Afbeelding: Roos - Eenzame Begeerte

Eenzame Begeerte

Binnengekomen in de zaal werd ik overvallen door een overweldigende stilte. Het was alsof de spanning van het stuk al in de lucht hing. De man en de vrouw stonden al op het podium en keken binnenkomend publiek allemaal minstens twee keer recht in de ogen aan. Na de eerste zin stopte de woordenstroom niet meer. Vijf kwartier heb ik met bonzend hart en open mond naar de kunstenaars op het podium gekeken. Ik moest mezelf regelmatig eraan herinneren dat ik moest ademhalen. De vele dialogen smolten samen tot een kleurrijke film die zich in mijn hoofd afspeelde. De plotselinge liefde die door de jaren plaats maakte voor wederzijdse afhankelijkheid. Het roze veulen en de blauwe palmbomen werden meesterlijk betrokken bij het spel en stonden, bizar genoeg, op de perfecte plek voor het verhaal. Ik weet het wel; ik hoef niet meer naar de bioscoop voor een emotionele achtbaan.