Cookies Wij gebruiken cookies om de website optimaal te laten functioneren en om in te spelen op de informatiebehoefte van onze bezoekers. Door gebruik te maken van onze website stemt u in met het plaatsen van cookies. Lees meer hierover in onze privacy- en cookieverklaring.

Solo Stories | Emma wil leven

Stemmen
Ze klinken in je hoofd
Je eigen stem?
Of toch die van anderen?
Je eigen wil?
Of toch alles aangepast aan de ander?
Controle!
Je hebt controle
Je moet controle hebben!
Zoveel dat je haar juist verliest.
Je pakte haar te stevig vast.
Maar hoe kon het nou?
Het enige wat je hoefde te doen was je best.
Zo simpel is het.

Vastgebonden eindig jij
Maar je was al vastgebonden in het begin
Je hield je steeds meer vast
In opoffering voor je vrijheid
Maar je durfde en kon de vrijheid niet aan
Je was en bouwde je eigen gevangenis

Stemmen
Luider harder
Geluiden
Microfoons
Soms valt er eentje om
Of gooi je er mee

Emotie
Hele zaal stil
Kippenvel
Niet alleen mijn eigen
Jouw gevoel
Jouw emotie
Voel alle emotie en energie
Van de hele zaal
Van mijn kruin tot aan mijn tenen

Want jij huilt, schreeuwt,
Je hebt het hele verhaal uitgebeeld.

Stemmen
Veroordelend
Zelfhaat
Harder
Beter
Meer

Hulpeloze ouders
Liefde
Ze willen je helpen
Dwang
De wereld om je heen
Weerspiegelt hoe je met jezelf om gaat
Zelfhaat

Je zit vast in je eigen web
Van luide stemmen
Onder de weerspiegeling van jezelf
Je kan niet meer los

Ik herken ze, die stemmen
Ze egoën in ieder van ons
Beter, mooier, harder, meer
en als je meer hebt nog een keer

In de voorstelling ontbreekt een stem
Die ik in mijn eigen leven gelukkig herken
Door alle stemmen heen
Je zou haar liefde kunnen noemen
Zelfliefde
Ze fluistert:

Beter bestaat niet
Want het is goed
Zoals het zijn moet..

Dit theaterstuk was echter, veel meer dan op haar best...
Net als haar actrice

Sprakeloos liep ik de zaal uit
en woorden schieten te kort

Maar van de stem waar ik mij tijdens dit schrijven op focus
Hoef ik niet harder meer mijn best te doen,
dan dit..

Nasrdin Dchar | Ja

Op vrijdag 26 april bezocht ik samen met vriendin Vanity de voorstelling: “Ja” van Nasrdin Dchar.

Deze voorstelling gaat over het aanstaande huwelijk met zijn vriendin Amy, die van Nederlandse afkomst is. Terwijl Nasrdin Dchar een Marokkaanse afkomst heeft. Hij vertelt, tegen welke cultuurverschillen en dilemma’s je bij een trouwerij dan aan loopt.

De voorstelling begint met de geschiedenis verhalen van de voorvaderen van Nasrdin en zijn aanstaande Amy en hoe deze elkaar hebben ontmoet. Dat wordt uitgebeeld op een wit doek met donkere schaduwfiguurtjes, die Nasrdin zelf beweegt vannachter het doek. Een creatieve opening. Erg orgineel, maar zelf vind ik het wat langdradig om naar te kijken en voegt het niet zoveel toe, maar dat is echt iets persoonlijks.

Dan komt Nasrdin achter het doek vandaan te voorschijn en omschrijft hij, hoe hij Amy heeft ontmoet in de Marina bar.

