Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Zoetstof

Zoetstof, lekker zoet alleen soms geeft het een wat bittere nasmaak. Wees er dan ook voorzichtig mee, want het is al snel meer dan genoeg.

Wanneer ik er zo over nadenk is de titel van deze voorstelling eigenlijk wel toepasselijk. Het hangt tussen een familiekomedie en familietragedie in. Een paar houten planken, een bank, een tafel en een flinke fles jenever niet te vergeten.. alleen dat is al voldoende voor de jongens van de Vlieg om een mooie voorstelling neer te zetten. De miscommunicatie en moeizame verhoudingen tussen de drie broers zorgen voor pijnlijke maar tegelijkertijd grappige momenten. Het laat ook zien hoe ieder op eigen (onhandige) wijze zijn hoofd boven water probeert te houden, ieder een eigen overlevingsstrategie.

‘Wat valt hier nou te winnen’ was een vraag die regelmatig terugkwam. Misschien een vraag om eens wat vaker bij stil te staan…

Zoetstof is zo’n voorstelling waar je zelf ook niet helemaal zonder kleerscheuren vanaf komt, mits je ervoor open staat. Alsof er toch iets blijft zitten knagen, alleen is het aan ieder voor zich om er precies de vinger op te leggen. Niks om bang voor te zijn hoor, want wat mij betreft smaakt dit juist naar meer!

Ma

Op een doodgewone dag stap je, sportief gekleed, de deur uit om je gebruikelijke rondje te gaan hardlopen. Het gaat lekker,  je steekt over, langs het park, dan rechts de bocht om tot je bij het plein aankomt waarna je alleen nog maar hetzelfde stuk terug hoeft te rennen. De ronde zit precies in je hoofd, alleen vandaag is het anders. Aangekomen bij het plein sta je ineens puffend om je heen te kijken. Verdwaasd, verdwaald , vervreemd in je eigen stad.
Deze scene uit de film ‘Still Alice’ bleek de ultieme nachtmerrie te zijn voor Eric Corton, op het toneel staande in de rol van Hugo Borst.
Het stuk laat zien hoeveel frustratie, wanhoop en machteloosheid het met zich mee brengt wanneer meneer Alzheimer op bezoek komt en je plots mantelzorger bent van je eigen dementerende moeder.
De grote stapels papieren op het toneel zouden symbool kunnen staan voor een slecht functionerende bovenkamer, waardoor lezen, boodschappenbriefjes maken, een naam opzoeken, of een gedicht onthouden onmogelijk wordt gemaakt. Evengoed zou het een verwijzing kunnen zijn naar de ontzettende lap tekst die Eric Corton in zijn hoofd heeft moeten stampen. Wat een kunst.
In een anderhalf uur lange monoloog kruipt hij zowel in de rol van de zoon als de moeder, ‘Ma’.  Hij speelt alsof hij nooit anders heeft gedaan, tot het Rotterdamse accent aan toe. En misschien is dat juist hetgeen wat dit toneelstuk bijzonder maakt.
Het verhaal zelf is niet zo interessant, maar het inlevingsvermogen en acteerwerk doet het hem.
Of het net zo boeiend was geweest wanneer niet Eric Corton daar stond te stralen, maar een minder bekende Nederlander, is echter de vraag. Gelukkig mag dat antwoord gewoon schuldig blijven.

Liefhebben

Wat is liefhebben?
Onder het mom van ‘less is more’  staat Laura van Dolron in haar jogging outfit rustig toe te kijken hoe haar publiek de zaal binnenloopt en plaatsneemt.
De lichten dimmen, het geroezemoes neemt af en Laura, nu in de spotlight, kan haar verhaal beginnen.
Wat is liefhebben?
Met humor en diepgang wordt de ene na de andere situatie geschetst waaruit blijkt wat het volgens Laura betekent om (onvoorwaardelijk) lief te hebben, of juist niet.
Ook klinkt er af en toe ook een wat sombere ondertoon door in haar verhaal. De dood en de liefde blijken namelijk regelmatig elkaars buurt te vertoeven.
Wat is liefhebben?
Uit het verhaal van Laura lijkt liefde teder, vriendelijk, en volhardend te zijn. Zou liefde echter ook niet gewoon uit pijnlijke situaties, ruziënde mensen, miskramen en neerstortende vliegtuigen kunnen bestaan? Hoe anders kan het onvoorwaardelijk zijn? Hoe kunnen liefde en voorwaarden nu samen gaan?

