Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Coco Chanel | Ulrike Quade Company

Een uur lang was ik onder de indruk. De muziek, het licht, het decor en het spel sloten naadloos op elkaar aan. Prachtige esthetische scènes wisselden als in een flits af met scènes waarin je Coco’s stem het verhaal hoorde vertellen. Soms schrok je bijna van de razendsnelle sfeerwisseling. Juist die afwisselingen maakte het interessant om naar te kijken.

Ik vond het mooi dat de poppenspelers zelf ook een rol speelden in het geheel en niet slechts achtergrondfiguren waren. Ze waren een verlengstuk van de enigszins beperkte kleine poppen en ze dansten in sommige scènes. De poppen zelf bestonden soms alleen maar uit een hoed en een cape, dus de poppenspelers moesten ook wel een actieve rol vervullen om het verhaal over te brengen.

Echt alles was mogelijk. Paspoparmen die benen vormden, een hoedje en een jurk die een mens voorstelden en een decorstuk wat zowel een muur als een jurk kon vormen. De poppenspelers zelf zorgden ervoor dat je alleen al door een hoed te zien, je je al een persoon kon inbeelden.

 Je kon wel zien dat de fantasie de vrije loop gelaten was bij het bedenken van deze voorstelling. Dat maakte het ook zo mooi. Kunst is soms niet logisch en als je je verbeeldingskracht inzet is er opeens veel meer mogelijk dan je zelf zou denken.

Toen ik nog aan het genieten was van het bijzondere poppenspel en het gebruik van licht, muziek en decor, ging Coco opeens dood en realiseerde ik mij dat het uur waarschijnlijk voorbij zou zijn. Ik dacht nog dat er weer zo’n razendsnelle wisseling naar een andere scène zou volgen, maar nee, het bleek toch echt het einde.

 Wat had ik nu precies gezien? Een uur lang was ik onder de indruk geweest van de voorstelling, maar pas toen het klaar was besefte ik dat ik eigenlijk helemaal niet het verhaal had begrepen. Wat was nu precies de bedoeling geweest van al die scènes? Ik wist niet wie de personages waren geweest op het toneel, waarom Coco bepaalde zinnen had gezegd en waarom bepaalde gebeurtenissen hadden plaatsgevonden.

 Van tevoren was ik er helemaal blanco ingegaan en wist ik niets over het verhaal van Coco Chanel. Blijkbaar was het verhaal in het stuk nog steeds niet op mij overgekomen. Het waren wel hele mooie scènes en je zag dat de voorstelling met alle toewijding gemaakt was, maar het verhaal? Dat begreep ik nog niet. Toen ik thuis later de beschrijving van het leven van Coco Chanel doorlas, viel opeens alles op zijn plaats. Ik begreep eindelijk waarom Coco bijvoorbeeld op een bepaald moment een corset had afgedaan en waarom Coco had gepraat met een man in Duits uniform.

 Ik denk dat de voorstelling gemaakt is vanuit het idee om het verhaal van Coco indirect te verbeelden in mooie esthetische scènes en om de belangrijkste quotes van Coco uit te lichten. Omdat ik het verhaal van tevoren nog niet kende, kon ik de scènes echter niet plaatsen en zag ik er geen chronologie in. Ook vond ik het lastig om een kernboodschap uit het stuk te halen, een rode draad die ik voor altijd zou onthouden. Het stuk was gericht op eigen interpretatie van de vaak met weinig woorden uitgedrukte gebeurtenissen, maar dit ging ten koste van het begrijpen van het echte verhaal van Coco.

 Qua esthetiek vond ik het dus prachtig, maar als je het echt wil begrijpen, dan moet je vooraf even ‘Coco Chanel’ opzoeken op Wikipedia.

Holland Dance | Talent on the move

De dans

Hij is zo veelzeggend

Zonder woorden

Licht bepaald 

Wat jij kunt zien

Alleen wat muziek

En een lichaam

Kan jou laten voelen

Wat je nooit zou 

Zonder de dans te zien

Turks Fruit met Chris Peters, Bart Klever, Ali Zijlstra en Debbie Korper

Was zij

Was zij de klei tussen zijn handen?
De penseelstreek op het doek
Was zij de kleuren van het kunstwerk?
Of de inspiratie die ik zoek

Was zij gevangen in zijn geluk?
Geen hoger doel maar slechts zijn wil
Was zij gevangen in de mythe van het leven?
Haar eigen ideeën koud en kil

