Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Solo Stories | Emma wil leven

Emma is op haar achttiende overleden als gevolg van de ziekte anorexia, en had de diepe wens haar weg naar herstel te delen, om mensen met dezelfde problemen te steunen. Dit is gebeurd in de door Jessica Villerius geregisseerde documentaire, die dient als uitgangspunt voor deze theatervoorstelling.

Lisse Knaapen heeft op heel indrukwekkende wijze de gevoelens en emoties van Emma weten uit te beelden. Het gevoel voor humor waarover Emma beschikte, kwam duidelijk terug in dit optreden. Lisse heeft het talent om op ieder moment de juiste, passende intonatie te gebruiken, waardoor ieder moment geloofwaardig was. Daardoor kon ik, naarmate de voorstelling vorderde, niet anders dan huilend toekijken.

Het was schrijnend om te zien hoe Emma zich al op heel jonge leeftijd vergeleek met de meiden om haar heen, ook al waren die al een stukje ouder. Het is schrijnend om te zien dat dun zijn het schoonheidsideaal is, ook al loop je geluksmomentjes als iets eten waar je van geniet, dan mis. Het is schrijnend dat ‘gewoon’ anorexia hebben niet goed genoeg is, omdat je niet bij de ergste crisisgevallen hoort. Toen Emma de anekdote vertelde over dat ene meisje dat de cabrio van Emma’s Barbie had gestolen, ging de, ondertussen niet meer vernieuwende, gedachte door mijn hoofd dat het ook nergens op slaat dat Barbies zo’n zandloperfiguurtje hebben, waardoor je onbewust niet alleen de druk voelt dun te zijn, maar ook nog eens om wél duidelijk borsten en billen te hebben.

Niet alleen Emma’s problematiek, maar ook de machteloosheid van haar ouders, kwam hard aan.

‘De meeste ouders nemen hun kinderen uit liefde mee op vakantie, maar de mijne kopen me om. Alleen als ik deze maand goed eet, mag ik naar New York’, zei Emma. Maar in deze ‘omkoperij’ schuilt zo veel liefde omdat het voor haar eigen bestwil is dat ze wat eet, ook al gelooft ze het zelf misschien niet.

‘Mijn ouders huilen omdat het niet goed met me gaat, dus dan houden ze van me?’ Natuurlijk houden ze van je, Emma, maar door je ziekte kan je dat niet zien. Want door je ziekte denk je dat ze het slecht met je voor hebben, omdat ze willen dat je eet.

Door met deze voorstelling door heel Nederland te reizen, heeft initiatief Solo Stories deze machteloosheid kunnen verkleinen. Omdat er meer bewustzijn is gecreëerd voor deze vreselijke ziekte. En daar ben ik dankbaar voor.

Nasrdin Dchar | Ja

Dit is een voorstelling die me nog lang zal bijblijven – om positieve redenen. Zonder enige voorkennis van Nasrdin Dchar stapte ik de theaterzaal in en vrijwel direct werd ik meegezogen in een persoonlijk verhaal over liefde, en bruggen slaan tussen verschillende culturen en opvattingen, aangekleed door het gebruik van humor, danspasjes, en slim gebruik van attributen. Ik had in dit leven niet verwacht een technoremix te moeten horen van Brabant van Guus Meeuwis, maar toch was het er. Het was indrukwekkend hoe hij zowel zichzelf als zijn beste vriend Mike, diens vader Harry, Amy en zijn eigen vader wist neer te zetten. Nasrdin had er ogenschijnlijk weinig voor nodig om mij het gevoel te geven dat ik op het ene moment in het park, en het andere moment weer op een feestje, of in Boedapest was. Ook schroomde hij niet om enige zelfspot te gebruiken, bijvoorbeeld toen hij zei: ‘Zeg Amy, eh, als ik zometeen bij Mike ben, kan ik dan zeggen, eh, dat we verkering hebben?’. Dit soort momenten gaven het verhaal extra geloofwaardigheid.

Wat mij het meest heeft geraakt is de kwetsbaarheid waarmee Nasrdin op het podium stond. Hij sprak op krachtige wijze over de manier waarop hij kampte met schuldgevoelens vanuit zijn religieuze achtergrond, omdat hij met een Nederlands meisje samen was. Hij leek gevangen te zitten tussen de verwachtingen van zijn familie en de verwachtingen van zijn verloofde Amy, zonder na te denken over wat hij zelf wilde. Ik vond het mooi en dapper hoe hij taboes waarmee hij was opgegroeid wist te doorbreken, zonder zijn familie of culturele achtergrond tekort te doen. Hierdoor voelde ik me des te meer verbonden. Maar hij creëerde niet alleen verbinding door zijn gevoelens met het publiek te delen. Nasrdin heeft ons ook bij zijn voorstelling betrokken door te vragen wie er waren getrouwd. Nadat een echtpaar aangaf 45 jaar te zijn getrouwd, vroeg hij ze om een tip (zeg ja met heel je hart, en maak er een mooie foto van). Dit gaf iets extra persoonlijks aan de voorstelling.

