Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Solo Stories | Emma wil leven

Zwarte stukken

Er was eens een kraanvogel. Een kraanvogel met een mooie slanke hals, twee prachtige kraaloogjes en twee sterke vleugels. Ze was heel sterk maar dat wist ze zelf niet. Ze was blij en genoot van het leven. Ze vloog en fladderde overal heen. Zo nu en dan kwam er een donker stukje in haar hooft. Ze wist niet wat het was. Ze wist niet wat ze er mee moest en liet het gewoon zitten.

Op een dag kwam er een stukje bij, zo stukje bij beetje werd het donkere stukje groter en het werden er steeds meer. De donkere stukjes in het hoofdje van de kraanvogel begonnen te dwarrelen en rond te zweven. Soms heel even en soms heel heftig heen en weer. De kraanvogel kon de normale, gekleurde stukjes vaak niet meer zien. Ze zag en voelde steeds weer die zwarte. Ze begon er naar te luisteren. Donkere zwarte tonen en donkere zwarte zinnen. Ze begon ze ook te voelen, als zware donkere stukken in haar lijf. De donkere zwarte zinnen en donkere zwarte stukken in haar lijf werden steeds heftiger. Al die donkere en zwarte stukken brachten haar uit evenwicht en begonnen een eigen leven te leiden. De kraanvogel wist niet wat ze moest doen en probeerde af en toe nog een gekleurd stukje te zien, maar die leken wel verdwenen. De andere kraanvogels om haar heen zagen er ook uit als zwarte stukken. Ze zorgde er maar voor om uit te buurt te blijven van die zwarte stukken, misschien werd het dan nog wel erger.
De zwarte stukken in haar hoofd en lijf begonnen steeds meer aan haar te trekken. Ze raakte de controle kwijt. Heel erg vermoeiend. Ze begon zich steeds meer als een olifant te voelen. Sloom, groot en vooral heel lomp. De kraanvogel had niet meer door dat ze gevangen zat in de zwarte stukken. Ze deed er alles aan om het hen naar de zin te maken. Af en toe vocht ze met de zwarte stukken, maar ze wonnen altijd van haar. Waarschijnlijk, omdat zij zo groot en lomp als een olifant was.
De zwarte stukken vochten verder, de kraanvogel keek toe. Wat als ik het gevecht gewonnen geef? Een grote worsteling van dagen, weken en jaren. Stop! Stop! Stop! Ze bleef doodmoe toe kijken, totdat ze dát zelfs niet meer kon.

“Emma wil leven” een prachtige voorstelling. Waarin hoop en hopeloosheid recht tegenover elkaar stonden. Wat als het niet meer beter wordt? Wat als het altijd zo donker blijft?
Wat een wilskracht was er te zien om zo hard te moeten vechten. Deze voorstelling raakte mij diep. Ik denk dat iedereen zich wel een heel klein beetje kan herkennen in de kraanvogel. Maar ik hoop maar minimaal. Zo ik ook. Ik heb ook weleens een zware dag of een zwarte gedachten. Mijn gedachten zitten soms ook weleens vast, in de knoop en het dan even niet meer weten. Gelukkig niet zo heftig als de kraanvogel. Maar een mooie leer les wat we leren van de kraanvogel voor iedereen, om het te blijven delen. Het is niet zo erg als je weleens een zwarte dag hebt of als het donkerder is als anders.

Wat een begrip heb ik voor de vele kraanvogels gekregen. Elke keer weer een gevecht met de zwarte stukken en zichzelf. Daarnaast zo heftig om te zien, dat de kraanvogel niet ziet dat zij de 1000e gevouwen kraanvogel zelf is.

Afbeelding: judith in vrede

In Vrede | Berg & Bos

Wat een mooie voorstelling van toen naar nu

De lichten blijven aan en de voorstelling begint zonder dat ik het door heb. Voor mij zit een grijs hoofdje. Net mijn oma. In mijn gedachten droom ik weg en hoor mijn oma haar verhalen uit de oorlog vertellen. Ik was altijd zeer geïnteresseerd in haar verhalen terwijl ik geschiedenis op school een stom vak vond. De voorstelling is begonnen. Op het toneel staat een huiskamer. Het huis draait rond en elke keer krijgen we een klein kijkje achter de voordeur. We ontmoeten de mensen en hun verhalen. Elke persoon worstelt met zijn eigen verhaal uit de oorlog. De een probeert alles te vergeten en gewoon door te leven. De ander probeert het geheim van toen te verbergen en nooit meer aan te raken. Daarnaast is er een jongeman die die oorlog niet heeft meegemaakt maar ontdekt dat zijn huis waar hij gaat wonen een heel verhaal met zich mee draagt. Zo nemen de mensen ons steeds een stukje dieper mee in hun verhaal en verleden.

