Afbeelding: Jordinde - Nieuwe Familie

Nieuwe Familie

Mooie mensen

Niets is zo erg als nooit meer thuis kunnen komen. Daarom besloot Sanne dat Muayad en Amir nieuwe herinneringen moesten maken. Dat zou zorgen voor een ‘thuis’ gevoel. Thuis is immers waar je herinneringen zijn.

De drie nemen ons mee op hun reis van de afgelopen jaren. De onmenselijke tocht van Damascus naar Amsterdam. De angst, wanhoop en duisternis waarin de twee jongemannen toch staande bleven. Hoe Sanne Muayad ontmoette – ook wel Mooierd genoemd – en hoe later Amir erbij kwam. Hoe ze familie werden. De ontwikkelingen die ze individueel, maar ook samen doormaken zijn ontroerend. Herkenbaar en confronterend. De voorstelling zet je aan het denken. Wat zou jij doen als jij Muayad daar op het station had ontmoet? Zou jij kunnen leven met de traumatische reis die Amir en Muayad hebben meegemaakt? Daarnaast; hoe ga jij om met vluchtelingen en hoe zie jij ze? Zie je vluchtelingen, of zie je mensen? Mooie mensen, wiens levens zijn verwoest en toch omhoog durven te kijken.

‘Nieuwe familie’ laat je lachen en grijnzen, doet je op het puntje van je stoel zitten, brengt kippenvel en een traan. Het stuk deed mij beseffen dat ik zo enorm gezegend ben. Alleen het feit al dat ik onbezorgd in een roodfluwelen stoel in de theaterzaal mag en kan plaatsnemen. De voorstelling biedt een verruimende blik op de vluchtelingencrisis en vergroot je dankbaarheid. Sanne Vogel raakt ons op een unieke wijze met de confronterende werkelijkheid, omhuld in een zacht, wit, donzen dekbed.