Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Ma

Een figuurlijke spiegel wordt voorgehouden. De afschrikking wekt zich op: ‘Heb ik het ook?’.

Stapels papier liggen op de speelvloer, die de gelezen boeken en het uitgewiste geheugen van Ma verbeelden. Wanneer A4’tjes uit de lucht vallen, geeft dit – voor mij althans – het verstrooide geheugen van zijn moeder weer terwijl het personage probeert te helpen door de vellen op te vangen. Alsof hij de onopgeloste puzzel van zijn moeder probeert te maken, terwijl hij telkens vreest meer stukjes te verliezen. En tegelijkertijd huivert hij dat zijn eigen puzzel kapot valt.

Eric Corton wist met deze solovoorstelling de machteloosheid, verontrusting en de zorgzaamheid van een zoon over te brengen. Een man die breedvoerig de tijd neemt zijn gedachtes te uiten over meneer Alzheimer. Iets waar velen mee te maken hebben of hebben gehad. Terwijl de zoon in levende lijve op het podium staat, is de moeder in kwestie niet te zien. Toch weet Corton Ma tot een herkenbare vrouw maken.

Waar deze voorstelling in de eerste plaats aangrijpend en triest is, weet die - door afwisseling met nagebootste dialogen - ook humoristisch en luchtig te zijn. Al zou Ma bestempelt kunnen worden als een voorstelling waarbij men achterover leunt en met gesloten ogen het verhaal volgt, zit ieder in tegendeel voorover gebogen met openstaande ogen én mond. Echter eindigt de voorstelling ook troostend: ‘Ik heb nog nooit zoveel met ma geknuffeld…’ Een voorstelling die de liefde van moeder en kind omschrijft.

Afbeelding: José-LoesLuca

Spectacle Coupé

Een zogezegd ‘bij elkaar geraapt zooitje’

Zo bestempelt Loes Luca de theateruitvoering bij aanvang. Spectacle Coupé werd namelijk in anderhalve week tijd op de planken gebracht. Echter hielden die uiteenlopende performances het publiek onder een hoogspanning en smeekte ze zelfs om meer. Met gezang, komische scénes - uit weliswaar voorgaande shows – en tevens gedans, maakten Luca, Van Duijl en De Vries met hun bak aan talent de avond tot een theatraal-muzikaal feest.

Als gevolg van een gastvrij ontvangst, ontstond vanaf de start een gemoedelijke sfeer. En het genotvolle gelach bleef zich aanhouden tot zelfs na de voorstelling. Vanwege interactie met de zaal en het inspelen op de publiekelijke stemming met improvisatie, kreeg de voorstelling een vertrouwelijke lading. Met een smakelijk Rotterdams accent zongen Loes Luca en Pierre van Duijl ouderwets vermakelijke smartlappen. En Marja van Katendrecht werd met haar Tupperware-party door ieder geliefd. Dat zorgde er mede voor dat zij gemakkelijk kon spotten met mensen, wat resulteerde in hoog gelach. Hoewel ieder tegen het einde meezong met het welbekende ‘Laat me alleen’, bemerkte ieder dat ze geen genoeg konden krijgen.

De Notenkraker

Humor als ingrediënt in een hutspot van klassiek en modern.
Met een letterlijke speelse start en zonder uitgespeeld eind.

Al weten de dansers als pionnen hun plek op het schaakbord,
lijkt het meisje te dwalen naar haar plaats.
Smachtend naar liefde terwijl man en muis niet naar haar lijkt om te kijken.
Tot Drosselmeyer het sprookje omtovert tot een ware Walt Disney.

Het publiek droomt weg bij het verhaal tot die wakker wordt.
Alles lijkt dan anders dan in eerste instantie leek.
En al zijn de sneeuwvlokken gesmolten, het verhaal blijft de mensen bij.

Eenzame Begeerte

In badjas staan zij als twee boksers, paraat met een scheldend weerwoord.
Al staan de kampen vrouw en man niet aanvallend tegenover elkaar, maar ontzield naast elkaar en horen de ander toe.
Die op zijn beurt een poëtisch monoloog raast.
Een dialoog is er niet meer, maar onmisbaar zijn de lange stiltes die het onderlinge gevoel verraden.

Een minimaal spel, waarbij ik het sensuele gevecht zoek.
Die echter op zich laat wachten.
Indien er geen sprake zou zijn van humoristische verklaringen zoals ‘een losse lul die aan de beademing ligt’, zou de kijker er zelf van in slaap vallen.

En dan vallen zij ten einde.
De strijd opgegeven.

Afbeelding: José - Uit verdriet geboren

Uit Verdriet geboren

Dit verdriet heet Helene

Afwisselend tussen ontroering en humor neemt Julika Marijn het publiek mee in haar zoektocht naar de vrouw achter de wereldberoemde kunstcollectie. Met een kwast in de hand schildert Marijn op een speelse wijze het leven van Helene Kröller-Müller af. Speciaal voor de voorstelling heeft Marijn toegang gekregen tot ruim 3000 persoonlijke brieven die de vermeende ijskoningin schreef aan haar zielsverwant. Daarin wordt ook aangrijpend verteld over de moeilijke relatie tussen Helene en haar kinderen. Niet alleen wordt het hartverscheurende verhaal van Helene door Marijn verteld, maar spreekt Helene ook zelf. De voorstelling wordt als een puzzelstuk ingevuld met kleine stukjes uit Helenes leven.

Bijgestaan door Warhol, Picasso en Van Gogh geeft Marijn daarnaast een lesje kunst kijken. Met enkele unieke schilderijen van Helene vertellen Marijn en Helene het verhaal achter het doek.

Creatief gebruikt ze verschillende genres uit het theater. Terwijl Marijn vertelt over een van de eerste powervrouwen, staat zij zelf als een powervrouw op het podium. Als een komiek veroorzaakt zij bij het publiek een lach en een traan. Een persoonlijke voorstelling waarin Marijn ook over haar eigen leven praat, altijd met een linkje naar Helene.