Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.
Afbeelding: Jorinde - Ma

Ma

De stukken waarin hij zijn moeder speelde zijn de stukken die me bij blijven. Maar verder? Als ik eerlijk ben viel deze voorstelling me tegen. Ik vind het vervelend om te zeggen, maar mijn (wellicht te) hoge verwachtingen zijn niet vervuld. Eric speelde verschillende emoties, maar ik geloofde hem niet. Ik voelde het niet. Hij maakte gebruik van het decor en de ruimte door van de ene stapel papieren naar de andere stapel papieren te verplaatsen, maar ik zag het nut er niet van in. De snelle wisselingen en schakelingen waren niet duidelijk genoeg om overtuigend te zijn – naar mijn mening. Bovendien wilde Eric zijn frustratie kracht bij zetten door middel van herhaaldelijk vloeken; iets wat in mijn mening geen toegevoegde waarde had. Had niet gehoeven, liever niet eigenlijk. De voorstelling was voor mij ongrijpbaar, wellicht dat dit de bedoeling van Corton was – dementie is immers ook ongrijpbaar – maar hij heeft me niet geraakt. Hij heeft me niet vastgepakt en meegesleurd in de alzheimerstorm. Iets wat in mijn ogen wel nodig is om het publiek te bereiken.

Afbeelding: Jorinde - Liefhebben

Liefhebben

Ik kan er lang of kort over schrijven, veel of weinig over vertellen. Maar wat ik ook zou zeggen, niets kan goed weergeven wat Laura heeft gedaan. Laura is een prachtig mens met een unieke stijl. Ze weet te raken met enkel haarzelf als instrument. Geen ingewikkelde scènes, decorstukken of lichteffecten. Puur Laura. Ze neemt je mee in haar ervaringen met en gedachten over liefde en liefhebben. Ze boeit en bindt, zet je aan het denken en doet je beseffen: liefde is noodzakelijk. Liefde zit in zoveel dingen, groot en klein. Voor mij zit liefde nu in het er laten zijn van Laura en haar voorstelling. Ik wil er niet meer over kwijt, mijn woorden kunnen haar opwaartse spiraal niet versterken of vergroten. Het enige wat ik je mee wil geven is: Ga, leef en heb lief.

 

Spectacle Coupé

Met behoorlijk wat tegenzin liep ik de trap op naar de theaterzaal. Er was mij ‘Zes danslessen in zes weken’ beloofd, maar Loes Luca besloot een week van tevoren om deze voorstelling toch niet op te voeren. In plaats daarvan had ze bedacht om maar een ‘Spectacle coupé’ te vertonen. Dan zou het wel een grandioos spektakel moeten zijn om mij toch nog ervan te overtuigen dat Loes een leuk mens is. Ik vond het stom; ik had ook thuis ‘Wie is de mol?’ kunnen kijken.

De zaaldeuren stonden open, Loes en haar vriendin Marja van Katendrecht schudden me de hand en verwelkomden me. Met lichte verbazing en grote nieuwsgierigheid nam ik plaats op mijn stoel. Hele gewone mensen, maar toch niet zo heel gewoon. Vooral die Marja niet. Was het nou een man of een vrouw, was dit een rol of was Marja oprecht travestiet of transgender? Veel tijd had ik niet meer om na te denken, want al snel begonnen Loes en Marja tegen ons te praten. Of we klaar waren voor de eerste scène. Dan moest de oude vrouw op de eerste rij wel haar mond dichthouden, anders zou Marja even komen met een rolletje plakband.

Zo negatief als ik de zaal binnenstapte, zo blij verrast liep ik de zaal weer uit. Niet normaal, wat heb ik gelachen! Ik kon niet stoppen met lachen, zo stom en grappig was het. ’s Avonds in bed lag ik nog na te grinniken. De dagen na de voorstelling heb ik Marja van Katendrecht bekeken op YouTube en Facebook en haar aan iedereen laten zien. Echt, ik heb gehuild van het lachen en had buikpijn aan het eind van de avond – of eigenlijk halverwege al.

Enerverend en exorbitant, hysterisch en hilarisch zijn woorden die wat mij betreft deze avond perfect omschrijven. Met name Loes en d’r spreekbeurt over cacteeën (cactussen) en tupper topper Marja hebben me intens doen genieten. Ik denk dat ik voor mijn verjaardag Marja uitnodig voor een Tupperware-party. Gegarandeerd plezier - ik in ieder geval, wellicht dat mijn opa en oma het wat vreemd vinden. Maar dat maakt me helemaal niets uit, als ik maar een zuurprikker van Marja krijg.

De Notenkraker

Bijzonder en uniek.

Laten we bij het begin beginnen. Wat me het meeste opviel ,was de bomvolle zaal. Er waren extra stoelen bijgezet, en in plaats van de gebruikelijke afstand tot het toneel, hing het doek direct voor de voeten van de mensen op de eerste rij. Nadat de vrouw achter me flink siste in de hoop de rest van het publiek stil te krijgen, begon de muziek. Het doek bleef echter hangen. Enigszins ongemakkelijk werd ik er wel van; hoort dit wel? Gaat er niet iets mis? Misschien moeten de dansers zich op deze manier voorbereiden. Gelukkig werden de gordijnen na een poosje toch nog geopend, zodat we mee konden kijken.