Aan het begin van de voorstelling zie ik de verschillende personages, maar vind het moeilijk om de verbanden te zien tussen de verhalen. Een meisje gekleed in oudere dames kleding, speelt een oude vrouw. Wat soms lastig te zien is, waardoor ik in verwarring raak. De jonge jongen speelt steeds weer een andere rol. En wat is de relatie tussen de man en de vrouw. Maar als de voorstelling bijna ten einde is begin ik de verhalen te snappen. We krijgen als kijker meer informatie wie, wie is en na de begrafenis is het helemaal helder. Ik zie de verbanden en de context waarin het verhaal zich afspeelt.

Als het einde van de voorstelling aanbreekt verteld de jonge jongen dat hij is gevlucht voor de oorlog nu. Dan vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Wat een mooie voorstelling van toen naar het nu.

Afbeelding: judith in vrede

Holland Dance | Talent on the move

Afbeelding: judith

Turks Fruit met Chris Peters, Bart Klever, Ali Zijlstra en Debbie Korper

Sceptisch en met een klein beetje tegenzin ga ik naar de toneelbewerking van Turks Fruit. Op de middelbare school had ik het boek gelezen en vond dat maar niets. Ik herinner me dat het alleen maar om vunzige seks ging en de rest van het verhaal is mij niet bijgebleven.

Ik loop met mijn sceptische houding de zaal binnen en zie een mooi decor. Een fijne, huiselijke en creatieve plek van een kunstenaar. Het liefdesverhaal begint en we worden meegenomen in een ontmoeting van een kunstenaar en een liftster. De verliefdheid, speelsheid en onbevangenheid spat er van af. Ze beleven mooie dagen, heerlijke nachten en fijne momenten, totdat zij een keuze van haar ouder moet maken over haar toekomt. Ze moet plannen bedenken, een keuze maken en beslissen wat ze wilt gaan doen. Met haar ene been in het burgerlijk bestaan van haar ouders en haar andere been in het onbevangen leven van de kunstenaar. Zij moet kiezen…

De relatie tussen haar ouders is ook af en toe te zien, een gewoon burgerlijk huwelijk waarin wel wat liefde aanwezig is. Maar ook een stukje irritatie en wat littekens van het leven. Een groot contrast tussen de beide relaties. De een speels, onbevangen en ontzettend verliefd. De ander burgerlijk, niet meer dan tevreden en geaccepteerd.

Zij moet kiezen… Wat te doen? Ze kiest voor de onbevangenheid, springt in zijn armen en ze draaien rondjes door het leven. Maar wat als je na een jaar toch minder onbevangen, speels en verliefd blijkt te zijn? Iemand willen zijn, maar wat als je niemand bent in de relatie. En wanneer ben je iemand? Kijk naar mij, vraagt ze steeds aan hem. Kijk mij aan, blijft ze maar zeggen. Zie mij, blijven haar ogen maar vragen. Je hoeft niet iemand te zijn, je bent het al, geeft hij terug zonder te kijken of haar te zien. En wat gebeurt er als een van hen dodelijk ziek wordt? Wat hou je dan nog over?

Turks Fruit is een mooi liefdes(verdriet)verhaal, waarin liefde, verdriet en de dood centraal staan. Mijn sceptische houding is verdwenen na het zien van deze toneelbewerking. Als ik op mijn fietsje terug naar huis rijd zie ik mijn eigen relatie voor mij. Heb ik ook zo’n saai burgerlijk huwelijk? Of juist een speelse relatie waarin ik tot over mijn oren verliefd ben? Eigenlijk ben ik blij zoals het is, want ik heb een beetje van beide. Ik ga af en toe proberen weer eens iets meer tot over mijn oren verliefd te zijn en onbevangen het leven door te gaan. Maar de andere momenten van burgerlijkheid en tevredenheid blijf ik ook zeker koesteren, want het kan zomaar te laat zijn.

Oja nog een kanttekening. Alle seks- momenten en standjes op het toneel waren voor mij niet nodig. Andere momenten lieten veel meer zien wat liefde en tederheid is. Daarnaast wat voor ideaalbeeld wil je neerzetten? M’n sceptische houding is toch niet helemaal verdwenen.

Q4: Quantified powered by ISH

De voorstelling van ISH, Quantified, was een prachtige voorstelling vol emotie, beweging en protest. ISH is een van mijn favoriete dansgroepen. Ze zetten elke keer weer iets gaafs neer en zetten mensen aan het denken. Het is meer dan een uur lang genieten en ze laten je inspireren om buiten de kaders te durven kijken. Maar durven en mogen we dat wel in deze menselijke wereld met onze vele hokjes en kaders? Zonder kaders, geen controle, zonder kaders niet weten waar je aan toe bent. Wat kan je dan nog verwachten? Quantified is een protest, een protest tegen hokjes denken, een protest tegen een drang die heel menselijk is. De dansers lopen, de dansers poseren, ze worden ingesloten door een hokje die de ander maakt. Af en toe lopen ze dwars door een hokje heen, maar soms komen ze hun hokje niet uit. En wie is toch die man die je steeds hoort praten, zingen en vertellen? De man komt af en toe het podium op, maar laat zich niet zien. Of laat hij zich niet in een hokje plaatsen?