Het is stil in de zaal. Zo stil dat je niet weet of iedereen nu gewoon in slaap is gevallen of juist nog aan Laura’ s lippen hangt.  Maakt het eigenlijk uit? Maakt het uit of er nu iemand opstaat om zijn telefoon te halen, of er iemand wordt uitgescholden of dat er een staande ovatie aan het einde van de voorstelling wordt gegeven? Is dat niet de paradox? Is dat niet onvoorwaardelijk liefde? Dat alles gewoon kan gebeuren, en dat ideeën gewoon kunnen verschillen?
Zelf kijken!

 

De Notenkraker

Terwijl het applauserende publiek langzaam weer tot stilte komt verandert de dansvloer binnen korte tijd in een heus winters landschap. Er dwarrelen kleine sneeuwvlokjes naar beneden en op de achtergrond klinkt het liefelijke gezang van een kerstkoor.  Clara en haar geliefde prins, de tot leven gekomen Notenkraker, hebben zojuist spectaculair stukje ballet laten zien. 
Veel tijd om hierbij stil te staan is er echter niet want het duet loopt direct over in de dans van de sneeuwvlokken.
Eigenlijk illustreert dit ook precies het verloop van de gehele voorstelling. De variëteit aan melodieën en de levendigheid op de dansvloer is soms bijna niet te overzien, laat staan bij te benen of te verwerken. Toch is de oplossing hiervoor eenvoudig; niet nadenken, niet proberen te begrijpen, maar overgave, beleven en opgaan in het sprookje.
Zo voerde de droom van Clara in een razend tempo van Spanje, Arabië, China tot Rusland aan toe. Ieder land haar eigen dans, haar eigen kostuums en natuurlijk de muizen die door het hele stuk heen krioelden.   
Voor wie het sprookje van E.T.A Hoffmann niet kent lijkt de voorstelling soms bijna meer een Hersenkraker dan Notenkraker te worden, maar ondanks dat blijft het prachtig om naar te kijken.

Neelie!

Ze staat vlak naast me. Het typische, strakke mantelpakje, de felrood gelakte nagels, het keurige  kapsel en haar luide stem die door de zaal schalt. Nadat ze vol overtuiging haar standpunt heeft gemaakt trippelt ze weer hakje voor hakje het trapje af, de theatervloer op.
Hoe goed de 6 mannen om haar heen ook hun best doen om hun beste toneelspel neer te zetten, Carine Crutzen in de rol van Neelie Smit Kroes steelt toch de show.
Wat we zien is een vrouw met een (tunnel)visie. Een vrouw met een voorliefde voor politiek, macht, status, mannen en aandacht. Een vrouw die, zogenaamd in het belang van heel liberaal Nederland, vooral zichzelf wil laten gelden.
Tegelijkertijd is er vanaf het allereerste moment een grote angst en kwetsbaarheid zichtbaar. Bang om de controle te verliezen, bang om haar eigen gevoelens onder ogen te komen en bang om niet goed genoeg te zijn in de ogen van haar vader. Soms is het bijna aandoenlijk om haar eenzame strijd tegen zichzelf en het verleden op het toneel te zien.
Dit is niet de enige paradox in de voorstelling. Zo simpel als het decor namelijk is, zo ingewikkeld en ingenieus zitten de scènes in elkaar. In een razendsnel tempo, maar tegelijkertijd in een 2 uur lange zit wordt het publiek meegenomen in het leven van Neelie. Tijd om te ontspannen is er niet, maar tijd voor werkelijk verdieping is er ook niet. Het is vooral volle gas vooruit, zoals mevrouw Kroes het had gewild.
Naast een scherpe blik en constante aandacht wordt er ook een behoorlijk beroep gedaan op de voorkennis en politieke interesse van de kijker. Dit maakt het geheel tot een pittige voorstelling, passend bij het pittige karakter van Neelie zelf.