Wat Nasrdin in zijn voorstelling bijzonder goed doet, is dat hij niet alleen vertelt, maar dat hij ook de rollen van de mensen om hem heen, bijzonder goed speelt. Hij schakelt binnen enkele seconde over van rol en stem. Zonder te vertellen, wie hij speelt, heb je gelijk door, wie wat aan het vertellen is. De zaal is uitverkocht en zit bomvol. Toch geeft Nasrdin aandacht aan het gehele publiek. Hij stelt het soms vragen, ook persoonlijk en hij betrekt ook het hoge balkon, door daar geregeld even naar toe te kijken. Allemaal super knap!

15 jaar na de eerste ontmoeting met zijn Amy gaat Nasrdin pas trouwen en hij voelt zich hier schuldig over, dat het zolang had geduurd. Eigenlijk mag hij van zijn ouders niet eens een relatie hebben met een Nederlandse vrouw, die geen moslim is, maar zolang hij niet zijn hele hart zou geven, vond zijn vader het goed. Maar hoe doe je dat? Niet je hele hart geven, als je verliefd bent? 
Achteraf wist vader stiekem ook altijd al, dat Nasrdin verliefd was en niet meer te redden. Maar relaties met een vrouw van een ander geloof en andere cultuur, dat is moeilijk. Want je hebt verschillende normen, waarden en gewoontes en hoe ga je je kinderen, jouw cultuur en geloof doorgeven, als je vrouw er anders over denkt?

Wat Nasrdin erg goed doet, is cultuurverschillen uitleggen, waar je nooit bij stil hebt gestaan. In mijn omgeving kom ik geregeld mensen tegen, van Marokkaanse afkomst. Ik ben met ze opgegroeid, heb met ze op school gezeten, of samengewerkt of geef er nu les aan. Dus ik ben al bekend met veel van die cultuurverschillen. Toch heb ik er nooit bij stil gestaan, hoe ingewikkeld een bruiloft kan zijn , tussen een Nederlandse en iemand van Marokkaanse afkomst.

Zo legt Nasrdin het begrip 'Hsoema' uit. Dit is iets wat bijna niet uit te leggen valt. Net als wat voor Nederlanders 'gezellig' is. Dat kunnen we ook niet uit leggen aan buitenlanders. Alleen is 'Hsoema' dus bepaald niet gezellig. Het is een woord wat staat voor iets als 'schaamte' en 'taboe'. Zo is het Hsoema om met je ouders en het hele gezin naar zoenende mensen te kijken op tv. Je zus probeert dan zo snel mogelijk de tv uit te krijgen, wat net op dat moment niet lukt en moeder doet net alsof er niets aan de hand is en bied je nog snel een kopje thee aan. Zoenen en intimiteit, doe je niet waar je ouders bij zijn.

Dit vormt natuurlijk een probleem op de bruiloft. Want Nederlanders willen kussen bij het 'ja-woord'. “Kan ik je dan niet gewoon een kusje op het voorhoofd geven?” stelt Nasrdin voor.

Zoenen bij het ja-woord kan niet omdat hij zich druk maakt over familie, die zich druk maakt over wat andere familie er wel niet van moet denken... Maar leg dat maar eens aan Nederlanders uit.
“Nou kus de gene die naast je zit en je niet kent maar eens vol op z’n mond, nu!” stelt de caberatier voor. Niemand doet dit, want dat voelt toch gek en raar. Zo voelt het ook voor een Marokkaan, om te zoenen op zijn bruiloft waar familie bij is.

Niet je hele familie uitnodigen op je bruiloft is ook weer Hsoema. “Maar je kan er toch gewoon over praten?” is ook een typisch Nederlandse opmerking als antwoord, op al deze dillema’s. Maar dat is precies het probleem en iets wat dus niet kan! Praten is iets Nederlands..

Nsardin doet wel aan seks voor het huwelijk, want hij woont zelfs al jaren samen. “Maar dat mag toch ook niet?” Is een vraag van zijn Brabantse vriend, die hij erg goed naspeelt inclusief foutloos Brabants accent en een biertje. “Nee, klopt maar zolang niemand het ziet en je er niet over praat vormt dat niet zo’n probleem..”

