Ze hebben ons echt vermaakt en meegenomen in het verhaal van Turks Fruit. De spanning tussen de 2 jonge acteurs van het seksuele, erotische aspect neerzetten op een manier die raakt en duidelijk maakt waar het in het verhaal over gaat maar tegelijkertijd net niet de grens over gaat is heel knap.

De personages die zij alle vier speelden waren naar mijn menig erg goed uitgewerkt. Sommige familie situaties waren voor mensen  herkenbaar en hierdoor ook grappig.

Na afloop hebben mijn moeder, zusje en ik nog met elkaar nagepraat over deze voorstelling. Het verschil van wat zij zagen met het boek/ film is dat Olga in het stuk meer van zichzelf laat horen, hoe het voor haar is en meer tegengas geeft als Erik bijvoorbeeld kritisch is t.o.v haar ouders,

Volgens hen liep de voorstelling verder synchroon met de film en het boek. Alle drie hebben wij  een mooie, grappige, ontroerende en intieme voorstelling gezien waarbij de spelers ons echt meegenomen hebben in het verhaal en ons verrast hebben met hun talent.

Q4: Quantified powered by ISH

ISH dance collective “ Q4 QUANTIFIED”: Weer een dans ervaring rijker.

Van te voren had ik mij niet ingelezen over het dansgezelschap en de dansstijl. Helemaal blanco ging ik daardoor deze voorstelling in.

Het begin was erg sterk en bijzonder. Een vrouw dansend terwijl haar haar aan een kabel vast zat. Ze hing als een soort boeddha aan de kabel en maakte sierlijke bewegingen met haar handen.

De hele voorstelling werd er veel met verschillende hand bewegingen gewerkt. Nadat de danseres haar solo had gedanst kwamen de andere dansers. Zij droegen ook een andere outfit dan de danseres die de voorstelling opende. Dit deel van de voorstelling vond ik ook erg sterk.

De dansers achter elkaar staande maakten ook weer die sierlijke bewegingen met hun handen en hoofden. Door de spot die van voren op hen gericht was en de achtergrond van het toneel wit was kwamen er schaduwen naar voren van de dansers. Hierdoor kwam er voor mij ook weer een boeddha tevoorschijn. Hierna begonnen de dansers begonnen met elkaar en los van elkaar te bewegen. Dit waren aparte excentrieke bewegingen. De hokjes die gedurende de dans zichtbaar werden door tape op de dansvloer te plakken stelden in mijn ogen hokjes waarin de dansers hun gedachten uitbeelden.

De muziek was erg afwisselend. Soul, dance, techno.... voor mijn gevoel heb ik van alles wat gehoord. Een man stond tijdens de voorstelling aan de zijkant van het podium. Ik snapte zijn rol aanvankelijk niet helemaal. Later begon hij teksten op te dragen en te beatboxen. Hij had een aangename stem om naar te luisteren. Vol en warm. Erg knap. Dit gaf de muziek net een extra touch. Toch zou ik hem meer direct betrekken in de voorstelling. Nu bleef zijn rol, buiten het beatboxen om, voor mij niet helemaal duidelijk.

Het publiek was erg jong. Veel pubers die, denk ik, voor een CKV opdracht hier heen moesten. Deze bijzondere manier van dansen wekte dan ook regelmatig geroezemoes en gegiechel op. In eerste instantie wel te begrijpen maar na een tijdje werd dit storend. De bewegingen die anders waren dan normaal werden gelijk met een oordeel kenbaar gemaakt (over hokjes gesproken...).

 

Mijn interpretatie van het stuk: de gedachte gang van de mens en hoe snel deze (onbewust) een oordeel over een ander kan hebben. Dit is precies wat er tijdens de voorstelling al gebeurde door het publiek. De dans is anders en wat “gekker” dan “normaal” en dan is er gelijk een oordeel. Voor mezelf vond ik dat de boodschap goed over kwam en heb ik genoten van deze bijzondere dansvoorstelling.

Carmen van Kiev Ballet

Een klassiek stuk in een modern jasje.

27 december danste het Kiev ballet een nieuwe versie van het klassieke verhaal "Carmen". Met veel verwachtingen ging ik naar de voorstelling. Dit mede omdat ik zelf op ballet zit en omdat ik vroeger naar een opera versie van Carmen ben geweest. De muziek en het verhaal waren voor mij dus al bekend.

