Afbeelding: Jetske - Uit verdriet geboren

Uit Verdriet geboren

Ik vind schilderessen stiekem best een beetje spannend, ze kijken dieper, verder, ze zien tot in de kwetsbaarheid van het bestaan. Met hetzelfde diepe zicht kijkt Julika de zaal in, een blik die tot in de geschiedenis rijkt. Maar de kwetsbaarheid komt van haarzelf, van haar leven dat niet gespeeld is, niet gevangen in gedragen monologen, maar soms gemaskerd moet worden door een grap-met-schouder-ophalen, omdat het anders teveel pijn doet.

Uit verdriet geboren is grinnek-grappig, niet in de laatste plaats door de man schuin achter me die zijn vrouw de Engelse term ‘soulmate’ moet vertalen, maar later de snauw krijgt dat ze ‘museum legs’ wel begrepen had. Julika laat zien hoe ze in haar eentje meerdere vrouwen tegelijk neer kan zetten: de moeder, de carrièretijger, de geliefde, zij die achter blijft… van eenzaam naar femme-fatale, geïnspireerd door Helene Kröller-Müller.

Het is de spanning in haar sterke spel en de rauwheid van haar eigen leven wat ervoor zorgt dat Uit verdriet geboren geen saaie geschiedenis les wordt, maar iets waar je naar kan blijven kijken, wat intrigeert, als was je zelf een kunstenaar die haar muze aanschouwt. Lieve Julika, ik wil het gemis van kinderen niet goed praten, maar als je leven kunt geven aan dit pareltje, heb je zeker geen half leven geleid.

Nieuwe Familie

Twee vluchtelingen op een matras in de woonkamer van een bekende actrice. Het klinkt als een wonderlijk kinderboek, maar Nieuwe Familie vertelt het waargebeurde verhaal over hoe Sanne Vogel de vluchtelingen Muayad en Amir in haar hart sloot. Een belangrijk verhaal. Immers, door mijn eigen afgestompte desinteresse worden de rubberbootjes vol vluchtelingen allang weer van mijn Facebooktijdlijn gefilterd. Of vinden we het eigenlijk massaal al niet zo belangrijk en intens meer? Nieuwe Familie brengt het verhaal van de anonieme vluchteling weer adembenemend dichtbij. Het verdriet van gemis, maar ook de eagerness voor een nieuwe toekomst, spreekt uit een tweetal diep bruine ogen.

Door de detaillistische beeldendheid waarmee Sanne de ontmoeting met Muayad beschrijft, is het net of je er zelf bij bent op Amsterdam centraal. De voorstelling is warm en lief, aandoenlijk bijna, tot in een simpele zin de waarheid van de schrijnende situatie naar je strot grijpt: ‘Niet is zo erg, als nooit meer naar huis kunnen.’ Onwerkelijk hoe een appje van een nietsvermoedende maar bezorgde vader in Damascus, nu in Nederland elke avond de zaal met tranen vervult. “Dit moet iedereen gaan zien,” hoor ik om mij heen als ik de zaal uit loop, maar wel in het theater. Want, zoals Sanne na afloop aan mij uitlegt, alleen in het theater komen deze persoonlijke verhalen volledig tot hun recht. Ik begrijp wat ze bedoelt, de voorstelling komt zo dichtbij dat het voelt of ik er na deze avond twee nieuwe vrienden bij heb, Amir en Muayad.