Afbeelding: Floor - Met de Matel der Liefde

Met de Mantel der Liefde

Met een vol hoofd en iet wat zware benen fiets ik naar het theater. Aangezien het onderwerp van het stuk op dit moment redelijk dichtbij komt voor mij, ben ik toch een beetje huiverig voor een vloedgolf aan emoties vanavond. Eenmaal met mijn koffie in de lobby valt het mij op dat er bijna niemand is. Wat mij eerlijk gezegd enorm verbaast, dit onderwerp is toch denk ik voor erg veel mensen een bekend verhaal. De foto die ik maak van de vrouw die een woordje doet over mantelzorg voor het stuk begint geeft een redelijk idee van de avond. Er wordt verwachting gecreëerd en vervolgens toch teleurgesteld. In de zaal staan 2 rijen stoelen in een halve cirkel om een ziekenhuisbed, waarnaast een jonge vrouw met een cello, met prachtig klein geluid de zaal weet te vullen. Daar is de verwachting weer. Het stuk begint, en hoewel er hier en daar zeker aan treffende details is gedacht, lijkt wat een prachtig breekbaar rollenspel had kunnen zijn toch meer op een onpersoonlijke presentatie. Na afloop weet ik niet goed wat ik moet denken. Ik voel me ergens bijna schuldig over de mening die ik hierover heb. Teleurgesteld of opgelucht, helemaal zeker weet ik het niet.