Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.
Afbeelding: mirella emma wil leven

Solo Stories | Emma wil leven

Ik ben dik. Ik ben lelijk. Je moet stoppen met eten. Je mag geen koekje. Waarom eet je nou? Waarom zijn die andere meiden beter en dunner?
Deze gedachten hebben steeds meer jongeren over de hele wereld. Wat begint met een onschuldige gedachte loopt uit tot een eetstoornis.
Zo ook bij Emma. Emma is slim, sportief, grappig… en weegt 40 kilo. Emma wil leven. Volgens haar ouders en de artsen is ze ernstig ziek. En hoewel ze probeert te luisteren naar hun adviezen is er iets dat haar steeds tegenhoudt: de stem van anorexia. Zal Emma ooit weer genezen?

De voorstelling ‘Emma Wil Leven’ wordt gespeeld door Lisse Knaapen. Met humor en verschillende intonatie bracht zij dit heftige (waargebeurde) verhaal op een luchtige manier aan het publiek. Ik heb uiteraard ook van tevoren de documentaire bekeken en je herkent precies in welke periode van het leven van Emma, de voorstelling zich bevindt. De voorstelling raakte mij. In mijn omgeving heb ik namelijk ook verschillende mensen die een eetstoornis hebben overwonnen of die er nog volop inzitten. De voorstelling is een goede weergave van het leven met een eetstoornis, want je ziet waar deze mensen allemaal mee struggelen. Vaak denkt men dat mensen met een eetstoornis zich maar aanstellen of dat zij gewoon zelf beslissen dat zij niet meer willen eten. In de voorstelling komt goed naar voren dat daar veel meer bij komt kijken. De stem in hun hoofd zorgt ervoor dat zij niet goed kunnen functioneren; ze durven niet te eten en moeten zoveel mogelijk bewegen. Met voor de buitenwereld hele kleine muizenstapjes, maar voor hun juist grote stappen, lukt het een deel van de mensen met een eetstoornis om deze te overwinnen. Anderen lukt dit echter niet en zullen helaas komen te overlijden.

De voorstelling werd bezocht door zowel jongeren als ouderen; het is een voorstelling die iedereen raakt. Ook voor Lisse Knaapen is dit een voorstelling die voor altijd in haar hart zal zitten. Daarom heeft zij een paar weken geleden een tattoo laten zetten van een kraanvogel. In 'Emma Wil Leven' kwam de kraanvogel namelijk meerdere malen terug. Ik denk dat deze voorstelling bij het hele publiek nog wel even blijft hangen. Emma Wil Leven maakte namelijk veel indruk op iedereen. Ik heb veel respect voor Lisse Knaapen. Zij vertolkte de rol van Emma namelijk heel overtuigend en luchtig. Iets wat best moeilijk moet zijn bij zo’n heftig verhaal. Iemand uit het publiek bleek Emma echt gekend te hebben en zei tegen de actrice dat zij Emma ook daadwerkelijk een paar keer terugzag in het spel van Lisse. Een groter compliment kun je als actrice niet krijgen.

Afbeelding: JA Mirella

Nasrdin Dchar | Ja

‘Vanavond wil ik het over liefde hebben, maar er zit me iets dwars’. Na zijn succesvolle solovoorstellingen over zijn moeder (Oumi) en over zijn vader (DAD) maakt Nasrdin Dchar opnieuw een persoonlijke voorstelling die echter niet alleen over zijn liefdesleven gaat, maar ook over schaamte, schuldgevoel, cultuurverschillen en daarin ook de nodige humor verwerkt. Dchar speelt in deze voorstelling verschillende personages, bijvoorbeeld zijn vader, Amy en zijn vriend Mike, waarmee hij een reconstructie weergeeft van zijn leven.

In JA schetst Nasrdin Dchar hoe hij verliefd werd op Amy, een meisje uit Brabant die later zijn vrouw zal worden. Maar voor zijn ouders is deze verkering hsoema, een begrip zegt hij, dat je net als gezelligheid niet kunt uitleggen: iets tussen taboe en schaamte in.

