Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Turks Fruit met Chris Peters, Bart Klever, Ali Zijlstra en Debbie Korper

Sceptisch en met een klein beetje tegenzin ga ik naar de toneelbewerking van Turks Fruit. Op de middelbare school had ik het boek gelezen en vond dat maar niets. Ik herinner me dat het alleen maar om vunzige seks ging en de rest van het verhaal is mij niet bijgebleven.

Ik loop met mijn sceptische houding de zaal binnen en zie een mooi decor. Een fijne, huiselijke en creatieve plek van een kunstenaar. Het liefdesverhaal begint en we worden meegenomen in een ontmoeting van een kunstenaar en een liftster. De verliefdheid, speelsheid en onbevangenheid spat er van af. Ze beleven mooie dagen, heerlijke nachten en fijne momenten, totdat zij een keuze van haar ouder moet maken over haar toekomt. Ze moet plannen bedenken, een keuze maken en beslissen wat ze wilt gaan doen. Met haar ene been in het burgerlijk bestaan van haar ouders en haar andere been in het onbevangen leven van de kunstenaar. Zij moet kiezen…

De relatie tussen haar ouders is ook af en toe te zien, een gewoon burgerlijk huwelijk waarin wel wat liefde aanwezig is. Maar ook een stukje irritatie en wat littekens van het leven. Een groot contrast tussen de beide relaties. De een speels, onbevangen en ontzettend verliefd. De ander burgerlijk, niet meer dan tevreden en geaccepteerd.

Zij moet kiezen… Wat te doen? Ze kiest voor de onbevangenheid, springt in zijn armen en ze draaien rondjes door het leven. Maar wat als je na een jaar toch minder onbevangen, speels en verliefd blijkt te zijn? Iemand willen zijn, maar wat als je niemand bent in de relatie. En wanneer ben je iemand? Kijk naar mij, vraagt ze steeds aan hem. Kijk mij aan, blijft ze maar zeggen. Zie mij, blijven haar ogen maar vragen. Je hoeft niet iemand te zijn, je bent het al, geeft hij terug zonder te kijken of haar te zien. En wat gebeurt er als een van hen dodelijk ziek wordt? Wat hou je dan nog over?

Turks Fruit is een mooi liefdes(verdriet)verhaal, waarin liefde, verdriet en de dood centraal staan. Mijn sceptische houding is verdwenen na het zien van deze toneelbewerking. Als ik op mijn fietsje terug naar huis rijd zie ik mijn eigen relatie voor mij. Heb ik ook zo’n saai burgerlijk huwelijk? Of juist een speelse relatie waarin ik tot over mijn oren verliefd ben? Eigenlijk ben ik blij zoals het is, want ik heb een beetje van beide. Ik ga af en toe proberen weer eens iets meer tot over mijn oren verliefd te zijn en onbevangen het leven door te gaan. Maar de andere momenten van burgerlijkheid en tevredenheid blijf ik ook zeker koesteren, want het kan zomaar te laat zijn.

Oja nog een kanttekening. Alle seks- momenten en standjes op het toneel waren voor mij niet nodig. Andere momenten lieten veel meer zien wat liefde en tederheid is. Daarnaast wat voor ideaalbeeld wil je neerzetten? M’n sceptische houding is toch niet helemaal verdwenen.

Q4: Quantified powered by ISH

De voorstelling van ISH, Quantified, was een prachtige voorstelling vol emotie, beweging en protest. ISH is een van mijn favoriete dansgroepen. Ze zetten elke keer weer iets gaafs neer en zetten mensen aan het denken. Het is meer dan een uur lang genieten en ze laten je inspireren om buiten de kaders te durven kijken. Maar durven en mogen we dat wel in deze menselijke wereld met onze vele hokjes en kaders? Zonder kaders, geen controle, zonder kaders niet weten waar je aan toe bent. Wat kan je dan nog verwachten? Quantified is een protest, een protest tegen hokjes denken, een protest tegen een drang die heel menselijk is. De dansers lopen, de dansers poseren, ze worden ingesloten door een hokje die de ander maakt. Af en toe lopen ze dwars door een hokje heen, maar soms komen ze hun hokje niet uit. En wie is toch die man die je steeds hoort praten, zingen en vertellen? De man komt af en toe het podium op, maar laat zich niet zien. Of laat hij zich niet in een hokje plaatsen?

Ik heb enorm genoten van dit dans spektakel. Ik ben stil gezet bij mijn eigen hokjes denken en structuren waarin ik verdwaald ben geraakt. Daarnaast zal ik het protest tegen hokjes denken voort zetten en hopelijk doen vele dit met mij!

