Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Carmen van Kiev Ballet

Ik ontdekte een nieuw stukje theater.

Daar zit ik dan. Vol spanning plofte ik neer op mijn fijne rode fluwelen stoel. Ik kijk uit naar de ballet voorstelling.

Het doek gaat open.
In de hoek zit, in het blauw gekleed, een meisje. Iets wat psychiatrisch kijkt ze om zich heen. Ze kijkt naar een oude televisie.

Rood licht. Een vrouw kruipt als een beest onder een oude doek vandaan. Het lijkt alsof deze vrouw de gedachten zijn van het blauwe meisje. Ze begint te dansen. Er komen meer dansers het toneel op. Het wordt een dans, een spel met aantrekken en afstoten. Bij elkaar willen horen en toch niet. Wie behoort tot de hoogste rang? Wie bemint wie?

Hunkering, vleien, strelen, aanraken, kussen, op en neer bewegen en charmeren passeren de revue. De rode vrouw verovert de blonde man. Ze kussen, strelen en dansen samen tot een hoogtepunt. Waar kijk ik naar? Wil ik dit wel zien? Wat doen ze? De dansers bewegen heviger en intiemer. Wat moet ik hier van vinden?

Rood licht. Er ontstaat een gevecht. Het is liefde en haat. Een mes in elke hand. Het blauwe meisje staat op en de dansers bevriezen. Het meisje loopt naar de danser met het mes. Steekt het mes in de borst van de ander. Dood. De dansers dansen verder. Was dit weer een freudiaanse gedachten van het blauwe meisje? Begrijp ik dit stuk verkeerd? Wat wil de regisseur over brengen?

Oké, misschien moet ik niet zoveel vragen stellen….

Wat ik mooi vond aan het stuk? De symmetrische en gelijkmatige danspassen. Het met elkaar dansen, de lenigheid en het samenspel tussen de dansers. De muziek was mooi en ondersteunde de danspassen goed. Ik heb weer een nieuw klein stukje cultuur ontdekt in het theater. En dit kleine stukje is denk ik toch niet zo mijn ding. Gelukkig de rest van de stukjes theater wel.

Laatste Paar Dagen van Kees Hulst & Esther Scheldwacht

Verbondenheid door Liefde

Een kijkje in de ziel van de man en uiteindelijk ook bij de vrouw. Zachtjes wordt het thema Dood aangestipt en met ontspannenheid, een tikkeltje ongemak en warme gevoelens wordt er naar de dood toegeleefd. Ze genieten levendig van elk moment, maar worstelen ook met elkaar, pijn en het einde. Passelijk en onpasselijk wordt de liefde in de ogen aangekeken, maar het belangrijkste van het stuk: De man en de vrouw kijken elkaar in de ogen, waardoor ze elkaars ziel zullen zien. Er ontstaat een wederzijdse verbondenheid waar ze naar elkaar uit zien maar zich ook afvragen wat de liefde is. Wat is de liefde? Is de liefde een afspraak? en wat als je je opeens heel erg verbonden voelt?

Afbeelding: Judith - Esther&Kees-liggend

THRON van Kriztina de Châtel

De wiskundige dans tegen de tijd

De voetstappen klinken op het toneel. Klik klak. Het wordt een ritmische eenheid waardoor mijn gedachten tot rust komen. Na 30 min hetzelfde bewegen en hetzelfde geluid beginnen mijn gedachten om elke danseres een leven te vormen. Dan komt de vraag in mij op: Zouden ze op deze manier ook op straat lopen? klik klak. De danseressen blijven lopen heen en weer. Een wiskundige dans van heen naar weer. Van heen + weer = weer terug naar heen en weer. Na een tijd van heen en weer, klik en klak, val ik bijna in slaap. Als de laatste danseres het toneel verlaat, voel ik dat de tijd gevlogen is en dat mijn gedachten helemaal tot rust zijn gekomen. Ontspannen en tevreden sta ik op en verlaat ik de zaal.

Afbeelding: Judith - Thron
Afbeelding: Judith-DeVloerOp_liggend

DE VLOER OP – Theaterversie van het TV programma

Wat een leuke voorstelling was dat zaterdag van De Vloer. Ik heb echt genoten. Genoten van de improvisatie, het gewoon mens-zijn van de acteurs en de vertellenden rol van Peter de Baan.

De theaterwand werd doorbroken en er werden vragen over en weer gesteld. Er hing een huiselijke sfeer, waardoor we  een kijkje mochten nemen in het hoofd van de acteurs. Onderwerpen om te lachen, over na te denken of een tikkeltje provocerend passeerde de revue, waardoor het een dynamisch avond werd.