Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Ma

Een uitzonderlijk volle zaal; zelfs het balkon zat vol. De grote belangstelling voor deze voorstelling bleek ook al bij het grote aantal mensen dat zijn/haar vinger opstak toen er bij het voorgesprek gevraagd werd wie er iemand kent met dementie.

Erik Corton speelt de zoon van Ma, naar het gelijknamige boek van Hugo Borst. In een decor van stapels papier die zowel de boeken kunnen voorstellen die zijn moeder zo graag las als de bureaucratische rompslomp die komt kijken bij het regelen van de vele dingen rondom de verhuizing naar het verpleegtehuis.

Erik vertelt over hoe zijn ouders elkaar ontmoet hebben, het fluitsignaal van zijn vader voor zijn moeder en vooral over hoe het nu met zijn moeder gaat. Hoe de dementieverschijnselen haar leven overnemen, maar ook hoe ze hierdoor liefdevoller is geworden.

Omlijst door soms harde, plotselinge muziek en wisseling van licht volgen de scènes elkaar op en vooral het vallen van de witte papieren vanuit het plafond maakt een heel mooi toneelbeeld.

Erik speelt de voorstelling prachtig en het lijkt alsof het echt om zijn eigen moeder gaat. Een voorstelling vol herkenbare gebeurtenissen voor velen, gelukkig niet voor mij, al weet ik zeker dat ik in de toekomst wellicht vele dingen zal herkennen. Al hoop ik dat me dat nog even bespaard blijft.

Liefhebben

Op 31 januari is de voorstelling Liefhebben van Laura Dolron te zien in Cultura Ede. Bij binnenkomst is een grote, aan het plafond hangende mobiel te zien met allerlei verschillende voorwerpen. Laura staat al op het toneel en kijkt haar toeschouwers een voor een aan.

Aan de hand van verschillende voorbeelden uit de geschiedenis en uit haar eigen leven, laat Laura ons zien wat liefde is. Van verhalen uit de oorlogen tot Nelson Mandela die tomaten liet groeien in zijn cel; allemaal liefde.

Laura’s taal is poëtisch en beeldend en verveelt geen moment. Soms maken haar verhalen me emotioneel, zoals wanneer ze ons vertelt over het verdriet van haar miskraam en vaak verwarmt ze mijn hart met mooie, lieve verhalen van haar, haar grootouders en anderen.

De voorstelling is een steuntje in de rug van iedereen die wel wat extra liefde en positieve gedachten kan gebruiken; dus eigenlijk voor iedereen.

Liefhebben: een liefdevolle en hoopvolle voorstelling waar je een warm gevoel van krijgt en waardoor je je kersverse vriend die thuis zit ontzettend wil knuffelen. Liefde is Laura.

Spectacle Coupé

Geen Zes Danslessen In Zes Weken maar Spectacle Coupé op vrijdag 26 januari 2018. En een spektakel is deze collagevoorstelling zeker. Loes heeft voor de gelegenheid Pierre van Duijl en Marja van Katendrecht meegenomen die haar ondersteunen in muziek, zang en spel.

Bij aanvang wordt iedereen persoonlijk welkom geheten door Loes en Marja wat gelijk al zorgt voor een gezellige, open sfeer. De voorstelling is een variatie aan muziek en scènes. Van oudhollandse liedjes tot een monoloog van een weduwe en een Engelstalige klassieker tot een ‘Tupperware party’.

De gemiddelde leeftijd van de theaterbezoekers ligt dik boven de 60, waar door Marja vaak de spot mee wordt gedreven door overdreven luid en duidelijk bepaalde dingen te herhalen voor de bejaarde mevrouw op rij 1. De interactie met het publiek maakt het tot een gezellig avondje uit, al is het niet mijn humor. Ik weet zeker dat dit aan mij ligt, want de zaal ligt meerdere keren helemaal blauw.

Spectacle Coupé geeft een kijkje in de hoogtepunten in de carrière van Loes Luca en geeft haar veelzijdigheid goed weer. Het had mij leuker geleken als er een rode draad of thema was geweest, want nu stonden de liedjes en scènes echt op zichzelf en konden deze niet aan elkaar verbonden worden. Toch heb ik me goed vermaakt, mede door het enthousiaste publiek.

Eenzame Begeerte

De voorstelling begint in stilte; een man en een vrouw staan, beiden in badjas, op het toneel in een decor met felgekleurde palmbomen en een roze paard. Vervolgens begint een stortvloed aan woorden, beschuldigingen en harde monologen over wat er allemaal niet deugt aan de man, volgens de vrouw en aan de vrouw, volgens de man. Wat 20 jaar geleden zo mooi begon, is niet meer. Er lijkt zelfs helemaal niets meer van over te zijn. In poëtische taal wordt uiteengezet dat de man eigenlijk nooit meer is geweest dan zijn 15 cm en dat de vrouw de man totaal heeft leeggezogen. Het klinkt allemaal prachtig omdat de voorstelling zo poëtisch is geschreven. Echter maakt dit het verhaal voor mij ook vrij langdradig, omdat met verschillende woorden meerdere malen hetzelfde wordt gezegd.

Op een gegeven moment nemen de acteurs ons mee naar het moment waarop ze elkaar ontmoetten en gaan we 20 jaar terug in de tijd. Hoe deze ontmoeting ertoe geleid heeft dat deze mensen een huwelijk van 20 jaar overleefd hebben, is mij werkelijk een raadsel. Wellicht worden de gevoelens die ze nu hebben, geprojecteerd op hoe ze nu terugkijken op hun eerste ontmoeting, maar dat wordt mij niet helemaal duidelijk.

