Breivik

Grote twijfel of ik wilde gaan want wil je zo n psychopaat überhaupt een podium geven?

Getriggerd besluit ik om te gaan en zodra we de zaal inkomen bekruipt bij iedereen al het gevoel, hier gaat iets heel unieks gebeuren. In plaats van zitten op stoelen en kijken naar het podium nemen de bezoekers zelf plaats op het podium in een grote kring. Midden in de kring zit Anders Breivik (vertolker Alex Molenaar). Met een woeste en doordringende blik word elk individu langzaam door hem aangekeken. Via een koptelefoon krijgen we allemaal uit de mond van Breivik zijn levensverhaal te horen. Het unieke is dat iedereen de tekst van Breivik  hoort via een koptelefoon en je dus helemaal het gevoel krijgt dat Breivik zelf in jou hoofd zit. Tijdens zijn verhaal hoor je mysterieuze muziek waardoor je helemaal meegesleept word in zijn verschrikkelijke daad.

Het is heftig om te horen hoe alle aanslagplannen heel gedetailleerd door je koptelefoon schallen. Ineens trekt Breivik na een zeer agressieve  gamesessie  zijn kogelvrije vest aan en iedereen weet wat er nu gaat gebeuren. Langzaam loopt hij tussen het publiek de zaal uit en minutenlang blijf het doodstil. Elk individu beseft in die minutenlange stilte wat er zich op dat moment afspeelt. Iedereen in de zaal speelt tijdens die lange stilte zijn eigen film af van wat er op dat moment gebeurt. Een theatervorm die ik nog nooit op deze manier gezien hebt maar enorm hard binnenkomt.

De setting was briljant doordat je als publiek in een kring zit met de acteur van Breivik in het midden word je vanaf de eerste seconde al meegesleurd in zijn verhaal. De daarbij behorende 3d technologie van de headset maken deze voorstelling tot een theaterbeleving die ik nog nooit eerder heb meegemaakt. Diep respect voor acteur Alex Molenaar die met zijn kille blik gestalte gaf aan Breivik en de zaal compleet beangstigend achterliet ,en een diepe buiging voor  regisseur Jelle van der Meulen die met zoveel kennis en voorzichtigheid het aandurfde  om over deze persoon een voorstelling te maken. Jelle van der Meulen onthoudt die naam...

Nieuwe Familie

Ontroerend, confronterend en respectvol. Dat zijn de 3 steekwoorden die de voorstelling Nieuwe familie onder begeleiding van actrice Sanne Vogel samenvatten. Op een gezellig huiselijk podium met kussens, luchtbedden, een keukentje en een tafel wordt (zonder dat het te politiek correct word) het levensverhaal van de  2 Syriërs Amir en Muayad (liefkozend' mooierd' door Sanne genoemd) verteld.

De negatieve vooroordelen die mensen hebben over vluchtelingen verdwijnen na de voorstelling als sneeuw voor de zon. Nog nooit werd je zo met de neus op de werkelijkheid gedrukt als bij deze voorstelling. In goed Nederlands en met een mooi Syrisch accent vertellen Amir en Muayad op komische, ontroerende en spelenderwijs het verhaal van hun tocht en het verblijf bij Sanne. Door de interactie met het publiek word je vanaf het begin meegezogen met de gedachtegangen van de jongens. De voorstelling zit vol met ontroerende gebeurtenissen, komische gesprekken over typisch Nederlandse dingen (zoals het eten en de taal) en schitterend mooie monologen van de 2 jongens.

Het is schrikbarend om Sanne te horen vertellen over de bedreigingen die ze tijdens haar opvangperiode heeft gekregen (‘we snijden je keel door moffenhoer’ is er eentje van). De noodzaak van een voorstelling als deze wordt na zulke berichten alleen maar groter.

Het is mooi om te zien hoe Sanne de jongens lange tijd onderdak heeft gegeven. Tijdens de voorstelling merk je dat dat ook de kracht van Nieuwe familie is. Er is een  band ontstaan die niet meer te breken is . De grappen, de persoonlijke verhalen, het samen dansen op muziek en het koken van Amir tijdens de show maken de voorstelling tot een must see voor alle voor- en tegenstanders van asielzoekers. Een zin als :Niets is zo erg om nooit meer naar huis te kunnen is simpelweg aangrijpend om te horen uit de monden van de jongens. Het indrukwekkende afscheidsgesprek en het op eigen benen gaan staan van de jongens zorgen aan het eind van de voorstelling  voor een brok in je keel. Ontroerend verlaten we de zaal en we beseffen allemaal: Sanne, Amir en Muayad hebben de wereld een beetje mooier gemaakt.