Afbeelding: judith Q4

Carmen van Kiev Ballet

Ik ontdekte een nieuw stukje theater.

Daar zit ik dan. Vol spanning plofte ik neer op mijn fijne rode fluwelen stoel. Ik kijk uit naar de ballet voorstelling.

Het doek gaat open.
In de hoek zit, in het blauw gekleed, een meisje. Iets wat psychiatrisch kijkt ze om zich heen. Ze kijkt naar een oude televisie.

Rood licht. Een vrouw kruipt als een beest onder een oude doek vandaan. Het lijkt alsof deze vrouw de gedachten zijn van het blauwe meisje. Ze begint te dansen. Er komen meer dansers het toneel op. Het wordt een dans, een spel met aantrekken en afstoten. Bij elkaar willen horen en toch niet. Wie behoort tot de hoogste rang? Wie bemint wie?

Hunkering, vleien, strelen, aanraken, kussen, op en neer bewegen en charmeren passeren de revue. De rode vrouw verovert de blonde man. Ze kussen, strelen en dansen samen tot een hoogtepunt. Waar kijk ik naar? Wil ik dit wel zien? Wat doen ze? De dansers bewegen heviger en intiemer. Wat moet ik hier van vinden?

Rood licht. Er ontstaat een gevecht. Het is liefde en haat. Een mes in elke hand. Het blauwe meisje staat op en de dansers bevriezen. Het meisje loopt naar de danser met het mes. Steekt het mes in de borst van de ander. Dood. De dansers dansen verder. Was dit weer een freudiaanse gedachten van het blauwe meisje? Begrijp ik dit stuk verkeerd? Wat wil de regisseur over brengen?

Oké, misschien moet ik niet zoveel vragen stellen….

Wat ik mooi vond aan het stuk? De symmetrische en gelijkmatige danspassen. Het met elkaar dansen, de lenigheid en het samenspel tussen de dansers. De muziek was mooi en ondersteunde de danspassen goed. Ik heb weer een nieuw klein stukje cultuur ontdekt in het theater. En dit kleine stukje is denk ik toch niet zo mijn ding. Gelukkig de rest van de stukjes theater wel.

Laatste Paar Dagen van Kees Hulst & Esther Scheldwacht

Verbondenheid door Liefde

Een kijkje in de ziel van de man en uiteindelijk ook bij de vrouw. Zachtjes wordt het thema Dood aangestipt en met ontspannenheid, een tikkeltje ongemak en warme gevoelens wordt er naar de dood toegeleefd. Ze genieten levendig van elk moment, maar worstelen ook met elkaar, pijn en het einde. Passelijk en onpasselijk wordt de liefde in de ogen aangekeken, maar het belangrijkste van het stuk: De man en de vrouw kijken elkaar in de ogen, waardoor ze elkaars ziel zullen zien. Er ontstaat een wederzijdse verbondenheid waar ze naar elkaar uit zien maar zich ook afvragen wat de liefde is. Wat is de liefde? Is de liefde een afspraak? en wat als je je opeens heel erg verbonden voelt?

Afbeelding: Judith - Esther&Kees-liggend

THRON van Kriztina de Châtel

De wiskundige dans tegen de tijd

De voetstappen klinken op het toneel. Klik klak. Het wordt een ritmische eenheid waardoor mijn gedachten tot rust komen. Na 30 min hetzelfde bewegen en hetzelfde geluid beginnen mijn gedachten om elke danseres een leven te vormen. Dan komt de vraag in mij op: Zouden ze op deze manier ook op straat lopen? klik klak. De danseressen blijven lopen heen en weer. Een wiskundige dans van heen naar weer. Van heen + weer = weer terug naar heen en weer. Na een tijd van heen en weer, klik en klak, val ik bijna in slaap. Als de laatste danseres het toneel verlaat, voel ik dat de tijd gevlogen is en dat mijn gedachten helemaal tot rust zijn gekomen. Ontspannen en tevreden sta ik op en verlaat ik de zaal.

Afbeelding: Judith - Thron
Afbeelding: Judith-DeVloerOp_liggend

DE VLOER OP – Theaterversie van het TV programma

Wat een leuke voorstelling was dat zaterdag van De Vloer. Ik heb echt genoten. Genoten van de improvisatie, het gewoon mens-zijn van de acteurs en de vertellenden rol van Peter de Baan.

De theaterwand werd doorbroken en er werden vragen over en weer gesteld. Er hing een huiselijke sfeer, waardoor we  een kijkje mochten nemen in het hoofd van de acteurs. Onderwerpen om te lachen, over na te denken of een tikkeltje provocerend passeerde de revue, waardoor het een dynamisch avond werd.