Amy wil graag dat haar vrienden alcohol kunnen drinken op hun bruiloft en Amy rookt ook wel eens. Maar alcohol op de bruiloft kan Nasrdin natuurlijk ook niet aan zijn familie uitleggen.

Uiteindelijk wordt de bruiloft afgeblazen. Er zijn te veel moeilijke verschillen, die ze jarenlang niet hoefde te bespreken omdat ze “het allemaal gewoon konden doen” maar die met een bruiloft wel opeens bespreekbaar moesten worden. 
Nasrdin is weer vrijgezel en leeft er op los. Ook dit mag niet. Maar wat moet je met al die gevoelens? En wat moet je met jezelf schuldig voelen en al die schaamte? 
Altijd het gevoel hebben dat je iets grandioos fout doet en dat er iemand mee kijkt. Terwijl er niemand mee kijkt. Ja, misschien je ouders of God...
En dan zullen politici nu wel over hem zeggen: “Zie je wel, je erkent dat je uit een belachelijke cultuur komt.” “Maar ik kom uit een prachtige cultuur” Hij probeert zijn prachtige cultuur mee te nemen naar dit land, maar hoe?

Uiteindelijk komt hij tot 1 conclusie: hij wil alleen maar Amy. Ook al is het soms moeilijk. Ze praten veel en soms moet het moeilijk zijn. Bij het ja-woord, doe hij niet alleen de gelofte aan zijn aanstaande Amy, maar mag het hele publiek gaan staan, om ja te zeggen, tegen de verschillen, om zo samen verder te kunnen leven.

Het was prachtig. De gehele voorstelling heb ik heel veel ja geknikt. Ik herkende niet alleen de verschillen van de Marokkaanse/moslim en Nederlandse cultuur. Maar gezien ik zelf ook een beetje uit het Christelijke wereldje kom, zag ik daarin ook veel overeenkomsten: bijvoorbeeld het niet over alles kunnen praten en de taboes.

Je voelt Nasrdin's pijn, passie en trots op zijn afkomst en cultuur. Maar ook graag mee willen gaan in de Nederlandse cultuur en naast zijn familie ook graag zijn vrouw tevreden willen stellen. Verder confronteert hij ons met onszelf. Zo denken wij zelf niet moeilijk te zijn, in onze regels, gebruiken, gewoontes en cultuur. Maar (bijna) elke Nederlander wil kussen op z’n bruiloft en vele Nederlandse vrouwen willen dat je bruidegom de jurk nog niet ziet voor de bruiloft, bij hun ouders slapen voor de grote dag en opgehaald worden uit het ouderlijk huis. “Waarom?” “Ja nou ja dat hoort gewoon zo..”

Er waren ook grapjes in de voorstelling maar het was vooral een goed verhaal, in relatief weinig woorden, is er ontzettend veel verteld. Ik kreeg kippenvel en zelfs enkele momenten tranen.

In het gastenboek mochten we nog iets leuks zetten. Net als bij een echte bruiloft. Het enige woord, wat ik uit kon brengen na zo’n geweldige voorstelling was: “Ja!”

Turks Fruit met Chris Peters, Bart Klever, Ali Zijlstra en Debbie Korper

Seks

Dat is het eerste waar je aan denkt bij Turks fruit. Of tenminste, ik wel.
Ik heb het boek niet gelezen. Ik heb de film niet gezien. Het enige wat ik over dit verhaal wist, was dat over seks zou gaan. Maar: Hallo, we zitten in een theater! Ik ga toch niet naar een live seksvoorstelling kijken, mag ik hopen?

