De Notenkraker

Terwijl het applauserende publiek langzaam weer tot stilte komt verandert de dansvloer binnen korte tijd in een heus winters landschap. Er dwarrelen kleine sneeuwvlokjes naar beneden en op de achtergrond klinkt het liefelijke gezang van een kerstkoor.  Clara en haar geliefde prins, de tot leven gekomen Notenkraker, hebben zojuist spectaculair stukje ballet laten zien. 
Veel tijd om hierbij stil te staan is er echter niet want het duet loopt direct over in de dans van de sneeuwvlokken.
Eigenlijk illustreert dit ook precies het verloop van de gehele voorstelling. De variëteit aan melodieën en de levendigheid op de dansvloer is soms bijna niet te overzien, laat staan bij te benen of te verwerken. Toch is de oplossing hiervoor eenvoudig; niet nadenken, niet proberen te begrijpen, maar overgave, beleven en opgaan in het sprookje.
Zo voerde de droom van Clara in een razend tempo van Spanje, Arabië, China tot Rusland aan toe. Ieder land haar eigen dans, haar eigen kostuums en natuurlijk de muizen die door het hele stuk heen krioelden.   
Voor wie het sprookje van E.T.A Hoffmann niet kent lijkt de voorstelling soms bijna meer een Hersenkraker dan Notenkraker te worden, maar ondanks dat blijft het prachtig om naar te kijken.

Neelie!

Ze staat vlak naast me. Het typische, strakke mantelpakje, de felrood gelakte nagels, het keurige  kapsel en haar luide stem die door de zaal schalt. Nadat ze vol overtuiging haar standpunt heeft gemaakt trippelt ze weer hakje voor hakje het trapje af, de theatervloer op.
Hoe goed de 6 mannen om haar heen ook hun best doen om hun beste toneelspel neer te zetten, Carine Crutzen in de rol van Neelie Smit Kroes steelt toch de show.
Wat we zien is een vrouw met een (tunnel)visie. Een vrouw met een voorliefde voor politiek, macht, status, mannen en aandacht. Een vrouw die, zogenaamd in het belang van heel liberaal Nederland, vooral zichzelf wil laten gelden.
Tegelijkertijd is er vanaf het allereerste moment een grote angst en kwetsbaarheid zichtbaar. Bang om de controle te verliezen, bang om haar eigen gevoelens onder ogen te komen en bang om niet goed genoeg te zijn in de ogen van haar vader. Soms is het bijna aandoenlijk om haar eenzame strijd tegen zichzelf en het verleden op het toneel te zien.
Dit is niet de enige paradox in de voorstelling. Zo simpel als het decor namelijk is, zo ingewikkeld en ingenieus zitten de scènes in elkaar. In een razendsnel tempo, maar tegelijkertijd in een 2 uur lange zit wordt het publiek meegenomen in het leven van Neelie. Tijd om te ontspannen is er niet, maar tijd voor werkelijk verdieping is er ook niet. Het is vooral volle gas vooruit, zoals mevrouw Kroes het had gewild.
Naast een scherpe blik en constante aandacht wordt er ook een behoorlijk beroep gedaan op de voorkennis en politieke interesse van de kijker. Dit maakt het geheel tot een pittige voorstelling, passend bij het pittige karakter van Neelie zelf.