Was zij het idee wat bestaat over liefde?
Een vaag verlangen naar iets wat niet blijft
Was zij het idee wat bestaat over vrijheid?
Iets wat er is, maar snel weer wegdrijft

Was zij meer dan dat wij zagen?
Of wat iemand had gezien
Was zij meer dan ze zelf kon weten?
Iets wat je toch zou denken of misschien

Ging het niet meer om haar angsten?
Om de ideeën in haar hoofd
Ging het niet meer om haar geluk?
Maar om de vrijheid die haar was beroofd

Strindberg en Dal van De Gemeenschap

Strindberg en Dal: twee goede voorstellingen in een

Een Russische soldaat komt logeren bij een moeder en dochter. De moeder heeft van alles meegemaakt met haar voormalige man die haar maar niet kon beminnen. Al haar opgekropte emoties kan ze kwijt bij de soldaat die haar verhalen aanhoort. Verdriet, angst en verlangen komen allemaal voorbij in de gezichtsuitdrukking van de vrouw. Ze speelt haar rol vol overtuiging. Als kijker word je helemaal meegenomen in het toneelstuk Dal in de Mist wat zo overtuigend en vol emotie gespeeld wordt…

“Stop maar! Dat was helemaal niks.” Klinkt het dan opeens. Je schakelt meteen om naar de tweede verhaallijn. De regisseur van Dal in de Mist komt ontevreden aanlopen en stopt het spel precies op zijn hoogtepunt. Dat overdreven spel van de vrouw vond hij maar niks. Minutenlange visies op toneel en op het toneelstuk volgen. Met dure woorden verpakt in lange zinnen verwoordt de regisseur hoe hij het ziet. De acteurs hebben niks aan die langdradige en zweverige taal. Zij willen gewoon weten wat ze precies moeten doen. Een kleine vrouw met een kladblok en een pen loopt steeds achter de regisseur aan. Het lijkt in eerste instantie alsof zij het allemaal prima vindt en maar doet wat de regisseur zegt. Maar later in het stuk ontpopt ze zich als een feministe met een ijzersterke mening die ze zonder schaamte laat horen aan de regisseur.

Als kijker krijg je een kijkje achter de schermen van de productie van een toneelstuk. Het voelt alsof je in de zaal zit bij een oefenmoment van het toneelstuk Dal in de Mist. Je voelt mee met de struggles van de acteurs om het goed te doen terwijl je als kijker wel ziet waar het probleem zit. Die vage visies en ideeën van de regisseur kan niemand echt begrijpen. En waarom heeft hij het steeds over ‘fysiek theater’? De vraag die je tijdens het zien van dit stuk krijgt is wat kunst precies is. Hoe ver kun je gaan en waar ligt de grens? Heeft de regisseur nou echt eigenzinnige ideeën over het toneelstuk en weet hij veel van toneel af, of praat hij maar wat en heeft hij hele andere verlangens?

Ieder personage kent zijn eigen verhaal. De man die een rol moet spelen maar zichzelf niet kan zijn, de vrouw die haar bedenkingen heeft bij de regisseur maar het gedrag van de regisseur maar accepteert omdat ze toch geen toekomst ziet buiten de toneelgroep &Co, de regie-assistente die op het eerste gezicht geen rol lijkt te spelen maar zich dan ontpopt als een extraverte feministe en de vrouw die niet weet wat ze aan moet met haar emoties na een schijnbare me too ervaring. In het stuk Dal in de Mist spelen de personen weer andere rollen die net zo interessant zijn.

Het mooie aan het stuk is dat niet alles hapklaar aan jou als kijker verteld wordt, maar dat je aan sommige dingen je eigen betekenis kan geven. Niet alles wordt bij de naam genoemd en je kan achteraf nog met anderen bespreken hoe zij het zagen. Viel de acteur niet op vrouwen? Was er echt iets gebeurd die bewuste avond? Waarom lag de regisseur zo lang op de grond? Sommige dingen leken ook niet per se een directe betekenis te hebben, zoals het dansen tussendoor. De vraag was of het een warming-up was of dat het los van het toneelstuk stond.

Strindberg en Dal zijn twee voorstellingen in een die beide ijzersterk gebracht worden. Mooie zinnen, veel verschillende verhaallijnen die door personages werden uitgespeeld, een kijkje achter de schermen van een toneelstuk, een visie op de me-too kwestie en heel goed spel van de spelers. Ik zeg: een aanrader.

THRON van Krisztina de Châtel

Afbeelding: Ilse - Thorn