Zoals een professioneel theaterkijker betaamd, had ik natuurlijk even het boek kunnen lezen van te voren of de film kunnen bekijken. Maar zoals dat gaat met mensen die zichzelf druk noemen, daar heb ik geen tijd voor gevonden. Wel besloot ik naar het inleidende voorwoord te luisteren, vooraf aan de voorstelling. Hierin werd duidelijk dat bij dit stuk het verhaal van: Olga, de vrouw in Turks Fruit, meer naar voren zou komen, in plaats van, alleen het verhaal van een lustige kunstenaar genaamd Erik, die een vrouw aanbidt. Dit gaf achteraf gezien, het verhaal ook een extra dimensie en diepgang in plaats van dat het alleen over seks, vieze termen, onbeschofde taal en aanbidding van een vrouw zou gaan. Eigenlijk is dit een feministisch geëmancipeerd stuk geworden. Dit maakte het verhaal zeker mooier en diepgaander, maar persoonlijk valt het mij op, dat er de laatste tijd wel heel veel van dit soort feministische geëmancipeerde theaterstukken zijn, gerelateerde aan het metoo onderwerp. Dit terwijl er in het voorwoord werd gezegd, dat het stuk tijdloos zou zijn. Blijkbaar willen we in deze tijd, als vrouw toch wel heel graag laten zien dat we gelijkwaardig zijn aan de man, terwijl ik juist denk: als je jezelf echt gelijkwaardig voelt, hoeven we dat ook niet meer te bewijzen. Maar goed voor dit stuk was dat zeker mooier. Anders zou het een stuk worden vol seks en viezig gepraat over het vrouwenlichaam als object. Maar dat kan natuurlijk niet meer in 2019.... Alhoewel.. Je zou er JUIST wel heel veel aandacht van de pers van krijgen als je het wel doet in deze tijd, haha!

Het decor ziet er uit, als het leefgebied van een echte kunstenaar inclusief bed en wc. Het is er druk, rommelig en erg creatief. Ook wordt de rechterhelft van het decor gebruikt als woonkamer van de ouders van Olga. Van alle materialen en objecten die er staan wordt wild gebruik gemaakt. Seks vindt het de gehele voorstelling (gelukkig) niet plaats. Wel wordt alles tot in de details beschreven, uitgebeeld en uitgespeeld, soms in ondergoed en met veel gezichtsuitdrukkingen, zonder gene. Er waren wat momentjes dat ik er wat rode wangentjes van kreeg en even niet wist waar ik kijken moest.

De kunstenaar en zijn vriendin zijn suuuuper verliefd en leiden een lustig liefdevol leven. Erik is erg succesvol. Zij besluit na een zwoele verliefde zomervakantie waarin haar ouders weg zijn, spontaan bij hem in te trekken en meldt dat door middel van een briefje aan haar ouders, wat voornamelijk haar moeder niet zo waardeert. Haar moeder lijkt kunstenaars niet goed genoeg te vinden voor haar dochter. Moeder lijkt meer om status te geven, geld, vastigheid, aanzien. De dochter heeft een betere band met haar vader. Die haar ook wel vreselijk mist als ze uit huis is, maar die zijn dochter al het geluk van de wereld gunt en zijn nieuwe schoonzoon wel een coole kerel vindt. Het huwelijk van de ouders is niet best. Moeder zegt op z’n zachts gezegd niet veel aardige dingen over vader, wat betreft zijn uiterlijk, als ook zijn carrière. Vader is een grappige man. Uiteindelijk wordt vader ziek en sterft hij. Olga is erg verdrietig.

Op de begrafenis van vader verschijnt er opeens een rijke familievriend, waar Erik erg jaloers op reageert. Wat het gekke is aan deze familieman, is dat het dezelfde acteur is als de vader die net is overleden. Dit maakt het stuk erg verwarrend. De familievriend lijkt eerst de nieuwe liefde te worden van moeder. Hij is een rijke zakenman met status. Maar uiteindelijk gaat Olga juist vreemd met deze man, voor het raam van Erik, met moeder in de auto. Het is erg vreemd om Olga te zien zoenen met zo’n oude man (ik voel medelijden met de jonge actrice) die eerst nog haar vader was..