Dat ik deze vrijdagavond in deze theaterzaal heb mogen doorbrengen, bij deze voorstelling, is voor mij een ontzettende verrijking geweest.

Coco Chanel | Ulrike Quade Company

“Schoonheid begint als je besluit wie je bent”

Dit was de uitspraak die centraal stond in de voorstelling Coco Chanel, opgevoerd door Ulrike Quade Company. Het was een interessant en indringend stuk theater. Door middel van poppen en attributen werden meerdere anekdotes uit het leven van Coco Chanel geschetst. Soms sprak ze het publiek rechtstreeks aan, en soms was er een dialoog op het podium. Er werd knap gebruikgemaakt van licht en muziek, en ik waande me op gegeven moment daadwerkelijk in Parijs, of in ieder geval, in het gevoel dat ik associeer met Parijs. Opvallend was de meertaligheid van de opvoering. Er werd bijna net zo veel Frans, Duits en Engels gesproken als Nederlands. Ik kan me voorstellen dat dit voor een deel van het publiek verwarring veroorzaakte. Wat mij raakte was de toewijding van de acteurs, waardoor ik in iedere schets van Chanels leven, dicht bij mijn emoties kwam. Ik ben ervan onder de indruk hoe veel deze voorstelling bij mij teweeg heeft kunnen brengen met zo weinig woorden en attributen.

Turks Fruit met Chris Peters, Bart Klever, Ali Zijlstra en Debbie Korper

Ik heb er lang en hard over nagedacht, maar de enige gepaste manier om deze recensie te beginnen is met de woorden “ik kan het niet”. Zodra Chris Peters, in de rol van Erik (maar waarom hij zo moet heten weet ik niet, want in de roman heeft hij geen naam), begon terug te blikken op zijn seksuele escapades met Olga, gespeeld door Ali Zijlstra, voelde ik me toch wel erg ongemakkelijk. Soms brachten ze het overtuigend, maar soms had ik het idee alsof er net zo goed uit het wetboek kon worden voorgelezen, omdat ik geen emotie terughoorde. En ergens is dat natuurlijk erg knap, want als ikzelf op het podium zou moeten verkondigen dat ik “aan mijn kutteknopje zat” terwijl er iemand onder me “in mijn kerf zat te turen”, was rood waarschijnlijk niet alleen de kleur van mijn lippen, maar ook van de rest van mijn gezicht.

In ieder geval was er wel een glansrol weggelegd voor Olga’s vader, gespeeld door Bart Klever. Hij kwam meerdere keren verrassend uit de hoek, waardoor ik me erg heb vermaakt. Debbie Korper, de moeder van Olga, speelde haar rol vol overgave. Het mooie aan de voorstelling was het perspectief van het verhaal. Waar de roman Turks Fruit zich met name richt op het mannelijke hoofdpersonage, is hier ook ruimte voor Olga en haar gevoelens. Deze gevoelens werden zeer geloofwaardig neergezet, en op meerdere momenten grepen de ruzies van de acteurs mij daadwerkelijk aan. De voorstelling was dus niet alleen een weergave van de lustgevoelens van de jeugd, maar gaf ook een beeld van relaties en verhoudingen tussen mensen die ieder hun eigen verhaal hebben. Dit maakt het theaterstuk absoluut de moeite waard.

Q4: Quantified powered by ISH

Dit optreden van de groep Powered by ISH heeft me vanaf het begin een heel nieuwe wereld ingezogen. Eerst was ik huiverig; de muziek was luid en onheilspellend en het stuk leek me iets te abstract voor mijn smaak. Toch was dit geen enorm probleem – al hadden de knipperende lichten wel wat minder fel mogen zijn – want ik kon genieten van de harmonie en eenheid die zichtbaar waren tijdens het dansen en de haast onmogelijke bewegingen die werden gemaakt. Naarmate het stuk vorderde, werd de inhoud ook voor mij inzichtelijker. Er werd kritiek geleverd op de samenleving: man en vrouw moeten aan een bepaald plaatje voldoen om erbij te mogen horen. We worden in een hokje, misschien wel in een kooi, geplaatst en hebben ons te houden aan de regels die daar gelden. We moeten onze verlangens omvormen, net zolang totdat ze sociaal geaccepteerd zijn. En dat eist zijn tol.

Gelukkig zette dit danscollectief ons aan om deze verwachtingen en patronen te doorbreken. Dit deden ze op een prachtige manier door volledig zichzelf te zijn aan het einde van de show. De serieuze en gekwelde ogen en monden werden verruild voor oprechte, stralend lachende gezichten en de strakke danspassen maakten plaats voor de meest losse heupen die ik in tijden heb gezien. Een bemoedigende boodschap om de zaal mee te verlaten.