Ondanks het mooie acteerwerk van Lot van Lunteren en Stefan Rokebrand raakte de voorstelling me nauwelijks, al was de laatste scène qua beeld erg mooi vormgegeven. Beide liggen in het water, uitgeput, uitgeblust, moegestreden; na hun eerste keer seks of na hun laatste ruzie? Met een hoofd vol woorden, beelden, onduidelijkheden en een beetje verdriet om weer een kapotgelopen liefde verlaat ik het theater, de koude decembernacht in.

 

Breivik

Kippenvel glijdt langs mijn ruggengraat als een man in mijn oor begint te fluisteren, ondersteund door een prachtige, engelachtige vrouwenstem..

Zo begint de voorstelling Breivik die op 1 december in Cultura te zien was. Bij binnenkomst ontvangen we allemaal een koptelefoon en we zitten in een kring op het toneel waar een man staat, vergezeld door een elektrische gitaar, een ‘loop-apparaat’, een stoel op wieltjes en een pop.

Breivik vertelt het verhaal van Anders Breivik die in 2011 77 mensen doodschoot in Noorwegen. De voorstelling gaat over de gebeurtenissen die vooraf gingen aan deze aanslag, gebaseerd op het boek dat Breivik schreef over zijn gedachtegoed.

‘Gevangen’ in Breiviks hoofd gamen we met hem, zien we zijn contact met vrienden en horen we over zijn haat tegen immigranten. De vorm waarin dit gebeurt; het voelt alsof ik 1 op 1 met hem ben, is heel bijzonder en draagt op een vreemde manier bij aan vorm van verbondenheid met deze man, terwijl hij qua denken mijlenver van me afstaat.

Deze vorm van theater had ik nooit eerder meegemaakt en ik vind het een hele mooie manier van theater maken, het voelt heel direct en intiem. Door de combinatie van muziek, gesproken tekst en de waanideeën van deze man wordt dit een voorstelling met een vreselijk verhaal in een prachtige vorm.

Met de Mantel der Liefde

Met de mantel der liefde                                                                      

Overvallen door een enorm beangstigend gevoel om oud te worden, verlaat ik de zaal waar ik zojuist Met de mantel der liefde heb gezien.

Een voorstelling waarin 1 man diverse rollen speelt, maar de belangrijkste zijn die van de vader en de zoon. Kobe zorgt elke dag voor zijn demente vader en rondom zijn bed vindt het verhaal plaats. De voorstelling wordt prachtig muzikaal omlijst door een cello-speelster en dit element raakte me eigenlijk het meest.       

Kurt Defrancq speelde beide rollen met veel passie en overgave, maar ik denk dat ik meer geraakt zou zijn als er twee acteurs op het toneel hadden gestaan. Hierdoor zouden de emoties sterker naar voren zijn gekomen en waren de spanningen tussen vader en zoon en de machteloosheid van de zoon meer zichtbaar geweest.                                                                         

Als dialoog was de voorstelling, in mijn ogen, een stuk sterker geweest, maar wellicht was het niet zo zeer de bedoeling dat het publiek emotioneel geraakt zou worden en ging het meer om het feit dat de mantelzorger meer aandacht verdient. Want mantelzorgers verdienen enorm veel respect, ik vraag me af of ik het zou kunnen; zo voor 1 van mijn ouders zorgen, mijn eigen leven op een laag pitje zetten en alles laten draaien om mijn demente ouder.

1 ding weet ik wel: als ik zou mogen kiezen, zou ik liever wat eerder doodgaan dan dat mijn kinderen voor mij moeten zorgen, terwijl ik mijn bed amper nog uit kan, de namen van mijn kleinkinderen vergeet en wacht tot het voorbij is.                                                                                                                                              

Met een vernieuwde levenslust ga ik als jonge vrouw van 26 het weekend in, me voornemend alles uit het leven te halen voor ik oud en dement ben.

Nieuwe Familie

Nieuwe familie is een voorstelling over Winnie de Poeh in de Fata Morgana, over vluchten en vrienden, over samen koken en samen huilen met een muur ertussen.

Sanne Vogel vertelt haar persoonlijke verhaal over het in huis nemen van twee Syrische vluchtelingen die ze tegenkwam op Amsterdam Centraal. Met een mooie, pure, echte voorstelling als resultaat. De nieuwe familie van Sanne staat naast haar op het toneel en met z’n drieën vertellen ze wat ze met elkaar hebben meegemaakt, aan de hand van muziek, eten en emotionele monologen. Daarnaast is er gelukkig ook nog ruimte voor luchtige gesprekken en humor, waardoor Nieuwe familie een prachtige voorstelling is die de ‘ver-van-mijn-bed-show’ van de vluchtelingencrisis opeens heel dichtbij brengt en tastbaar maakt.

Ik realiseerde me dat ik het beangstigend vind dat dit slechts twee verhalen zijn en me besefte dat er zo ontzettend veel meer verhalen zijn zoals deze. Ik werd geraakt door de persoonlijke gebeurtenissen die verteld werden met een charmant accent en was er plaatsvervangend trots op dat deze twee mannen al zo goed Nederlands spreken.

Nieuwe familie is een voorstelling die iedereen eigenlijk verplicht zou moeten zien om meer begrip en vooral besef te krijgen van wat vluchtelingen hebben doorgemaakt en nog steeds doormaken. Als wij allemaal wat meer zouden zijn als Sanne, zou Nederland een veel mooiere plek zijn en zouden we er allemaal meer nieuwe vrienden of zelfs nieuwe familie aan overhouden.

Open lesweek

Kom van maandag 10 tot en met zaterdag 15 september sfeer proeven en gratis proeflessen volgen tijdens onze Open lesweek. Zo krijg je meteen een goed beeld van de inhoud van de cursus en docent.

BEKIJK AANBOD