De zaal was goed gevuld wat altijd een fijn begin is en goede sfeer geeft voor zowel het publiek als de dansers.
Het stuk vertelt het verhaal van een zigeuner vrouw Carmen uit Sevilla waarin het gaat over liefde, passie, bedrog en jaloezie wat ze uiteindelijk moet bekopen met de dood.
De mimiek van de dansers waren erg sterk waardoor ze goed overbrachten wat ze bedoelden met hun dans.
Het verhaal werd duidelijk, en dat is knap is aangezien er niet gesproken werd.

Deze versie van Carmen was erg modern.
Zelf moest ik even omschakelen omdat ik het veel klassieker had verwacht.
Toch vond ik deze moderne versie goed vertolkt.
Over het algemeen is het zo dat bij ' moderne dans' de danspassen minder strak uitgevoerd worden dan bij ballet. Hierdoor oogt het dansen 'losser'.
Tijdens deze voorstelling werden de moderne passen ook toegepast. Soms vond ik persoonlijk dat de passen ‘’te los’’ waardoor het leek alsof de dansers niet gelijk gingen. Of dit juist de bedoeling was van de choreograaf , of niet, was mij niet helemaal duidelijk.
Met de groepschoreografie had ik graag wat meer meer symmetrie gezien. Dit is wat mijn persoonlijke voorkeur heeft.

De dansers hadden een uiterst beheerste techniek en ik zag dat ze deze uitvoering veel hebben geoefend.
Ik heb zeer genoten en heel geboeid gekeken naar deze moderne versie van dit klassieke verhaal. Het contrast met de opera muziek en moderne dans pasten erg goed bij elkaar waardoor ik bleef kijken tot de laatste seconde. Ik was en ben verrast!!!

Laatste Paar Dagen van Kees Hulst & Esther Scheldwacht

Een schone witte kamer. Een lichaam onder een doek verborgen, rustend in een ziekenhuis bed. Een zuster. Drukke werkdagen, weinig tijd. Met haar gedachten overal behalve bij haar werk.

Een hulpbelletje klinkt. Een zuster die checkt of alles goed gaat.

Een man. Beginnend aan de laatste paar dagen van zijn leven. Een man die aanspraak zoekt.

Een gesprek en zij beginnen elkaar te leren kennen.
Een gesprek over kaas en een hondje.
Een grap hier en daar.
Een man die afgeleid wordt van wat hem te wachten staat.

Een vrouw met een druk bestaan. Zoekend naar haar gevoelens en balans.
Een vrouw die zich steeds meer bekommerd om een stervende man.
Een vrouw die in verwarring wordt gebracht door deze man.

Een gesprek die diepgaander en intiemer worden.

Een advies. De man helpt de vrouw dingen te realiseren.
De vrouw helpt de man naar zijn eindeloze slaap.

Een korte maar intense liefde. In een paar dagen ziet het leven er heel anders uit.
Een persoon die een waardevolle herinnering wordt.

De laatste paar dagen is een ontroerend maar ook humoristische voorstelling over een ontmoeting met een lach en een traan. Het acteerwerk was erg goed en bleef boeien tot het einde van de voorstelling.
Het maakt het besef om te genieten en lief te hebben wakker in het drukke chaotische leven waar we in leven.
Het komt zeker aan. Hiermee is de boodschap van het toneelstuk zeker volbracht.

THRON van Krisztina de Châtel

Op 31 oktober heb ik een dans voorstelling bekeken zoals ik nog nooit eerder heb gezien..