Het jonge stel gaat uit elkaar, omdat zij zich niet echt gezien voelt, voor wie ze nou werkelijk is. Ze wordt alleen aanbeden als een soort godin, maar er lijkt geen aandacht voor haar kwetsbare menselijke kant. Uiteindelijk wordt Olga ook ziek en wil ze Erik weer zien. In zijn boek overlijd zij. Dat is een wraakactie van de schrijver, hoorde ik bij het voorwoord en de echte ex van Wolters schijnt hier erg boos om te zijn geweest. In het toneelstuk worden alle gebeurtenissen door de acteurs met elkaar besproken en verteld. Zo kan je horen hoe de hoofdpersonen zelf terugkijken op hun gebeurtenissen en keuzes. 

Het is een stuk vol lust en grappen maar zit er een droevig gedeelte in, waarin ik een man in het publiek zelfs wat traantjes zie wegpinken. De acteurs zijn STEENgoed in zowel het inleven in de rol, als hun onthouden van ellenlange teksten. Ook zijn ze SCHAAMTELOOS. Diep respect voor de acteurs en hoe ze dit neer hebben weten te zetten.

Laatste Paar Dagen van Kees Hulst & Esther Scheldwacht

Samenvatting verhaal:
Een oude, stervende, zieke, eenzame man in een ziekenhuisbed en een wat jongere verpleegster. Niet echt de setting om een publiek urenlang te vermaken. Toch lukt het ze aardig.
Je ziet hoe de elkaar langzaam leren kennen, vervolgens openhartig hun levensverhaal delen en zo komt ze dichter tot elkaar en slaat er een vonk over, die vooral zij niet had zien aankomen. Ze worden verliefd. Juist omdat het niet kan. Want zij is getrouwd en hij gaat dood. Toch genieten ze zo, van zijn laatste paar dagen. Hij geeft haar levenslessen mee. Ze dansen, ze genieten van elkaar en zijn helemaal zichzelf open en bloot. Zowel letterlijk als figuurlijk.
Het is eerlijk, het is echt. Het is mooi, maar niet mooier gemaakt dan het is. Het is puur; Het echte leven.
Een verhaal over ziekte, lijden, pijn maar ook heel veel gein en lol. Een verhaal met levenslessen, gênante momenten, hallucinaties, even los van de tijd, kneuterigheid, koetjes en kalfjes, maar ook zoveel diepgang en grapjes.
Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, vanuit de ervaringen van een longarts.

Na het stuk, vroeg ik aan de spelers (en maakster)Esther Scheldacht en Kees Hulst, wat volgens hen de belangrijkste boodschappen waren van dit verhaal:
-Geen soort liefde op aarde, is ooit verkeerd.
-Wees dapper
-Haal eruit wat er in zit

Wat vond ik van het verhaal:
Het publiek wat in de zaal zat, was voornamelijk, een wat ouder publiek. De spelers waren ook wat ouder. Persoonlijk vond ik de grapjes in het stuk een beetje flauw en zo meerdere jongeren, met mij, bleek achteraf in onze nabespreking.
Het oudere gedeelte van de zaal lag echter helemaal dubbel om de grappen en grollen.
Ik moest af en toe wel lachen, maar dat was dan meer om de ontzettend originele soorten lachen, die ik om mij heen aanschouwden en die soms echt om te gieren waren.
Het verhaal was echt en puur, maar ik heb wel vaker, films gezien of verhalen gelezen over de dood. Ook ben ik in zowel werk als privésituaties regelmatig in aanraking geweest met mensen die op sterven lagen, al dan niet, in een ziekenhuisbed. Ik vond het stuk daarom niet heel erg spannend. Ik heb mijn eigen dood, al vaak overdacht en ook weet ik voor mezelf ,wat ik uit dit leven wil halen. Ik ben door dit stuk daarover niet opeens aan het denken gezet of ergens anders tegenaan gaan kijken. Ook vond ik het stuk nogal sloom gaan. Een beetje aangepast aan het tempo van het publiek… (sorry voor de belediging aan de oudere lezers van dit stuk) Als je wat ouder bent, word je nou eenmaal wat slomer.
Maar ik denk dat het ook een ander soort, generatie dingentjes is; Wij, jongeren in de snel veranderde mediawereld van nu, worden graag de gehele dag geprikkeld. Alles moet snel, flitsend, spannend, avontuurlijk. Mijn brein valt in slaap van het toekijken naar een “gewoon alledaags gesprek”. Maar goed, dat had ik natuurlijk ook kunnen zien, als een uitdaging voor mezelf en mijn brein.
Eigenlijk was dit stuk dus vooral een les geduld en “zijn in het moment” zonder met mijn gedachten af te dwalen naar de spannende verhalen in mijn eigen hoofd of naar mijn telefoon. Beide is gelukt. Wat dat betreft toch best knap, van die oudjes!

