Ilse (23)
We leven in een maatschappij waarin individualisme steeds sterker de kop op lijkt te steken en mensen zich laten leiden door angst en onwetendheid. Sanne Vogel trekt zich daar niets van aan en nodigde ons uit in het meest knusse huis wat ik ooit heb gezien. Voor een voorstelling waar het vinden van nieuwe familieleden en het vertrouwen en de intimiteit die daarbij gepaard gaat, was het interieur, wat gehuld was in witte zachte dekbedden, perfect. Voeg daar drie bijzondere mensen die hun gedeelde persoonlijke verhaal vertellen aan toe, en je krijgt een voorstelling waarbij je aan het eind van de avond met een heel warm gevoel naar huis gaat.

Het voelde prettig om zo gedetailleerd het verhaal van twee vluchtelingen te horen, zonder dat ik me af hoefde te vragen of ik bepaalde vragen kon stellen. De heren deden hun hele verhaal uit de doeken zonder dat je als toeschouwer ook maar een woord hoeft te zeggen. Dat Sannes nieuwe aanwinsten een paar maanden geleden nog nooit op een podium hadden gestaan, was niet te merken. De chemie en de band en die de spelers met elkaar hebben opgebouwd, was overduidelijk en dat maakte het geheel nog prettiger om naar te kijken.

Van te voren wist ik wist niet goed wat ik moest verwachten van een documentairevoorstelling, maar de nieuwe familie Vogel wist op een hele toegankelijke wijze een heel zwaar en nog steeds actueel onderwerp te belichten en dat was heel verfrissend. Het is zo´n voorstelling waarvan je vindt dat iedereen het zou moeten zien. Maar misschien het allerbelangrijkste is de boodschap. Liefde altijd wint van haat. Daar kunnen we niet vaak genoeg aan herinnerd worden.