Tussen de avond dat Nasrdin zijn vrouw ontmoet in de Marina Bar en de dag dat ze trouwen, zit 15 jaar. Waarom heeft het zolang geduurd als zij bij hun eerste ontmoeting al wisten dat zij de ware voor elkaar waren? Nasrdin Dchar laat in deze voorstelling zien hoe hobbelig het pad van de liefde kan zijn, wat trouwen allemaal teweegbrengt en hoe je uiteindelijk toch ‘JA!’ zegt tegen elkaar.

Maar eerst moet er natuurlijk een aanzoek worden gedaan. Dit deed Nasrdin op een berg in Boeddhapest. Al snel nadat zijn vrouw ‘ja’ had gezegd, hebben zij het over hoe zij de bruiloft voor zich zien. Amy wil geen gescheiden bruiloft en Nasrdin wil geen bruiloft waarop hij zijn vrouw met alcohol in haar handen voor zijn Marokkaanse familie moet vertonen, dat zou hsoema zijn.

Centraal in de voorstelling staat het schuldgevoel: hij wil zijn ouders geen verdriet doen, hij wil een goede moslim zijn en hij wil trouwen met de Brabantse Amy. De cultuurverschillen tussen de Nederlandse Amy en de Marokkaanse Nasrdin zorgen voor veel onenigheid over de invulling van de bruiloft en leidt uiteindelijk tot een tijdelijke beëindiging van hun relatie. Na een jaar komen de twee weer bij elkaar en plannen Amy, die inmiddels volledig is geaccepteerd in de Marokkaanse familie van Nasrdin, en Nasrdin dan toch het langverwachte huwelijk.

Ze werken naar de grote dag toe en plannen alles zorgvuldig. Na een tijdje is het dan eindelijk zo ver: ze gaan trouwen! Nasrdin haalt Amy thuis op met zijn Mercedes. ‘Ik blijf een Marokkaan’ zegt hij. Vervolgens rijden zij samen naar de locatie toe waar de bruiloft zal plaatsvinden. Als ze elkaar het jawoord gaan geven, geeft Nasrdin bij het publiek aan dat hij het moeilijk vindt om het niet tegen een echt persoon uit te spreken, dus vraagt hij het publiek te gaan staan en geven ze elkaar het jawoord. Nasrdin en Amy zijn getrouwd.

Ik vond het een hele goede voorstelling: hij vertolkte de personages op een zeer goede en leuke manier, hij sleepte je mee in het verhaal en liet met wat humor zien wat er allemaal bij het plannen van een huwelijk tussen mensen van twee verschillende culturen komt kijken. Daarnaast was er een goede interactie met het publiek. Nasrdin stelde een getrouwd stel vragen over hun huwelijk en liet het publiek meerdere keren reageren op wat hij vertelde/vroeg. Of ik ervan heb genoten? JA! Het was een geslaagde avond en ik heb zeker genoten.

Pulp Fiction | Nikki de Graaf Company

Dinsdag 16 maart heb ik de voorstelling ‘Pulp Fiction’ bezocht. Dit is alweer het 3e stuk van de getalenteerde choreografe Nikki de Graaf. Samen met haar fantastische dansers van Nikki de Graaf Company (NDG) heeft zij deze voorstelling gecreëerd.

Voordat de voorstelling begon was er eerst nog een voorprogramma en een introductiefilmpje te zien die het publiek alvast enthousiast maakten. Het voorprogramma bestond uit een optreden van de getalenteerde dansers van de Vooropleiding van 24 Dance Centre en een optreden van de geweldige choreografen Kimberly Tummers-Beekhuijzen en Anouk Pleijler, gevolgd door het introductiefilmpje. Daarna was het pauze.