Carmen van Kiev Ballet

Carmen

Wat gebeurt er?
Wat willen deze vrouwen?
Wie moet ik kiezen?
Wie kan ik vertrouwen?

Wat er gebeurt?
Ha, wat denken die mannen?
Ik zwiep met mijn rokken
Ik heb zo mijn plannen!

Ik vang haar op
Ik steek haar neer
Wat moet ik toch doen?
Ik begrijp het niet meer!


Ik begreep zeker niet alles
Waaronder het meisje bij de TV
Of die zakken smokkelwaar
Wat deden ze daar nou mee?

Maar het gedans was zeker knap
En de expressies voelden echt
Het grote applaus voor Kiev Ballet
Was dus meer dan terecht

WO-MAN van Golden Palace

WO-MAN: wel of niet los van de traditionele genderrollen?

Wat een rotstreek dat ik als vrouw ter wereld ben gekomen, was een van mijn meest overheersende emoties toen ik de voorstelling WO-MAN van Golden Palace bekeek. De twee actrices, Ritzah Statia en Dionne Verwey, verbeeldden door middel van hun outfits afwisselend wat in de huidige maatschappij wordt gezien als twee mannen, een man en een vrouw, of twee vrouwen. 'Yes' en 'shit' zijn de enige verstaanbare woorden geweest die uit de monden van Ritzah en Dionne zijn ontsnapt. Wel werd er gebruikgemaakt van spraak in televisiefragmenten over de voortplanting van platwormen en slakken, die zowel mannelijke als vrouwelijke lichaamseigenschappen bezitten. 
               Toen een van de twee actrices door de andere in een jurkje en hoge hakken werd gehesen, een schoonmaakmop in handen werd geduwd en al jammerend en wiebelend de weg door de kamer volgde die de man met gemak aflegde, voelde ik me verontwaardigd en opstandig. Maar moet ik niet dankbaar zijn dat ik juist hier en in deze tijd ter wereld ben gekomen? In ieder geval konden de vrouwen, uitsluitend in afwezigheid van de man, ook een goede tijd beleven. Dit keer was de tafel gedekt en werd er een appeltje geschild (symbolisch?). Wel weer heel typisch voor de vrouw. Was dit de intentie omdat iedereen moet kunnen doen wat hij of zij wil, ongeacht biologisch geslacht, of was het niet meer dan een eenzijdige weergave van de werkelijkheid?
               In deze voorstelling werd er goed gespeeld met de verlichting. Wanneer Ritzah en Dionne een man voorstelden werd er gebruik gemaakt van hard, fel licht en zodra ze hun vrouwelijke outfit aan hadden getrokken was het licht zacht en gedempt. De achtergrondmuziek en het gebrek aan woorden maakte de sfeer op het podium wat grimmig en onheilspellend. Als het de bedoeling van deze voorstelling was om het publiek een ongemakkelijk gevoel te bezorgen en aan het denken te zetten, is dat - in mijn geval - absoluut gelukt.

DE VLOER OP – Theaterversie van het TV programma

De improvisatieshow met acteurs Saskia Temmink, Oda Spelbos, Vincent Croiset en Guido Spek onder leiding van Peter de Baan, was erg gevarieerd. Er waren lange scènes met twee acteurs, korte scènes met een acteur, stukken waar Peter vertelde over het acteur-zijn en interactieve momenten waarop het publiek in dialoog mocht gaan met de acteurs.

            De scènes die werden uitgebeeld, waren een weergave van hoe het echte leven er aan toe gaat. Zo voelde ik me tijdens de eerste scène geërgerd om hoe Oda (als rechter) omging met Vincent (als man die zes jaar onterecht vast had gezeten), omdat ik me pijnlijk goed kon voorstellen dat dergelijke oneerlijke situaties daadwerkelijk plaatsvinden. Ook de scène met Saskia (schoolhoofd) en Guido (joviale leraar met pedofiel randje) wekte die afschuw in mij op, maar was daarnaast erg vermakelijk omdat één van de twee steeds een plottwist in het leven riep. Het was steeds maar weer de vraag waar het dit keer heen zou gaan.

            Het mooiste van deze voorstelling zat in de kleine momenten: Vincent die te hulp schoot toen hij zag dat de poot van de tafel die Saskia wilde neerzetten niet goed was uitgeklapt, Oda en Saskia die elkaar een high five gaven na afloop van hun scène, Guido die tijdens een scène leek te struikelen en toen riep ‘je moet die vloer nu echt eens laten maken he!’, of Peter die Vincent vertelde dat hij aan het publiek moest vragen wie hem wilde ontmaagden en Vincents verslagen reactie daarop. Al met al een zeer geslaagde voorstelling dus!