Het ding met dans, is dat het er zo simpel uitziet. Een sprongetje hier, een hupsje daar. Tenen gestrekt uiteraard, maar ik kan denk ik ook wel een koprol en een sprongetje. Zelfs iemand optillen moet me nog lukken. Eigenlijk is ballet verraderlijk. Het ziet er simpel uit, maar dat is het niet. Schijn. Doordat de theaterzaal van Cultura redelijk klein is, kon ik de dansers horen hijgen en stampen, en hoorde ik zelfs de leren kostuums kraken. Om nog terug te komen op die schijn, er werden verschillende kleuren licht ingezet wat in mijn ogen goed is gedaan om de verschillende sferen zo weer te geven.

Helaas biedt Cultura geen ruimte voor een ballet en orkest, dus het Kiev Ballet moest het met een Tsjaikovski-CD’tje – of is dat tegenwoordig ouderwets, en was het een MP3-bestand?- doen. Wellicht dat de muziek iets te luid stond voor de ouderen onder ons; de man voor mij zat met zijn vingers in zijn oren. Ik kon overigens niet zien of hij zijn ogen open had – ik keek immers tegen de achterkant van zijn hoofd aan. Deze bijzondere man, maar ook de gekke capriolen die de muizen uithaalden, de mimiek van de dansers, en de humor waarmee het verhaal speelde heeft me doen lachen.

Ik geef toe; voor een ballet-leek was het een moeilijk en verrassend stuk. Ik had zo’n blauw-rood mannetje verwacht (als de notenkraker uiteraard) en wat balletmeisjes met knotjes en witte tutu’s die klassieke pirouettes zouden draaien. De tutu’s kwamen wel naar voren, maar dan over de muizenpakken heen. Naast dans gebruikten de dansers, die eigenlijk meer dan dat zijn – haast acteurs, ook gezichtsuitdrukkingen, motieven, herkenningsmotieven, attributen als champagneglazen, en hun stem. Ze lachten en schreeuwden, er werd gegild en gepiept. In de pauze heb ik het verhaal van De Notenkraker opgezocht op Wikipedia, en daarmee begreep ik de voorstelling enigszins. Het eind van het tweede bedrijf week echter wel af van dat wat ik op internet vinden kon. Ik vond het een unieke ervaring die ik niet had willen missen, maar hoef er niet – in tegenstelling tot de vrouwen die naast me zaten- elk jaar heen. Gelukkig heb ik mijn vader niet meegevraagd naar deze voorstelling. Hij is een beste man maar heeft nauwelijks tot geen fantasie en inlevingsvermogen; hij zou er geen zak van hebben begrepen.

Afbeelding: Jorinde - Met de Matel der Liefde

Met de Mantel der Liefde

Rauw en zoet
Zo klein en puur
Groots en raak
Echt in een enkel uur

Bitterzacht

Ik wil niet dat je gaat
Maar je blijven maakt me bang
Ik wil geen afscheid nemen
Kan niet meer luisteren naar je gezang

Ik verlang naar het verleden
Wil je als jezelf doen
Wil je alsjeblieft nog een laatste keer
Die papa zijn van toen

Samen trappen tot de top
We fietsen naast elkaar
Je mag gaan papa - ik ben bij je
Ik zie je straks weer daar

Afbeelding: Jordinde - Nieuwe Familie

Nieuwe Familie

Mooie mensen

Niets is zo erg als nooit meer thuis kunnen komen. Daarom besloot Sanne dat Muayad en Amir nieuwe herinneringen moesten maken. Dat zou zorgen voor een ‘thuis’ gevoel. Thuis is immers waar je herinneringen zijn.

De drie nemen ons mee op hun reis van de afgelopen jaren. De onmenselijke tocht van Damascus naar Amsterdam. De angst, wanhoop en duisternis waarin de twee jongemannen toch staande bleven. Hoe Sanne Muayad ontmoette – ook wel Mooierd genoemd – en hoe later Amir erbij kwam. Hoe ze familie werden. De ontwikkelingen die ze individueel, maar ook samen doormaken zijn ontroerend. Herkenbaar en confronterend. De voorstelling zet je aan het denken. Wat zou jij doen als jij Muayad daar op het station had ontmoet? Zou jij kunnen leven met de traumatische reis die Amir en Muayad hebben meegemaakt? Daarnaast; hoe ga jij om met vluchtelingen en hoe zie jij ze? Zie je vluchtelingen, of zie je mensen? Mooie mensen, wiens levens zijn verwoest en toch omhoog durven te kijken.

‘Nieuwe familie’ laat je lachen en grijnzen, doet je op het puntje van je stoel zitten, brengt kippenvel en een traan. Het stuk deed mij beseffen dat ik zo enorm gezegend ben. Alleen het feit al dat ik onbezorgd in een roodfluwelen stoel in de theaterzaal mag en kan plaatsnemen. De voorstelling biedt een verruimende blik op de vluchtelingencrisis en vergroot je dankbaarheid. Sanne Vogel raakt ons op een unieke wijze met de confronterende werkelijkheid, omhuld in een zacht, wit, donzen dekbed.