Na de pauze kon het spektakel beginnen. Het publiek liep de zaal weer in, maar wist niet wat hen te wachten stond toen zij tot hun grote verbazing zagen dat de tribune was afgesloten. Toen iedereen weer in de zaal stond begon Pulp Fiction.

Nikki de Graaf haalde voor haar eerdere stukken inspiratie uit bestaande verhalen. Dit jaar besloot zij het anders aan te pakken en wilde zij inspiratie halen uit een film, zo werd Pulp Fiction geboren.

In de voorstelling kruipen de 5 dansers van NDG in de huid van de bekende filmpersonages. Dit deden zij door middel van acteren en dans. Daarbij maakten zij gebruik van o.a. een bewegend decor en verschillende attributen.

Pulp Fiction wordt ook wel een danceventure genoemd. Tijdens de voorstelling wordt duidelijk waarom. Zo werd er bijvoorbeeld een twist contest gehouden waaraan een groot deel van het publiek deelnam. Nadat er een winnaar was gekozen ging de voorstelling weer verder.

Ik heb erg genoten van zowel het voorprogramma, als van Pulp Fiction zelf. Het was een gave belevenis en ik ben blij dat ik deze voorstelling heb bezocht. Ik heb in mijn leven meerdere dansvoorstellingen en dansvoorstellingen met daarin acteerwerk bezocht. Maar van al die voorstellingen vond ik deze toch echt de beste die ik heb gezien. Ik was erg onder de indruk. Complimenten voor de Vooropleiding, Kimberly, Anouk, de dansers van Nikki de Graaf Company en natuurlijk voor Nikki de Graaf zelf. Het was geweldig!

Q4: Quantified powered by ISH

Voor Q4: Quantified werd danseres en choreografe Sarada Sarita geïnspireerd door vogue: een dansstijl die is ontstaan vanuit de ballroom scene. Deze stijl werd internationaal bekend na de vertoning van ‘Paris is Burning’, een documentaire die de New Yorkse ballroom-cultuur in midden en eind jaren tachtig op de voet volgde en vastlegde. Afro-Amerikaanse en transgender gemeenschappen creëerden hun eigen families (houses) en structuren, met een doordachte verkenning van ras, status, geslacht en seksualiteit. Sarada Sarita was een van de mensen die deze dansstijl naar Nederland heeft gebracht. De dansers van deze voorstelling laten specifiek de dansstijl New Way Vogue zien. Deze performance visualiseert, creëert en doorbreekt de structuren en patronen van het dagelijks leven met haar New Way moves, poses en vormen. Spoken word artiest Otion Guillermo Blinker vervult de rol van commentator tijdens deze voorstelling. Dit was een mooie toevoeging aan het stuk.

Vlak boven het podium hangt Moa Holgersson in lotushouding aan haar haar. Hair hanging staat symbool voor connectie, perspectief en dualiteit en laat zien dat je tot alles in staat bent als je de taal van het lichaam spreekt. Na veel draaien en andere cirkelvormige bewegingen, betreden de andere dansers(Carlotta ‘Shiva’ Ippolito, Venla Miila Kaarina Keskinen, Xiomara Virdo van Eendenburg, Mattia ‘Nagato’ Palumbo en Sarada Sarita Keilman) het podium en kruipen naar haar toe. De dansers stellen zich achter elkaar op en maken allerlei bewegingen en vormen met hun armen en handen. Doordat de belichting van voren kwam, ontstonden er schaduwen op de achterwand. Dit gaf een gaaf effect.

Tijdens de voorstelling verdeelden de dansers het podium in vlakken. Dit deden zij door tape op de grond te bevestigen. In elk vlak bevond zich een andere danser, die daar zijn/haar bewegingen uitvoerde. Ook daar ging het voornamelijk om armbewegingen. Op het eind van de voorstelling lieten de dansers ook hun lenigheid zien in die vlakken, zo gooiden ze hun benen in de lucht en namen zij houdingen aan die niet iedereen zo 1,2,3 kan aanleren.