Ik heb enorm genoten van dit dans spektakel. Ik ben stil gezet bij mijn eigen hokjes denken en structuren waarin ik verdwaald ben geraakt. Daarnaast zal ik het protest tegen hokjes denken voort zetten en hopelijk doen vele dit met mij!

Afbeelding: judith Q4

Carmen van Kiev Ballet

Ik ontdekte een nieuw stukje theater.

Daar zit ik dan. Vol spanning plofte ik neer op mijn fijne rode fluwelen stoel. Ik kijk uit naar de ballet voorstelling.

Het doek gaat open.
In de hoek zit, in het blauw gekleed, een meisje. Iets wat psychiatrisch kijkt ze om zich heen. Ze kijkt naar een oude televisie.

Rood licht. Een vrouw kruipt als een beest onder een oude doek vandaan. Het lijkt alsof deze vrouw de gedachten zijn van het blauwe meisje. Ze begint te dansen. Er komen meer dansers het toneel op. Het wordt een dans, een spel met aantrekken en afstoten. Bij elkaar willen horen en toch niet. Wie behoort tot de hoogste rang? Wie bemint wie?

Hunkering, vleien, strelen, aanraken, kussen, op en neer bewegen en charmeren passeren de revue. De rode vrouw verovert de blonde man. Ze kussen, strelen en dansen samen tot een hoogtepunt. Waar kijk ik naar? Wil ik dit wel zien? Wat doen ze? De dansers bewegen heviger en intiemer. Wat moet ik hier van vinden?

Rood licht. Er ontstaat een gevecht. Het is liefde en haat. Een mes in elke hand. Het blauwe meisje staat op en de dansers bevriezen. Het meisje loopt naar de danser met het mes. Steekt het mes in de borst van de ander. Dood. De dansers dansen verder. Was dit weer een freudiaanse gedachten van het blauwe meisje? Begrijp ik dit stuk verkeerd? Wat wil de regisseur over brengen?

Oké, misschien moet ik niet zoveel vragen stellen….

Wat ik mooi vond aan het stuk? De symmetrische en gelijkmatige danspassen. Het met elkaar dansen, de lenigheid en het samenspel tussen de dansers. De muziek was mooi en ondersteunde de danspassen goed. Ik heb weer een nieuw klein stukje cultuur ontdekt in het theater. En dit kleine stukje is denk ik toch niet zo mijn ding. Gelukkig de rest van de stukjes theater wel.

Laatste Paar Dagen van Kees Hulst & Esther Scheldwacht

Verbondenheid door Liefde

Een kijkje in de ziel van de man en uiteindelijk ook bij de vrouw. Zachtjes wordt het thema Dood aangestipt en met ontspannenheid, een tikkeltje ongemak en warme gevoelens wordt er naar de dood toegeleefd. Ze genieten levendig van elk moment, maar worstelen ook met elkaar, pijn en het einde. Passelijk en onpasselijk wordt de liefde in de ogen aangekeken, maar het belangrijkste van het stuk: De man en de vrouw kijken elkaar in de ogen, waardoor ze elkaars ziel zullen zien. Er ontstaat een wederzijdse verbondenheid waar ze naar elkaar uit zien maar zich ook afvragen wat de liefde is. Wat is de liefde? Is de liefde een afspraak? en wat als je je opeens heel erg verbonden voelt?

Afbeelding: Judith - Esther&Kees-liggend

THRON van Kriztina de Châtel

De wiskundige dans tegen de tijd

De voetstappen klinken op het toneel. Klik klak. Het wordt een ritmische eenheid waardoor mijn gedachten tot rust komen. Na 30 min hetzelfde bewegen en hetzelfde geluid beginnen mijn gedachten om elke danseres een leven te vormen. Dan komt de vraag in mij op: Zouden ze op deze manier ook op straat lopen? klik klak. De danseressen blijven lopen heen en weer. Een wiskundige dans van heen naar weer. Van heen + weer = weer terug naar heen en weer. Na een tijd van heen en weer, klik en klak, val ik bijna in slaap. Als de laatste danseres het toneel verlaat, voel ik dat de tijd gevlogen is en dat mijn gedachten helemaal tot rust zijn gekomen. Ontspannen en tevreden sta ik op en verlaat ik de zaal.

Afbeelding: Judith - Thron
Afbeelding: Judith-DeVloerOp_liggend

DE VLOER OP – Theaterversie van het TV programma

Wat een leuke voorstelling was dat zaterdag van De Vloer. Ik heb echt genoten. Genoten van de improvisatie, het gewoon mens-zijn van de acteurs en de vertellenden rol van Peter de Baan.

De theaterwand werd doorbroken en er werden vragen over en weer gesteld. Er hing een huiselijke sfeer, waardoor we  een kijkje mochten nemen in het hoofd van de acteurs. Onderwerpen om te lachen, over na te denken of een tikkeltje provocerend passeerde de revue, waardoor het een dynamisch avond werd.