De dansvoorstelling ‘’Thron’’ geproduceerd door Krisztina de Chatel is na ruim dertig jaar opnieuw terug op het podium. Met 5 nieuwe danseressen is zij begonnen aan haar nieuwe tournee. Met maar 6 verschillende dans bewegingen gedurende de tachtig minuten durende voorstelling is Thron alles behalve eentonig. Een abstracte dansvoorstelling waar je zelf een eigen verhaal bij kan verzinnen en je gedachtes de vrije loop nemen. Van de danseressen wordt een opperste concentratie vereist waardoor alles synchroon samen komt. Dit vergt enorm veel telwerk wat je bijna hogere wiskunde kunt noemen. De danseressen zijn zo erg op elkaar ingespeeld dat ik ze op geen foutje kon betrappen. Mocht dit wel gebeuren dan zal dit gelijk opvallen omdat alles zo synchroon gaat. Door de strakke moderne dans past het minimalistische decor goed bij deze setting. Dit maakt dat je nog geconcentreerder naar de danseressen kijkt en hun dans kwaliteiten. De strakke bijna emotieloze blikken van de danseressen doen bijna geloven dat de choreografie vanzelf gaat maar na de voorstelling met twee danseressen gesproken te hebben bleken de ‘’strakke gezichten’’ een van de lastigste opgaves voor ze te zijn. Hoe meer ze de voorstelling dansen hoe meer ze mogen vertrouwen op hun kunnen en kennen van de dans. Toch is dit geen excuus om tijdens de dans hun gedachtes te laten afdwalen en moeten ze blijven tellen en op elkaar blijven letten.

Thron is een bijzondere danservaring, de unieke choreografie zet moderne dans in een positief nieuw licht.

2431

WO-MAN van Golden Palace

Een bijzondere voorstelling in stilte maar toch met een sterke boodschap.

Op donderdag 11 oktober 2018 was het Coming-out day. Een dag waar er aandacht wordt besteed aan gender en coming-out. Voor de voostelling was er een programma georganiseerd door Cultura. Aangezien dit mijn eerste voorstelling was van theaterkijkers leek het mij leuk om dit programma bij te wonen. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten maar het leek mij wel een goed idee om eens uit mijn comfort zone te stappen. Met een schrijfworkshop en hierna een open-mic voorafgaand aan de voorstelling was dit een mooi intiem voorproefje van de avond.

Totaal geen idee van wat ik moest verwachten nam ik plaats in de theaterzaal met de andere theaterkijkers. Het decor was eenvoudig, strak en straalde rust uit. De voorstelling werd gespeeld door twee vrouwen die erg sterk over kwamen. Ze speelde hun rol vol overgave en zonder schaamte. Iets wat zeker belangrijk is als je een rol goed wilt neerzetten. In de voorstelling zijn de twee vrouwen bezig met het ontdekken over wie ze zijn. Zijn ze vrouw met mannelijke trekjes? Zijn ze vrouw die liever man willen zijn? Je ziet ze gedurende de voorstelling meerdere rollen aannemen. De verschillende stereo type man en vrouw, en wat er van hen verwacht wordt, worden gespeeld. Dit was erg grappig, herkenbaar en ook wel een beetje confronterend om te zien. De hele voorstelling werd er niet gepraat. Af en toe werd er een filmpje over het dierenrijk, en hoe genders en voortplanting bij dieren en insecten plaatsvinden, of achtergrond muziek afgespeeld. Dit vond ik aan de ene kant de voorstelling sterk maken maar aan de andere kant merkte ik wel dat het daardoor even duurde voordat ik precies begreep wat de boodschap van de voorstelling was. Het einde vond ik heel sterk omdat ze van mannenkleding, naar vrouwen kleding, naar konijnen maskers uiteindelijk in een nudekleurig top en broekje eindigden wat in mijn ogen betekende dat je mag zijn wie je bent zonder alle verwachtingen van jezelf en de buitenwereld. Naar mijn mening sloot dit helemaal aan op de coming-out dag.

Na afloop van de voorstelling hebben we met een groep en de regisseuse nagepraat en gediscussieerd. De regisseuse beantwoordde vragen die wij toch wel hadden over keuzes en gebeurtenissen in de voorstelling. Dit ook omdat er niet in gesproken werd. Doordat de regisseuse vragen beantwoordde snapte ik de gebeurtenissen uit de voorstelling beter die ik anders waarschijnlijk niet helemaal had begrepen.

Al met al heb ik een bijzondere avond gehad. Beginnend met de schrijfworkshop en de intense verhalen, mooie gedichten, zang en raps die ik heb gehoord tijdens de open mic. De voorstelling was bijzonder, herkenbaar, grappig, een beetje confronterend en iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Het was ook zeker mooi om met elkaar te praten over het gender en coming-out thema omdat iedereen gelukkig en trots moet kunnen zijn om wie je bent.