Q4: Quantified is een voorstelling die grenzen overschrijdt. Tegenwoordig wordt de maatschappij altijd maar in hokjes ingedeeld en als je daar dan net buiten valt, dan hoor je er niet bij. Deze voorstelling is gemaakt met als doel het publiek de kracht en inspiratie te geven om buiten de kaders te durven denken. Door dit te doen, zul je uiteindelijk je doelen bereiken.

Ik vond dit een zeer goede voorstelling. Ik heb geen moment gehad dat ik verveeld raakte of afhaakte. Ik was nog nooit naar een vogue-voorstelling geweest en had mij eigenlijk nog nooit in deze stijl verdiept. Het is anders dan andere stijlen, maar toch is het heel indrukwekkend en gaaf om te zien. Vorig jaar ben ik naar de voorstelling Dwang geweest. Persoonlijk vond ik die voorstelling van ISH beter, omdat je daar nog beter het verhaal kon volgen en het een goede indruk gaf van het leven met een dwangneurose. Ondanks dat ik de vorige voorstelling dus beter vond, was ik erg over deze voorstelling te spreken. Ik vond Q4 dan ook heel bijzonder, omdat het een andere dansstijl is dan het gebruikelijke en ze wisten het verhaal goed over te brengen door het plaatsen van de tape. Ik vond het dan ook een sterke voorstelling en ik raad hem zeker aan.

Afbeelding: Mirella-de gemeenschap

Strindberg en Dal van De Gemeenschap

De Gemeenschap 14-12-2018

In deze voorstelling volgen we het repetitieproces van de fictieve theatergroep &Co, die de primeur heeft om in Nederland het door August Strindberg geschreven stuk ‘Dal in de mist’ op te voeren. In dat stuk wordt soldaat Vlado ondergebracht bij moeder Ira en haar dochter Maren. Tijdens het repetitieproces komen er dingen aan het licht. Maar wat komt er aan het licht…?

Tijdens de voorstelling wordt er steeds geschakeld van het stuk dat gespeeld wordt, naar het nu. Zo weet je precies wanneer er gerepeteerd wordt en wanneer zij gewoon met elkaar aan het praten zijn.

De Gemeenschap representeert verschillende #metoo-generaties. Allemaal hebben zij een nare ervaring gehad met de regisseur, waar zij nog nooit een woord over hebben gesproken met elkaar. Tegenwoordig worden in het echte leven steeds meer #metoo-gevallen bekend. Iets wat niet zou mogen gebeuren.

Dal in de mist wordt opgevoerd door een jongere (Henke Tuinstra) en een wat oudere (Monique Kuijpers) actrice en door Barnaby Luke Savage, die te zien zal zijn als soldaat Vlado. Het repetitieproces gebeurt onder leiding van regisseur Dic van Duin en regieassistent Tessa Jonge Poerink.

Vlado is eigenlijk een weerspiegeling van twee personen. Enerzijds de homoseksuele Barnaby, voor wie het heteroseksuele wereldje een vreemd gebied is, en anderzijds Dic, de regisseur.

En dan is er ook nog regieassistente Tessa, die in een monoloog afrekent met de man die zijn functie als regisseur als dekmantel gebruikt voor zijn seksuele drift.

Het is het moment dat de ban definitief gebroken wordt. En wanneer dat gebeurt, is het toch weer Dic, die het laatste woord heeft.

Wat ik goed vond aan deze voorstelling was dat deze voorstelling duidelijk liet zien, dat er over soortgelijke gevallen niet zomaar gesproken wordt. Zeker in het begin werd dit niet gedaan, maar tegenwoordig komen daar steeds meer mensen voor uit en kunnen de daders in sommige gevallen worden aangepakt.

Wel vond ik dat de voorstelling te langdradig was en raakte ik op een gegeven moment wat verveeld en zakte mijn focus daardoor een beetje weg. Ik heb uiteindelijk toch de volledige voorstelling meegekregen en vond het verder een goede voorstelling met goed toneelspel. Het was toch een geslaagde avond.

