Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Holland Dance

Vol verwachting stap ik de zaal binnen, die tot mijn verbazing bijna leeg is. Op de tweede rij kan ik plaats nemen, naast een andere theaterkijker. De avond begint met een paar regels van twee dansers, en wordt meermaals doorbroken door videobeelden. Het geheel doet schools aan, waar ik me moeilijk overheen kan zetten.

De prestaties zijn allerminst schools, vloeiende bewegingen, goede inleving en scholing en gezichtjes die me laten twijfelen over de haalbaarheid voor mij, van een eventuele spagaat. Waarom heb ik dit nooit beoefend? Allerlei stijlen wisselen elkaar af, hoewel het merendeel abstract aandoet. Eigen verhalen zijn van harte welkom, en zodoende heb ik heerlijk zitten dromen.

De dansers maken de avond, maar de opzet vind ik echt matig, wat trouwens al begon bij de aankondiging. Graag had ik vooraf een duidelijker beeld gehad en een professionele ambiance, vooral voor de gedreven dansers.

Ma

Na de nodige moeite heb ik mezelf thuis van de bank gekregen, om eerlijk te zijn, ik sliep bijna. Nu zit ik hier met rode wangen, het niveau zal hoog moeten zijn om mij erbij te houden.
De stapels papier verspreid over het toneel verstoppen wat attributen die ik, vanaf de zijkant, al kan zien. Het komt wat ingestudeerd over wanneer Eric plaats neemt op de ene of andere berg.
Hij manoeuvreert zich door de scenes heen op eenzelfde manier. Wat houterig en helaas niet erg geloofwaardig. Soms te boos, te voorspelbaar of te langgerekt, en soms raakt het me toch.
De hoeveelheid gedachten die ik heb, vertellen me dat ik er niet van ondersteboven ben. Hoewel ik de pijn snap, komt het niet oprecht over.Er mist iets, al krijg ik mijn vinger er niet op. Wellicht mijn eigen toestand, wellicht niet mijn onderwerp of uitvoering. Jammerlijk slenter ik richting huis, om direct weer plaats te nemen op de bank.

Liefhebben

Onderweg naar de garderobe loop ik een oude bekende tegen het lijf. Onzeker over dit liefhebben en met allerlei flashbacks neem ik wat later plaats in de zaal. De verwachtingsvolle en ietwat dwingende stilte die zojuist plaatsvond bij het overhandigen van mijn jas, wordt door Laura als opening herhaald.

Verhalen worden verteld en geïllustreerd door rauwe herinneringen. Soms kan ik niet anders dan me mee laten voeren in melancholie, en dan weer speelt een lach om mijn mond door mooie verbanden.

Er is veel te zien, en toch is het decor rustig. Dat is ook wel nodig, want er is genoeg om me bezig te houden.

Achteraf verteld Laura dat ze het spiritueel vind, wat ze maakt. Ik ben het niet met haar eens, al heb ik ook geen vervangende term kunnen bedenken die de lading dekt. Een bijzondere vrouw met een hartverwarmende waarheid zonder doekjes, zoiets.

Wanneer ik de trap afloop staat daar prompt een oud-klasgenoot. Onomwonden komen beelden en gevoelens terug, en ze laten me wat vertwijfeld achter. Theater in het echte leven.

Tot ik weer de garderobe bereik, en ik mijn beurt aan een mevrouw geef die er eerder stond.

‘Dat is ook liefde’, zei ze.

Glimlachend keer ik mijn verleden en haar lessen de rug toe, als ik naar buiten loop.

Spectacle Coupé

Rotterdams is voor mij heerlijk en vertrouwd. We worden ontvangen door de hoofdpersonen van het te komen verhaal, en ik voel me direct thuis. Iedere toeschouwer heeft een hand gekregen, en dat vormt een band. Ook een beetje spannend, straks pikken ze mij eruit in het vuur van hun spel. Allerlei emoties, te beginnen met ontsteltenis. Loes verteld in alle glorie over een cougar-situatie. Het verhaal was minstens zo sterk geweest wanneer het einde open bleef en het verhaal wat wazig.

Verbanden tussen een cactus en het leven raken mijn inspiratie-centrum. Het is heerlijk om te merken dat er meer zijn zoals ik. Overal is een goed verhaal in te ontdekken. Zelfs wat platte liedjes raken precies de goede snaren, wanneer ze hier ten tonele gebracht worden.

