De Notenkraker

Samen met mijn kerel elitair vermaak, te midden van drukke feestdagen. Ik had me nog willen verkleden, en mijn nagels willen lakken. We kwamen wat tijd te kort en zodoende loop ik nu met een oude trui van hem, mijn haar nonchalant omhoog en oude laarsjes. Wel met een hak, gelukkig. Snel de tickets ophalen, ze liggen voor ons klaar.

Het doek is nog gesloten. Dan spelen de lampen hun prelude en de veelbelovende muziek laat me nu al op het randje van mijn stoel zitten.
Het geroezemoes verstomd wanneer het grote gelige vlak langzaam verdwijnt.

Pas als het eerste bedrijf voorbij is, haal ik weer bewust adem.
Mijn beeld klopt totaal niet, ballet is mijn nieuwe liefde. Sjonge, wat heb ik genoten! Ik ben verbouwereerd en opgelucht.

Kleuren, lijnen en mimiek. Een druk decor en het doffe geluid van voeten op de grond na een metershoge sprong. Ik heb, net als mijn zesjarige buurman, met open mond zitten kijken.
Terwijl mijn ogen de dansers volgden, vluchtte alle zorgen voor even mijn hoofd uit. De toewijding van deze kunstenaars laat mij mijn heden vergeten. Ze nemen me mee naar hun wereld en ik laat me gaan. Ik voel dat ik zit te glunderen ook al kan ik bij vlagen maar amper mijn tranen bedwingen.

Niets elitairs aan, ballet is voor iedereen.

Afbeelding: Hilde - Uit verdriet geboren

Uit Verdriet geboren

Gehaast begeef ik me in de richting van een avondje vermaak, dat hoop ik althans. De baliemedewerkster geeft me snel mijn ticket, en zelfbewust schuifel ik naar mijn stoel. Door mijn eigen treuzelen, moet ik ongemakkelijke consequenties dragen.

Met het wisselen van het licht, vergeet ik de mevrouw met snoep in een boterhamzakje schuin voor me. Ook hoor ik de klingelende armbanden van de dame achter me niet meer.

Julika neemt me mee, en ik kan niet anders dan me afvragen of ze eerlijk is over haar privé situatie. Een boeiende vrouw, met heldere mimiek en een schitterende zangstem. Ze speelt, met poppen, met haar publiek, en met woorden, intonatie en mijn gedachten. De afwisseling maakt dat ik er bij blijf, wat voor mij heel wat waard is.

Het decor verraad het een en ander betreft het te komen verloop, maar toch kan ik mijn ogen er niet vanaf houden. Ik neem in me op. Hoewel ze veel informatie vrijgeeft over Helene Kroller-Muller, voelt het als een enkel feitje. Soepel en boeiend.

Wanneer het slotakkoord klinkt, wordt ik overrompeld door mijn eigen enthousiasme. Hard klappend betuig ik haar mijn waardering.

Hoewel ik alleen ben, voel ik me in deze foyer genoeg op mijn gemak om even een wijntje te pakken. Terwijl ik hem semi-nip, kijk ik direct even naar wat kunstwerken van Van der Leck. Geïnspireerd besluit ik thuis eens te gaan overleggen over eventuele nieuwe muurbekleding. Vermakelijk.

Neelie!

Het publiek werd onrustig, een tikkende pen, overal jeuk en een constante loopneus.
Ik snap ze wel.
Hunkerend naar verlossing van de ruis snelde ik de zaal uit.

Met een hoofd vol indrukken, klamp ik me aan mijn wijntje vast. Even bijkomen.
Deze avond was geen plat vermaak. Hoewel ik van een uitdaging hou, duurde deze droogte me te lang. Ik miste smeuigheid, al is het wellicht wat ordinair om dat te verwachten.
Voor een leek als ik, was het een raadselachtig stuk vol emotie. Soms moest ik even wegkijken.
Herhaaldelijk vloeken toonden gebrek aan vocabulaire van de schrijver, die verder toch echt zijn studie-skills ten tonele bracht.
Er kwamen spelers in het publiek om een kabinet-sfeer te creëren, ik lachte, ik wist geen andere reactie. Het voelde echt. Hoogtepunt van de show.