Laatste Paar Dagen van Kees Hulst & Esther Scheldwacht

THRON van Krisztina de Châtel

In het begin was ik erg verrast omdat ik van te voren me niet had in gelezen en er zonder verwachtingen heen ging. De danseressen, strak gekleed in dezelfde kleding, kwamen een voor een het podium. Wat daarna volgde was gedisciplineerd, ritmisch, verrassend en toen ik mijn gedachten los liet zelf sereen. Met een vreemd gerust gevoel en een beetje uit het veld geslagen stap ik de zaal uit, genoeg om over na te denken. Thron zal nog dagen door je hoofd cirkelen…

Afbeelding: Dora - Thron

DE VLOER OP – Theaterversie van het TV programma

Al jarenlang is het tv-programma De Vloer Op van Human in Nederland een hit. Na eerdere verzoeken om het theater in te gaan, te hebben afgewezen, heeft Peter de Baan nu eindelijk toegezegd. Bij deze voorstelling moeten acteurs in opdracht van Peter, improvisatiescènes opvoeren. De improvisaties zijn vaak geestig, ontroerend, herkenbaar of confronterend. Wie deze acteurs zijn, verschilt per show. In het uitverkochte Cultura kon je de volgende acteurs/actrices verwachten: Guido Spek, Vincent Croiset, Saskia Temmink en Oda Spelbos. Naast het leiden van de improvisaties ging Peter de Baan ook verder in op het vak van acteur. Kortom: een unieke belevenis.

Bij De Vloer Op krijg je een voorstelling te zien waarin acteurs/actrices steeds een improvisatieopdracht krijgen van Peter en die dan vervolgens alleen of samen opvoeren. Zo kreeg Vincent bijvoorbeeld de opdracht om aan het publiek te vragen of iemand hem wilde ontmaagden. Ondanks dat hij het ongemakkelijk vond om te moeten doen, wist hij dit toch op een grappige manier te vragen. Met de woorden “Ik zie wel wie er knipoogt en mij na afloop wil ontmaagden” eindigde hij zijn improvisatie. Bij de improvisaties mochten de acteurs gebruik maken van verschillende attributen. Die lagen verspreid op een tafel of hingen aan een kledingrek. Ook mochten zij gebruik maken van stoelen en tafels die in de coulisse stonden. Als zij de attributen klaar gingen zetten hoorde je hoe het bekende ‘De Vloer Op’-liedje door de speakers klonk. Tijdens de improvisatie zelf, was het doodstil in de zaal en hoorde je alleen de acteurs praten. Was een improvisatiescène voldoende, dan sloot Peter de improvisatie af met zijn befaamde woorden “oké, tot hier!”. Het was dan tijd voor de volgende improvisatie.

Ik vond het een hele leuke voorstelling, omdat je als publiek werd meegesleurd in de improvisaties. Je zag hoe de acteurs van een opdracht, een scène wisten neer te zetten. Dit was interessant om te zien. Je merkte hoe de acteurs “ja” tegen elkaar zeiden. Hiermee wordt bedoeld dat de acteurs mee gingen met het verhaal van de ander. Zo kon een stuk ineens een onverwachte wending krijgen, doordat de tegenspeler niet de verwachte antwoorden gaf en de ander hier weer op moest reageren. Daarnaast kon het publiek vragen stellen aan Peter en de acteurs. Hier werd dan ook gebruik van gemaakt; mensen stelden vragen of vroegen zelf om tips om beter te worden in het acteren. Zo ontstond er een nog grotere interactie met het publiek.

Ik zou deze voorstelling iedereen aanraden, omdat het elke avond een verrassing is wat je te zien krijgt en je zo meer te weten krijgt over het vak acteur. Daarnaast vind ik het ook een aanrader, omdat het, naast dat het vol humor zit, ook serieuze scènes bevat. “Oké, tot hier!”, ga nu maar snel uw kaarten bestellen en beleef een bijzondere avond.