WO-MAN van Golden Palace

Vandaag kon je uit de kast komen.
Er bleken meer mensen in een kast te zitten of te hebben gezeten dan dat je je in eerste instantie bij coming-out day voorstelt.
In vele vormen.
Het is natuurlijk belachelijk dat daar een dag voor nodig is.
Maar zo ben ik nu wel bekend geworden met allerlei begrippen van sexualiteit.
Het ging vandaag over de strijd. De strijd voor homosexualiteit.
De strijd voor acceptatie van genderkeuzes.
De strijd voor Christen-sexualiteit,
en dan met name VOOR het huwelijk
want helaas ook dat blijkt een taboe in Ede en moet openlijk bespreekbaar worden.

De kast,
Het is er oorlog.
Strijd.
Je wil er niet in.
Toch zaten we er misschien ooit wel allemaal.
 
Maar aan de mensen die er deze avond bij waren lag het niet.
Er werd niet in hokjes gedacht.
De mind-en waren open.
 
Misschien bouwen we zelf wel de grootste kast om ons heen,
waar we ons veilig voelen.
Maar ook zo alleen.
De oordelen van de wereld.
Jezelf laten zien.
Niet voor iedereen even makkelijk misschien.
 
Sommigen schreven er over,
Anderen presenteerden het,
Door storytelling, rap en zang.
Het was een avond waar ik zo vaak naar verlang.
Een avond vol creativiteit
en diversiteit

Toen kwamen de dames van de voorstelling: Golden Palace ook nog uit hun kasten,
Ze haalden ook letterlijk alles voor ons uit de kast.
 
Van de platwormen, slakken en andere enge beesten waar de filmpjes over gingen heb ik niets onthouden.
Het was immers geen dierendag (en stiekem kan ik gewoon heel slecht Engels maar dat dat blijft in mijn geheime rommelige kast).

De dames gingen helemaal los.
Hun kwaliteit was stereo en types.
Dat zorgden voor stereotypes
 
Echte wilde mannen.
Die wijdbeens gingen zitten,
waarbij we mochten meegenieten van het friemelen aan hun geslachtsdeel.
 
Stoere mannen die vochten om hun macht
Wie is de sterkte?
Snelste?
Sportiefste?
Superman?

Wie was de zwakste?
Dat werd de vrouw.

Wat een liefde,
Het straalde er vanaf
De man zei: vrouw, ik hou van jou!
 
Grapje, eigenlijk werd er de hele voorstelling niets gezegd.
en werd de vrouw onderdrukt,
met poetsmaterialen, rokjes en hakken,
Misschien waren het wel kakkerlakken,
die beesten,
maar dat weet ik dus niet.

Het verhaal was in ieder geval nog veel bizarder,
Dan dit hele rare geschreven stuk.

Er werd gevochten om een olifantje.
Gehuild
en er werd gepijpt met een banaan.
Of nou ja,
Dat lag er dan maar net aan,
Wat je er in zag.
Volgens de regisseuse van het stuk.
Nou Ede is preuts. Maar niet HELEMAAL wereldvreemd.
Het gehele publiek was lichtelijk ontheemd. “
Dit moet wel een 18+ stuk zijn!”
Hoorde ik iemand zeggen op de trappen.
Maar goed ik wil ook niet te veel van de voorstelling verklappen.

