De Notenkraker

Bijzonder en uniek.

Laten we bij het begin beginnen. Wat me het meeste opviel ,was de bomvolle zaal. Er waren extra stoelen bijgezet, en in plaats van de gebruikelijke afstand tot het toneel, hing het doek direct voor de voeten van de mensen op de eerste rij. Nadat de vrouw achter me flink siste in de hoop de rest van het publiek stil te krijgen, begon de muziek. Het doek bleef echter hangen. Enigszins ongemakkelijk werd ik er wel van; hoort dit wel? Gaat er niet iets mis? Misschien moeten de dansers zich op deze manier voorbereiden. Gelukkig werden de gordijnen na een poosje toch nog geopend, zodat we mee konden kijken.

Het ding met dans, is dat het er zo simpel uitziet. Een sprongetje hier, een hupsje daar. Tenen gestrekt uiteraard, maar ik kan denk ik ook wel een koprol en een sprongetje. Zelfs iemand optillen moet me nog lukken. Eigenlijk is ballet verraderlijk. Het ziet er simpel uit, maar dat is het niet. Schijn. Doordat de theaterzaal van Cultura redelijk klein is, kon ik de dansers horen hijgen en stampen, en hoorde ik zelfs de leren kostuums kraken. Om nog terug te komen op die schijn, er werden verschillende kleuren licht ingezet wat in mijn ogen goed is gedaan om de verschillende sferen zo weer te geven.

Helaas biedt Cultura geen ruimte voor een ballet en orkest, dus het Kiev Ballet moest het met een Tsjaikovski-CD’tje – of is dat tegenwoordig ouderwets, en was het een MP3-bestand?- doen. Wellicht dat de muziek iets te luid stond voor de ouderen onder ons; de man voor mij zat met zijn vingers in zijn oren. Ik kon overigens niet zien of hij zijn ogen open had – ik keek immers tegen de achterkant van zijn hoofd aan. Deze bijzondere man, maar ook de gekke capriolen die de muizen uithaalden, de mimiek van de dansers, en de humor waarmee het verhaal speelde heeft me doen lachen.

Ik geef toe; voor een ballet-leek was het een moeilijk en verrassend stuk. Ik had zo’n blauw-rood mannetje verwacht (als de notenkraker uiteraard) en wat balletmeisjes met knotjes en witte tutu’s die klassieke pirouettes zouden draaien. De tutu’s kwamen wel naar voren, maar dan over de muizenpakken heen. Naast dans gebruikten de dansers, die eigenlijk meer dan dat zijn – haast acteurs, ook gezichtsuitdrukkingen, motieven, herkenningsmotieven, attributen als champagneglazen, en hun stem. Ze lachten en schreeuwden, er werd gegild en gepiept. In de pauze heb ik het verhaal van De Notenkraker opgezocht op Wikipedia, en daarmee begreep ik de voorstelling enigszins. Het eind van het tweede bedrijf week echter wel af van dat wat ik op internet vinden kon. Ik vond het een unieke ervaring die ik niet had willen missen, maar hoef er niet – in tegenstelling tot de vrouwen die naast me zaten- elk jaar heen. Gelukkig heb ik mijn vader niet meegevraagd naar deze voorstelling. Hij is een beste man maar heeft nauwelijks tot geen fantasie en inlevingsvermogen; hij zou er geen zak van hebben begrepen.

Afbeelding: Jorinde - Met de Matel der Liefde

Met de Mantel der Liefde

Rauw en zoet
Zo klein en puur
Groots en raak
Echt in een enkel uur

Bitterzacht

Ik wil niet dat je gaat
Maar je blijven maakt me bang
Ik wil geen afscheid nemen
Kan niet meer luisteren naar je gezang

Ik verlang naar het verleden
Wil je als jezelf doen
Wil je alsjeblieft nog een laatste keer
Die papa zijn van toen

Samen trappen tot de top
We fietsen naast elkaar
Je mag gaan papa - ik ben bij je
Ik zie je straks weer daar

Afbeelding: Jordinde - Nieuwe Familie

Nieuwe Familie

Mooie mensen

Niets is zo erg als nooit meer thuis kunnen komen. Daarom besloot Sanne dat Muayad en Amir nieuwe herinneringen moesten maken. Dat zou zorgen voor een ‘thuis’ gevoel. Thuis is immers waar je herinneringen zijn.

De drie nemen ons mee op hun reis van de afgelopen jaren. De onmenselijke tocht van Damascus naar Amsterdam. De angst, wanhoop en duisternis waarin de twee jongemannen toch staande bleven. Hoe Sanne Muayad ontmoette – ook wel Mooierd genoemd – en hoe later Amir erbij kwam. Hoe ze familie werden. De ontwikkelingen die ze individueel, maar ook samen doormaken zijn ontroerend. Herkenbaar en confronterend. De voorstelling zet je aan het denken. Wat zou jij doen als jij Muayad daar op het station had ontmoet? Zou jij kunnen leven met de traumatische reis die Amir en Muayad hebben meegemaakt? Daarnaast; hoe ga jij om met vluchtelingen en hoe zie jij ze? Zie je vluchtelingen, of zie je mensen? Mooie mensen, wiens levens zijn verwoest en toch omhoog durven te kijken.

‘Nieuwe familie’ laat je lachen en grijnzen, doet je op het puntje van je stoel zitten, brengt kippenvel en een traan. Het stuk deed mij beseffen dat ik zo enorm gezegend ben. Alleen het feit al dat ik onbezorgd in een roodfluwelen stoel in de theaterzaal mag en kan plaatsnemen. De voorstelling biedt een verruimende blik op de vluchtelingencrisis en vergroot je dankbaarheid. Sanne Vogel raakt ons op een unieke wijze met de confronterende werkelijkheid, omhuld in een zacht, wit, donzen dekbed.