Een aanwezige Tupperware-dame laat de zaal schateren. Mijn kaken worden gevoelig, terwijl rasechte comedy mij niet vaak kan bekoren. Het is excellent uitgevoerd, ik kan niet anders dan mee gaan in de typetjes en hun ervaringen. Oog voor detail, iedere spierverrekking is precies goed.

 Een spectaculaire show, een coup gepleegd op mijn gevoel voor humor.

De Notenkraker

Samen met mijn kerel elitair vermaak, te midden van drukke feestdagen. Ik had me nog willen verkleden, en mijn nagels willen lakken. We kwamen wat tijd te kort en zodoende loop ik nu met een oude trui van hem, mijn haar nonchalant omhoog en oude laarsjes. Wel met een hak, gelukkig. Snel de tickets ophalen, ze liggen voor ons klaar.

Het doek is nog gesloten. Dan spelen de lampen hun prelude en de veelbelovende muziek laat me nu al op het randje van mijn stoel zitten.
Het geroezemoes verstomd wanneer het grote gelige vlak langzaam verdwijnt.

Pas als het eerste bedrijf voorbij is, haal ik weer bewust adem.
Mijn beeld klopt totaal niet, ballet is mijn nieuwe liefde. Sjonge, wat heb ik genoten! Ik ben verbouwereerd en opgelucht.

Kleuren, lijnen en mimiek. Een druk decor en het doffe geluid van voeten op de grond na een metershoge sprong. Ik heb, net als mijn zesjarige buurman, met open mond zitten kijken.
Terwijl mijn ogen de dansers volgden, vluchtte alle zorgen voor even mijn hoofd uit. De toewijding van deze kunstenaars laat mij mijn heden vergeten. Ze nemen me mee naar hun wereld en ik laat me gaan. Ik voel dat ik zit te glunderen ook al kan ik bij vlagen maar amper mijn tranen bedwingen.

Niets elitairs aan, ballet is voor iedereen.

Afbeelding: Hilde - Uit verdriet geboren

Uit Verdriet geboren

Gehaast begeef ik me in de richting van een avondje vermaak, dat hoop ik althans. De baliemedewerkster geeft me snel mijn ticket, en zelfbewust schuifel ik naar mijn stoel. Door mijn eigen treuzelen, moet ik ongemakkelijke consequenties dragen.

Met het wisselen van het licht, vergeet ik de mevrouw met snoep in een boterhamzakje schuin voor me. Ook hoor ik de klingelende armbanden van de dame achter me niet meer.

Julika neemt me mee, en ik kan niet anders dan me afvragen of ze eerlijk is over haar privé situatie. Een boeiende vrouw, met heldere mimiek en een schitterende zangstem. Ze speelt, met poppen, met haar publiek, en met woorden, intonatie en mijn gedachten. De afwisseling maakt dat ik er bij blijf, wat voor mij heel wat waard is.

Het decor verraad het een en ander betreft het te komen verloop, maar toch kan ik mijn ogen er niet vanaf houden. Ik neem in me op. Hoewel ze veel informatie vrijgeeft over Helene Kroller-Muller, voelt het als een enkel feitje. Soepel en boeiend.

Wanneer het slotakkoord klinkt, wordt ik overrompeld door mijn eigen enthousiasme. Hard klappend betuig ik haar mijn waardering.

Hoewel ik alleen ben, voel ik me in deze foyer genoeg op mijn gemak om even een wijntje te pakken. Terwijl ik hem semi-nip, kijk ik direct even naar wat kunstwerken van Van der Leck. Geïnspireerd besluit ik thuis eens te gaan overleggen over eventuele nieuwe muurbekleding. Vermakelijk.

Neelie!

Het publiek werd onrustig, een tikkende pen, overal jeuk en een constante loopneus.
Ik snap ze wel.
Hunkerend naar verlossing van de ruis snelde ik de zaal uit.

Met een hoofd vol indrukken, klamp ik me aan mijn wijntje vast. Even bijkomen.
Deze avond was geen plat vermaak. Hoewel ik van een uitdaging hou, duurde deze droogte me te lang. Ik miste smeuigheid, al is het wellicht wat ordinair om dat te verwachten.
Voor een leek als ik, was het een raadselachtig stuk vol emotie. Soms moest ik even wegkijken.
Herhaaldelijk vloeken toonden gebrek aan vocabulaire van de schrijver, die verder toch echt zijn studie-skills ten tonele bracht.
Er kwamen spelers in het publiek om een kabinet-sfeer te creëren, ik lachte, ik wist geen andere reactie. Het voelde echt. Hoogtepunt van de show.