IK bedoel als je er ooit nog heen wil.
Hij is zeker aan te raden,
Voor mannen en vrouwen die van vrouwen houden
en sexy half-blote lichamen.

De lustige vrouw.
Het was een bizar geheel.
Ze tuften de banaan uit,
Die dus zat in hun keel.
Ze maakte kreungeluiden en bewegingen,
en droegen konijnenoren
Steeds meer begon ik te twijfelen,
of ik mijn geheugen was verloren.
Het was toch coming out day?
Of toch…
Toch die dierendag?

k weet het niet.
Maar de boodschap van het stuk was:
De man heeft de macht,
de vrouw is de zwakke.
Hoe je het ook went of keert,
Ik wist niet dat ik zo’n toneelstuk nodig had,
Om dat te hebben geleerd.

Geslachtsloos en synchroon door het leven.
Was het ideaal.
Nooit meer ongesteld,
Nooit meer denken met je piemel,
Dat willen we toch allemaal.

Coming out day
Jezelf zijn
Ongeoorloofd (seksuele) voorkeuren, of geslacht

Helemaal jezelf zijn
Je kunnen identificeren
Het zorgt ervoor dat we leren
Dat we nooit eenzaam zijn
Maar allemaal 1

en God zag dat het goed was...

DE VLOER OP – Theaterversie van het TV programma

Zaterdag 29-09-2018 was het dan zover. Ik mocht de eerste keer als professioneel theaterkijker naar het theater. Ik ging naar de voorstelling: “De vloer op” ook wel bekend van het televisieprogramma. Ik heb wel eens naar dit televisieprogramma gekeken, dus wist wel een beetje wat ik van het concept kon verwachten. Dezelfde middag had ik toevallig ook mijn eerste workshop cabaret gehad, omdat ik bezig ben met het schrijven van een cabaretvoorstelling. Wat ik deze middag heb geleerd, kwam dus ook erg terug in wat ik deze avond zag en hoorde bij de professionele acteurs.

Afbeelding: Walinda-DeVloerOp

Stoel nummer 13, rij 1, vooraan in het midden, gezellig naast twee andere professionele theaterkijkers. Erg leuk en intiem om zo dichtbij de acteurs te zitten. Hierdoor hing er een soort huiskamersfeer.

Afbeelding: Walinda-DeVloerOp2

Net als op tv werd de theatershow van “de vloer op” gepresenteerd door Peter de Baan.
De acteurs die meespeelde waren: Guido Spek, Saskia Temmink, Vincent Croiset en Oda Spelbos. De meeste acteurs hadden wel een bekend gezicht maar voornamelijk Guido Spek herkende ik ergens vaag, vanuit een ver verleden in mijn leven, waarin ik nog de tijd had, om onbezorgd naar de gespeelde ellende van anderen te kijken in de soap Goede tijden, slechte tijden.

Er werden meerdere sketches gespeeld. De ene wat beter dan de andere, het blijft immers improvisatie en de acteurs wisten ook niet wat er precies ging gebeuren. Over de sketches zelf wil ik niet te veel uitweiden, ik denk niet dat het interessant is om elke sketch heel uitgebreid hier te gaan omschrijven. Iedereen heeft het programma de vloer op wel eens gezien of kan naar de theatervoorstelling gaan. Wat ik voor mezelf als ambiërend cabaretier vooral interessant vond, waren de tips en antwoorden op vragen die tussendoor in de voorstelling werden gegeven. Deze wil ik dan ook graag met jullie delen:

Peter de Baan legde ons, uit dat het publiek meestal denkt dat acteurs in de huid van iemand anders kruipen. Maar dat dit meestal niet het geval is. Alle facetten van het acteursvak haal je uit jezelf. Je speelt dus niet een ander, maar je zoekt kanten in jezelf die aansluiten bij de rol en licht die in jezelf uit. Soms kom je dan ook hele duistere kanten tegen waarvan je niet eens wist dat je ze had en die je liever niet hebt. Die kanten toch durven zien en uitvergroten maakt je een goede acteur. Daarnaast is het ook een uitdaging om overzicht te houden over het verhaal terwijl je er ter gelijke tijd in zit, de verwachtingen van het publiek na wilt komen en moet nadenken over wat je gaat zeggen en hoe je in je rol blijft.

