Nieuwe Familie

Wauw! Nieuwe familie was alles wat ik verwacht had én zo veel meer. Met momenten van kippenvel, momenten van tranen die achter mijn ogen prikten en momenten dat ik in lachen uitbarstte. In de knusse theaterzaal van Cultura had ik het gevoel dat ik bij deze kleine familie in de woonkamer zat.

De afwisseling van de emotionele verhalen en het vrolijke en energieke spel van Sanne, Amir en vooral Muayad maakten het fantastisch. Het raakte je, zette je aan het denken en was erg vermakelijk. De balans tussen humor en het “niet zo sexy onderwerp”, aldus Sanne Vogel, was precies goed. Het was luchtig en energiek en hierdoor kwam de boodschap binnen. Vluchtelingen zijn net als jij en ik: gewone mensen die gelukkig en veilig willen zijn. Het is een stuk wat eigenlijk iedereen moet zien.

Mijn respect voor Sanne is alleen maar meer geworden. Hoe ze die jongens heeft geholpen maar ook hoe ze dit stuk heeft gemaakt: als regisseur en actrice. Ze mag trots zijn op zichzelf en zeker op deze mannen uit Damaskus. Je merkte nauwelijks dat ze geen acteerervaring hebben en het is bewonderenswaardig dat ze zichzelf in zo’n korte tijd verstaanbaar hebben gemaakt in het Nederlands. Nieuwe Familie is in één woord: Wauw!

Afbeelding: Lisanne - Nieuwe Familie -Liggend

Neelie!

Vol verwachtingen en een kleine spanning in mijn buik stapte ik Cultura binnen. Ik haalde mijn ticket en kreeg een kop thee aangeboden, een fijn ontvangst. Met mijn notitieboekje stond ik paraat om aantekeningen te maken bij de inleiding voor het stuk Neelie!

“You either love her or hate her” was een van de eerste zinnen van Léon van der Sanden. Een zin die hij in zijn inleiding meerdere malen heeft herhaald. Blijkbaar zou ik ontdekken of ik Neelie Kroes leuk zou vinden, of totaal niet. Ik neigde meer naar het leuke, maar wist weinig over ‘Steely Neelie’.

Ik zat op mijn stoel, de lichten gingen uit en daar stond Carine Crutzen. Die intense blik in haar ogen en haar autoritaire houding zullen mij lang bij blijven. Het stuk zelf had een goede opbouw, het koor van mannen was goed bedacht. Wat geweldig dat Carine de enige vrouwelijke speler was: zo zag je nog meer dat ze in een mannenwereld leefde.

Do I love her? Nee, na dit stuk is mijn beeld van Neelie Kroes juist negatief. Door haar privéleven zo te belichten kwam ze over als een harteloze vrouw. Ik zou dit geen eerbetoon aan het leven van Neelie willen noemen. Toch ben ik wel enthousiast over de voorstelling.

Kunst, toneel, moet wat met je doen want alleen dan heeft het succes. Dat is precies wat Neelie doet. Het zette mij aan het denken; over mijzelf, over mijn positie als vrouw in het werkveld, als vrouw in een relatie. Ik herkende bepaalde dingen bij mijzelf, zag dingen die ik verafschuwde, het stuk gaf mij een beeld van hoe ik absoluut niet wil worden.

Het stuk zette mij aan het denken, maar dat maakte het juist vermoeiend. Als het stuk anderhalf uur had geduurd, in plaats van ruim twee uur, was het veel mooier geweest. Het was een lange zit en omdat het je aan het denken zette was het erg veel.

Neelie! Is geen stuk waarbij je gemakkelijk onderuitgezakt kan zitten kijken. Het is een moeilijk stuk wat je erg aan het denken zet. Toch is het zeker de moeite waar om te bezoeken.