Eenzame Begeerte

De voorstelling begint in stilte; een man en een vrouw staan, beiden in badjas, op het toneel in een decor met felgekleurde palmbomen en een roze paard. Vervolgens begint een stortvloed aan woorden, beschuldigingen en harde monologen over wat er allemaal niet deugt aan de man, volgens de vrouw en aan de vrouw, volgens de man. Wat 20 jaar geleden zo mooi begon, is niet meer. Er lijkt zelfs helemaal niets meer van over te zijn. In poëtische taal wordt uiteengezet dat de man eigenlijk nooit meer is geweest dan zijn 15 cm en dat de vrouw de man totaal heeft leeggezogen. Het klinkt allemaal prachtig omdat de voorstelling zo poëtisch is geschreven. Echter maakt dit het verhaal voor mij ook vrij langdradig, omdat met verschillende woorden meerdere malen hetzelfde wordt gezegd.

Op een gegeven moment nemen de acteurs ons mee naar het moment waarop ze elkaar ontmoetten en gaan we 20 jaar terug in de tijd. Hoe deze ontmoeting ertoe geleid heeft dat deze mensen een huwelijk van 20 jaar overleefd hebben, is mij werkelijk een raadsel. Wellicht worden de gevoelens die ze nu hebben, geprojecteerd op hoe ze nu terugkijken op hun eerste ontmoeting, maar dat wordt mij niet helemaal duidelijk.

Ondanks het mooie acteerwerk van Lot van Lunteren en Stefan Rokebrand raakte de voorstelling me nauwelijks, al was de laatste scène qua beeld erg mooi vormgegeven. Beide liggen in het water, uitgeput, uitgeblust, moegestreden; na hun eerste keer seks of na hun laatste ruzie? Met een hoofd vol woorden, beelden, onduidelijkheden en een beetje verdriet om weer een kapotgelopen liefde verlaat ik het theater, de koude decembernacht in.

 

Breivik

Kippenvel glijdt langs mijn ruggengraat als een man in mijn oor begint te fluisteren, ondersteund door een prachtige, engelachtige vrouwenstem..

Zo begint de voorstelling Breivik die op 1 december in Cultura te zien was. Bij binnenkomst ontvangen we allemaal een koptelefoon en we zitten in een kring op het toneel waar een man staat, vergezeld door een elektrische gitaar, een ‘loop-apparaat’, een stoel op wieltjes en een pop.

Breivik vertelt het verhaal van Anders Breivik die in 2011 77 mensen doodschoot in Noorwegen. De voorstelling gaat over de gebeurtenissen die vooraf gingen aan deze aanslag, gebaseerd op het boek dat Breivik schreef over zijn gedachtegoed.

‘Gevangen’ in Breiviks hoofd gamen we met hem, zien we zijn contact met vrienden en horen we over zijn haat tegen immigranten. De vorm waarin dit gebeurt; het voelt alsof ik 1 op 1 met hem ben, is heel bijzonder en draagt op een vreemde manier bij aan vorm van verbondenheid met deze man, terwijl hij qua denken mijlenver van me afstaat.

Deze vorm van theater had ik nooit eerder meegemaakt en ik vind het een hele mooie manier van theater maken, het voelt heel direct en intiem. Door de combinatie van muziek, gesproken tekst en de waanideeën van deze man wordt dit een voorstelling met een vreselijk verhaal in een prachtige vorm.

Met de Mantel der Liefde

Met de mantel der liefde                                                                      

Overvallen door een enorm beangstigend gevoel om oud te worden, verlaat ik de zaal waar ik zojuist Met de mantel der liefde heb gezien.

Een voorstelling waarin 1 man diverse rollen speelt, maar de belangrijkste zijn die van de vader en de zoon. Kobe zorgt elke dag voor zijn demente vader en rondom zijn bed vindt het verhaal plaats. De voorstelling wordt prachtig muzikaal omlijst door een cello-speelster en dit element raakte me eigenlijk het meest.       

Kurt Defrancq speelde beide rollen met veel passie en overgave, maar ik denk dat ik meer geraakt zou zijn als er twee acteurs op het toneel hadden gestaan. Hierdoor zouden de emoties sterker naar voren zijn gekomen en waren de spanningen tussen vader en zoon en de machteloosheid van de zoon meer zichtbaar geweest.                                                                         

Als dialoog was de voorstelling, in mijn ogen, een stuk sterker geweest, maar wellicht was het niet zo zeer de bedoeling dat het publiek emotioneel geraakt zou worden en ging het meer om het feit dat de mantelzorger meer aandacht verdient. Want mantelzorgers verdienen enorm veel respect, ik vraag me af of ik het zou kunnen; zo voor 1 van mijn ouders zorgen, mijn eigen leven op een laag pitje zetten en alles laten draaien om mijn demente ouder.

1 ding weet ik wel: als ik zou mogen kiezen, zou ik liever wat eerder doodgaan dan dat mijn kinderen voor mij moeten zorgen, terwijl ik mijn bed amper nog uit kan, de namen van mijn kleinkinderen vergeet en wacht tot het voorbij is.                                                                                                                                              

Met een vernieuwde levenslust ga ik als jonge vrouw van 26 het weekend in, me voornemend alles uit het leven te halen voor ik oud en dement ben.

Nieuwe Familie

Nieuwe familie is een voorstelling over Winnie de Poeh in de Fata Morgana, over vluchten en vrienden, over samen koken en samen huilen met een muur ertussen.

Sanne Vogel vertelt haar persoonlijke verhaal over het in huis nemen van twee Syrische vluchtelingen die ze tegenkwam op Amsterdam Centraal. Met een mooie, pure, echte voorstelling als resultaat. De nieuwe familie van Sanne staat naast haar op het toneel en met z’n drieën vertellen ze wat ze met elkaar hebben meegemaakt, aan de hand van muziek, eten en emotionele monologen. Daarnaast is er gelukkig ook nog ruimte voor luchtige gesprekken en humor, waardoor Nieuwe familie een prachtige voorstelling is die de ‘ver-van-mijn-bed-show’ van de vluchtelingencrisis opeens heel dichtbij brengt en tastbaar maakt.

Ik realiseerde me dat ik het beangstigend vind dat dit slechts twee verhalen zijn en me besefte dat er zo ontzettend veel meer verhalen zijn zoals deze. Ik werd geraakt door de persoonlijke gebeurtenissen die verteld werden met een charmant accent en was er plaatsvervangend trots op dat deze twee mannen al zo goed Nederlands spreken.

Nieuwe familie is een voorstelling die iedereen eigenlijk verplicht zou moeten zien om meer begrip en vooral besef te krijgen van wat vluchtelingen hebben doorgemaakt en nog steeds doormaken. Als wij allemaal wat meer zouden zijn als Sanne, zou Nederland een veel mooiere plek zijn en zouden we er allemaal meer nieuwe vrienden of zelfs nieuwe familie aan overhouden.