Bij improviseren gaat het in het samenspel om continu “ja” zeggen tegen elkaar. De éne acteur bepaald, dat jullie samen een kant op gaan. Een ander moment bepaald de ander dat weer. De andere acteur kan kiezen om daar wel of niet in mee te gaan. Maar vaak is het, het leukste en creatiefste als de acteur er telkens “ja” tegen zegt en er in mee gaat. Anders wordt het een redelijk saaie “wellus/nietus” discussie.

Vanuit het publiek komt de vraag hoe de acteurs om gaan met verwachtingen van het publiek. Hun eerste  reactie is dat het er gewoon bij hoort. Maar ter gelijke tijd geven de acteurs ook wel aan dat ze heel erg bang zijn om dicht te klappen of niets leuks te kunnen verzinnen. Maar er zijn ook acteurs die echt in therapie moeten voor hun podiumangst, daar hebben deze acteurs geen last van.

Vanuit het publiek wordt ook gevraagd hoe de acteurs een slecht persoon kunnen spelen zonder zich daarna bezwaard of schuldig te voelen naar hun mede-acteur. De acteurs gaven als antwoord, dat ze het juist heerlijk vinden om een slecht persoon te spelen en daarna gezellig een gebakje met iemand samen te eten. Een personage aannemen, zorgt ervoor dat je je heel erg moet verdiepen in iemand. Het is eigenlijk een heel diep onderzoek naar iemands denken en drijfveren. Vaak krijg je heel veel begrip voor een bepaalde situatie en ga je het op een gegeven moment zelfs voor je personage opnemen. Terwijl het misschien helemaal niet zo’n sympathiek persoon is. Als je je goed inleeft, ga je zelfs Hitler begrijpen, als je hem zou moeten spelen. Wat natuurlijk niet zijn gedane daden goedkeurt.

In één van de laatste scènes krijgt Vincent de opdracht om in het publiek een vrouw te zoeken die hem wilt ontmaagden. We krijgen een hele speech te horen waarom hij zo ontzettend leuk is, maar dat hij niet perse een relatie hoeft. Hij heeft alleen gehoord van Guido en Peter dat seks ontzettend leuk is en hij zoekt nog iemand die hem op z’n 46ste nog wilt ontmaagden. Als je interesse hebt dan moet je straks bij de bar even naar hem knipogen. En dat deden we..

Afbeelding: Walinda-DeVloerOp3

Ik vond het leuk om bij deze voorstelling aanwezig te zijn. Ik had veel aan de tips om goed te acteren en het was leuk om stiekem eens af te kijken hoe andere acteurs dit nou doen. Wat ik minder leuk vind aan het concept “de vloer op” is dat het vrij simpel is. Bijna altijd spelen er maar twee mensen, er doen niet vaak meer acteurs mee in het stuk en het is altijd een zelfde soort opdracht. Zelf zou ik het leuker vinden als het nog wat gekker zou zijn allemaal, meer zoals het programma “de lama’s” vroeger was met verschillende improvisatiespellen en dat het publiek ook mag meedenken waar het over gaat. Ook had het mij erg leuk geleken als je als publiek ook uitgenodigd of uitgedaagd werd om mee te spelen, al zal niet iedereen dat durven. Maar om echt in te zien hoe moeilijk acteren is, vind ik eigenlijk dat de beste oefening is, om het zelf uit te proberen. Voor mij is het concept van “de vloer op” dus iets te simpel en gewoontjes. Maar ik heb mij deze avond prima geamuseerd. Bedankt Cultura!